Welcome to WordPress.com! This is your very first post. Click the Edit link to modify or delete it, or start a new post. If you like, use this post to tell readers why you started this blog and what you plan to do with it.

Happy blogging!

Reklamy

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego uosabia transatlantycką więź, która łączy Europę i Amerykę Północną w unikalny sojusz zapewniający bezpieczeństwo i obronę. Podstawowym i niezmiennym celem NATO, wyrażonym w Traktacie Północnoatlantyckim, jest strzeżenie wolności i bezpieczeństwa wszystkich państw członkowskich za pomoca środków politycznych i wojskowych. Dlatego też od założenia Sojuszu w 1949r., zapewnia on obronę zbiorową państw członkowskich. Jest także niezwykle ważnym forum umożliwiającym prowadzenie konsultacji w kwestiach bezpieczeństwa, zgodnie z zainteresowaniami państw członkowskich. Sojusz jest również bardzo istotnym filarem pokoju i stabilności w obszarze euroatlantyckim.

Zaangażowanie NATO na rzecz bezpieczeństwa
Epoka ukształtowana w czasach po II wojnie światowej wraz z upadkiem komunizmu w Europie dobiegła końca. Dwubiegunowy system, oparty na wzajemnym zastraszaniu przez dwa światowe mocarstwa, należy do przeszłości, a nowy porządek światowy dopiero się kształtuje. Po zakończeniu zimnej wojny wiele zagrożeń tamtej epoki zdezaktualizowało się, a Sojusz przyjął na siebie fundamentalne zadania, w tym – w imię bezpieczeństwa – budowanie partnerstwa z państwami demokratycznymi w całej Europie, w regionie Kaukazu i w Azji Środkowej. Po upadku muru berlińskiego Sojusz stanął przed wyborem: zmienić koncepcje działania czy stopniowo tracić znaczenie. Po okresie inercji i niezdecydowania podjął dwa historyczne wyzwania: „otworzył drzwi” dla nowych członków oraz podjął się operacji wojskowych poza obszarem traktatowym (w Bośni i Hercegowinie, Kosowie, Afganistanie).
W odpowiedzi na przemiany zachodzące w środowisku bezpieczeństwa Sojusz przyjął na siebie również dodatkowe zobowiązania. Zdecydował się między innymi reagować zarówno na destabilizacje spowodowane kryzysami regionalnymi i etnicznymi w Europie, jak i na zagrożenia emanujące spoza obszaru euroatlantyckiego, Pojawiły się jednak i nowe wyzwania, z których do najważniejszych należałoby zaliczyć m. in.:
•    niebezpieczeństwo wybuchu globalnej wojny jądrowej w związku z polityczna marginalizacją broni atomowej przy jednoczesnym zwiększeniu dostępności wielu krajów do broni atomowej i innych rodzajów broni masowej zagłady,
•    wzrost prawdopodobieństwa wybuchu wojen domowych i konfliktów regionalnych powiązane z niebezpieczeństwem utraty kontroli nad rozwojem wypadków przez społeczność międzynarodową na tych obszarach,
•    problemy ekologiczne, często przekraczające granice państw – pustynnienie, zmiany klimatyczne, zmniejszanie się warstwy ozonowej, zanieczyszczenie wody i powietrza zagrażające istnieniu rodzaju ludzkiego,
•    zmiana natury narodowej suwerenności i bezpieczeństwa poprzez ludzką działalność, m. in. taką jak: handel, komunikacja, kultura; a także przez patologie społeczne: przestępczość, choroby cywilizacyjne, terroryzm, itp.,
•    globalizacja i jej ambiwalentny charakter.

Koncepcja strategiczna NATO
Generalna wizja sposobu realizacji misji NATO zawarta jest w sojuszniczej koncepcji strategicznej. Obecnie obowiązująca koncepcja przyjęta została na szczycie NATO w Waszyngtonie w 1999r. Jest ona oficjalnym dokumentem precyzującym cele i zadania NATO oraz formułującym wytyczne najwyższego szczebla sojuszniczego, co do politycznych i wojskowych środków prowadzących do ich osiągnięcia.
Strategia podkreśla szerokie podejście NATO do problematyki bezpieczeństwa, z uwzględnieniem jego wymiaru politycznego, ekonomicznego, socjalnego, środowiskowego i obronnego. Tak rozumiane bezpieczeństwo może być zapewnione wspólnym wysiłkiem wszystkich organizacji europejskich i euroatlantyckich, jak również ONZ. W tym duchu NATO zamierza koncentrować swoje wysiłki na rzecz ochrony pokoju i wzmocnienia stabilności i bezpieczeństwa na następujących głównych kierunkach działania:
•    zachowanie jedności transatlantyckiej – jako wyrazu niepodzielności bezpieczeństwa Europy i Ameryki Północnej,
•    utrzymanie zdolności militarnych – niezbędnych dla odstraszania i obrony oraz wykonywania innych zadań stabilizacyjnych i kryzysowych (zapobieganie konfliktom, opanowywanie kryzysó, współpraca partnerska),
•    kontynuowanie idei partnerstwa, współpracy i dialogu – jako środków promowania stabilności i bezpieczeństwa w obszarze wspólnoty transatlantyckiej,
•    utrzymywanie ciągłej otwartości NATO na nowych członków,
•    wspieranie kontroli zbrojeń, rozbrojenia i zapobiegania proliferacji broni – co powinno umożliwić zapewnienie bezpieczeństwa przy możliwie najniższym poziomie sił zbrojnych,
•    wytyczne dla sił zbrojnych: m. in. solidarność i jedność strategiczna oraz sprawiedliwy udział w ponoszeniu ryzyka i odpowiedzialności, jak również w czerpaniu korzyści ze wspólnej obrony

Nowa koncepcja strategiczna NATO
Konflikt w Kosowie, ataki terrorystyczne na terytorium Stanów Zjednoczonych, a potem także w Europie, wojny w Afganistanie i Iraku, cyberatak na Estonię, konflikt rosyjsko-gruziński czy w końcu światowy kryzys gospodarczy – to charakterystyka nowej rzeczywistości „post-pozimnowojennej”, w której musi się obecnie odnaleźć Sojusz. NATO powinno tym samym zdecydowanie porzucić niekorzystny dla siebie paradygmat myślenia o świecie w kategoriach podziałów na realia zimnowojenne i pozimnowojenne, jako że wciąż stanowi ostateczny gwarant bezpieczeństwa na obszarze transatlantyckim.
12 marca 2010r. na Zamku Królewskim w Warszawie odbyła się konferencja „Nowa Koncepcja Strategiczna NATO – Zagrożenia globalne, transatlantyckie i regionalne a interesy i miejsce Europy Środkowej”. Nowa koncepcja strategiczna NATO zostanie ostatecznie zatwierdzona w listopadzie tego roku na szczycie NATO w Lizbonie.
Należy zwrócić uwagę przede wszystkim na dwa aspekty, które powinny zostać zawarte w nowym dokumencie. Znaczenie dla Sojuszu zarówno artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego, jak i misji out-of-area. Nieodpowiednie zbalansowanie tych aspektów może przyczynić się do potencjalnego zarysowania wewnętrznej linii sporu, a także spowodować osłabienie całej organizacji. Ponadto istnieją dalsze trzy kluczowe czynniki, które powinny znaleźć swoje odzwierciedlenie w nowej koncepcji strategicznej: obrona przeciwrakietowa, przyszłość amerykańskiej broni atomowej na kontynencie europejskim, a także stosunki z najważniejszymi światowymi potęgami (Federacją Rosyjską, Chińską Republiką Ludową czy Republiką Indii).

Znaczenie dla Sojuszu artykułu 5 Traktatu Waszyngtońskiego
art. 5 Traktatu Północnoatlantyckiego: Strony zgadzają się, że zbrojna napaść na jedną lub kilka z nich w Europie lub Ameryce Północnej będzie uważana za napaść przeciwko nim wszystkim; wskutek tego zgadzają się one na to, że jeżeli taka zbrojna napaść nastąpi, każda z nich, w wykonaniu prawa do indywidualnej lub zbiorowej samoobrony, uznanego przez artykuł 51 Karty Narodów Zjednoczonych, udzieli pomocy Stronie lub Stronom tak napadniętym, podejmując natychmiast indywidualnie i w porozumieniu z innymi Stronami taką akcję, jaką uzna za konieczną, nie wyłączając użycia siły zbrojnej, w celu przywrócenia i utrzymania bezpieczeństwa obszaru północnoatlantyckiego. O każdej takiej zbrojnej napaści i o wszystkich środkach zastosowanych w jej wyniku zostanie bezzwłocznie powiadomiona Rada Bezpieczeństwa. Środki takie zostaną zaniechane, gdy tylko Rada Bezpieczeństwa podejmie działania konieczne do przywrócenia i utrzymania międzynarodowego pokoju i bezpieczeństwa.

Nowa koncepcja strategiczna NATO musi uwzględnić niepodważalny charakter tego zapisu i wynieść go do rangi kluczowego punktu nowego dokumentu. Artykuł 5. jest warunkiem sine qua non nie tylko skutecznej działalności Sojuszu, ale przede wszystkim jego militarnej i politycznej egzystencji.

Reklama w internecie

Operacje out-of-area
W chwili obecnej, uwzględniając specyfikę zarówno środowiska międzynarodowego, jak i nowego rodzaju zagrożeń, NATO musi nauczyć się działać skutecznie także poza obszarem sojuszniczym, prowadząc operacje nie wynikające bezpośrednio z wąsko interpretowanego artykułu 5. Nie zmienia to jednak faktu, że operacje out-of-area w żadnym stopniu nie powinny stanowić fundamentu w nowej koncepcji strategicznej. To bowiem przede wszystkim misje wynikające bezpośrednio z wąsko rozumianego artykułu 5. zapewniają spójność i solidarność działania państw członkowskich. Operacje out-of-area stanowią zatem rodzaj działań komplementarnych, zmierzających raczej do przeniesienia bezpieczeństwa sojuszniczego na wyższy poziom.

Obrona przeciwrakietowa
Jednym z największych wyzwań stojących przed współczesnym bezpieczeństwem międzynarodowym jest proliferacja technologii rakietowych, przede wszystkim w państwach dążących do uzyskania korzystniejszej regionalnej pozycji geopolitycznej lub nawet pretendujących do osiągnięcia statusu liderów ponadregionalnych. Najbardziej jaskrawymi przypadkami pozostają oczywiście Iran, z jego systemową ideologiczną wrogością wobec Zachodu, oraz nieprzewidywalna i niekontrolowalna Korea Północna. Wzrost zagrożenia atakiem rakietowym chociażby z tych dwóch państw przyczynił się jednak do konieczności szerszego spojrzenia na kwestię sojuszniczej obrony przeciwrakietowej. Nowa koncepcja strategiczna NATO powinna tym samym nie tylko uwypuklić znaczenie tego zagrożenia, ale przede wszystkim zapowiedzieć konieczność intensyfikacji prac całego Paktu nad stworzeniem wspólnego systemu tarczy antyrakietowej. System ten – w swojej wstępnej wersji – mógłby zostać oparty na tworzonej obecnie sieci amerykańskiej taktycznej obrony przeciwrakietowej, choć wymagałoby to zdecydowanej woli wszystkich państw członkowskich.
Trzeba mieć jednak pełną świadomość, że geopolityczne relacje kilku państw członkowskich z Rosją – będącą głównym oponentem projektu tarczy antyrakietowej – mogą storpedować lub w najlepszym wypadku znacznie opóźnić sojusznicze rozwiązania w tym zakresie. Z polskiego punktu widzenia wpisanie konieczności rozwoju obrony przeciwrakietowej w nową koncepcję strategiczną NATO byłoby również bardzo korzystne, gdyż w pewnym sensie legitymizowałoby m. in. obecność baterii rakiet Patriot na polskim terytorium.

Broń nuklearna
Kolejnym potencjalnym punktem spornym między sojusznikami jest przyszłość amerykańskiego arsenału atomowego w Europie. Zeszłoroczne praskie przemówienie Baracka Obamy, w którym wezwał on do całkowitego światowego rozbrojenia atomowego, zostało odebrane z dużą aprobatą w części państw Europy Zachodniej
Nowa koncepcja strategiczna powinna jednakże odrzucić postulat rozbrojenia atomowego w Europie tak długo, jak długo będą występowały niekorzystne dla Sojuszu uwarunkowania geostrategiczne w otoczeniu międzynarodowym. Po pierwsze, proces rozbrojenia atomowego i wycofywania amerykańskiego arsenału powinien być oparty na zasadzie wzajemności, co tym samym powoduje, że dalsza sojusznicza polityka atomowa będzie uzależniona przede wszystkim od postanowień nowego traktatu rozbrojeniowego między Stanami Zjednoczonymi i Federacją Rosyjską. Po drugie, biorąc pod uwagę kluczowy problem proliferacji broni i technologii jądrowych na świecie, amerykański arsenał nuklearny w Europie służy przede wszystkim jako instrument polityki odstraszania potencjalnych agresorów. Pochopne i zbyt wczesne wycofanie tego arsenału mogłoby w krótkim okresie zachwiać pozycją polityczno-wojskową Sojuszu na arenie międzynarodowej.

Globalne partnerstwo
Nowe uwarunkowania międzynarodowe wymusiły na Sojuszu nie tylko działania na obszarze pozatraktatowym, ale także konieczność nawiązywania bliższych relacji z kluczowymi partnerami światowymi. Dzisiejszy obraz bezpieczeństwa międzynarodowego, cechujący się wysokim poziomem zależności i sieciowości, wymaga od NATO ustalenia klarownych ram współpracy zarówno z najważniejszymi światowymi państwami, jak i innymi organizacjami międzynarodowymi, a także organizacjami pozarządowymi (celem lepszej koordynacji współpracy cywilno-wojskowej). Nowa koncepcja strategiczna powinna tym samym zawierać zapis dotyczący konieczności wypracowania jasnych i przejrzystych schematów współpracy z partnerami na całym świecie.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

NATO, czyli Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (North Atlantic Treaty Organization) to organizacja polityczno-wojskowa, powstała 4 kwietnia 1949r., kiedy to przedstawiciele 10 państw zachodnioeuropejskich oraz USA i Kanady podpisali w Waszyngtonie Układ Północnoatlantycki.

Geneza:
W 1949r., cztery lata po utworzeniu Organizacji Narodów Zjednoczonych, Europa stanęła w obliczu nowych zagrożeń, w stosunku do których sama Karta Narodów Zjednoczonych nie stanowiła wystarczającej ochrony. Spowodowało to, że w myśl artykułu 51 KNZ, który upoważnia członków ONZ do samodzielnego lub kolektywnego przygotowania się w celu odparcia ewentualnej agresji militarnej, 10 państw europejskich zwróciło się do USA i Kanady z propozycją zawarcia umowy dotyczącej wzajemnej pomocy.

Główne powody powstania NATO:
1.    upadek dwóch wielkich potęg militarnych i przemysłowych – Niemiec i Japonii, w skutek czego na zachodniej i wschodniej granicy Związku Radzieckiego powstała szczególnego rodzaju próżnia. Dawało to ZSRR możliwość politycznej ekspansji, co w konsekwencji mogło zagrozić pokojowi i bezpieczeństwu gwarantowanemu przez ONZ.
2.    Konferencja w Jałcie – podział Europy na Wschodnią i Zachodnią.
3.    niepowodzenie konferencji moskiewskiej z 1947r. w sprawie opracowania porozumienia dotyczącego kwestii niemieckich – potwierdzenie, że rozwijająca się w czasie wojny współpraca ZSRR z zachodnimi demokracjami faktycznie się skończyła.
4.    hegemonistyczna polityka ZSRR w stosunku do państw Europy Środkowej i Wschodniej, rozszerzanie radzieckich wpływów w Azji, radziecki napór na Grecję i Turcję.
5.    Doktryna Trumana i plan Marshalla.

Etapy powstania NATO:
a) styczeń 1948. – plan brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Ernesta Bevina, który zakłada powołanie organizacji zorganizowanej, poprzez sieć bilateralnych umów, na wzór układu z Dunkierki (4 marca 1947r. pomiędzy Francją i Wielką Brytanią, wzajemna pomoc na wypadek nowej próby agresji niemieckiej).
b) lepszym wzorcem okazuje się układ z Rio de Janeiro, który 1 września 1947r. został podpisany przez ONZ i 20 państw południowoamerykańskich – kolektywny pakt obronny przeciwko każdej agresji.
c) 17 marca 1948 – powołanie Unii Zachodniej przez kraje Beneluxu, Francję i Wielką Brytanię (rozszerzenie układu z Dunkierki). Państwa te, w ramach Układów Brukselskich, zobowiązały się do stworzenia wspólnego systemu obronnego i dalszego umacniania związków gospodarczych i kulturalnych.
d) czerwiec 1948 – w obradach Unii Zachodniej uczestniczą eksperci ze Stanów Zjednoczonych i z Kanady.
e) wrzesień 1948 – powołanie Komitetu Obrony pod przewodnictwem marszałka B. L. Montgomery’ego.
f) 9 września 1948 – zakończenie rozmów między amerykańskim ministrem spraw zagranicznych (G. C. Marshall), ambasadorem Kanady i państwami Unii Zachodniej; opracowanie sprawozdań dla rządów.
g) październik 1948 – Rada Konsultacyjna Układów Brukselskich określa zasady powołania sojuszu obronnego obejmującego rejon północnoatlantycki.
h) 15 marca 1949 – oficjalne zaproszenie Danii, Islandii, Włoch, Norwegii i Portugalii do przystąpienia do sojuszu.
i) 4 kwietnia 1949 – podpisanie Układu Północnoatlantyckiego.

Funkcjonowanie:

1. Zobowiązanie do załatwiania wszelkich sporów międzynarodowych, w które mogłyby zostać zaangażowane państwa członkowskie, za pomocą środków pokojowych w taki sposób, aby pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz sprawiedliwość nie zostały narażone na niebezpieczeństwo, jak również powstrzymywanie się w swych stosunkach międzynarodowych od użycia lub groźby użycia siły w jakikolwiek sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych.

2. Przyczynianie się do dalszego rozwoju pokojowych i przyjaznych stosunków międzynarodowych, usuwanie konfliktów w prowadzonej międzynarodowej polityce gospodarczej, popieranie współpracy gospodarczej między członkami.

3. Utrzymywanie i rozwijanie swojej indywidualnej i zbiorowej zdolności do odparcia zbrojnej napaści.

4. Udzielanie pomocy stronie lub stronom napadniętym, podejmując niezwłocznie, samodzielnie, jak i w porozumieniu z innymi stronami, działania, jakie każde państwo uzna za konieczne, łącznie z użyciem siły zbrojnej, w celu przywrócenia i utrzymania bezpieczeństwa obszaru północnoatlantyckiego.

5. Ustanowienie Rady, w której każdy z członków będzie reprezentowany w celu rozpatrywania spraw dotyczących realizacji traktatu. Rada ma być zorganizowana w taki sposób, żeby mogła zbierać się szybko w każdym czasie.

Reklama w internecie

Obecni członkowie (28):
Albania, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Islandia, Kanada, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Stany Zjednoczone, Turcja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy.

Siedziba: Bruksela

Oficjalne języki: angielski i francuski

Reklama w internecie

Układ Ogólny w Sprawie Ceł i Handlu (General Agreement for Tariffs and Trade – GATT) zaczął obowiązywać od 1 stycznia 1948 r. Do 1994 r. GATT był organizacją międzynarodową skupiającą 128 państw, w tym 100 stałych członków. Organizacja ta miała być – obok wcześniej utworzonych MFW i Banku Światowego (1944) – trzecią instytucją międzynarodową ułatwiającą współpracę gospodarczą między krajami.

 

Geneza powstania GATT:

Inicjatorem szeregu konferencji, które doprowadziły do podpisania GATT były Stany Zjednoczone. W lutym 1946 r. Rada Społeczno – Gospodarcza ONZ podjęła uchwałę o zwołaniu konferencji w sprawie handlu i zatrudnienia oraz stworzeniu specjalnego Komitetu Przygotowawczego, którego pierwsza sesja odbyła się w Londynie. Zdecydowano tam o przeprowadzeniu negocjacji taryfowych i zawarciu Układu Ogólnego w Sprawie Ceł i Handlu (GATT). Miał on obowiązywać do czasu utworzenia Międzynarodowej Organizacji Handlowej (ITO – International Trade Organisation). Druga sesja Komitetu odbyła się w kwietniu 1947 r. w Genewie. W jej wyniku 30 października otwarto do podpisu Akt Końcowy powołujący GATT. Mocy obowiązującej miał nabrać z chwilą podpisania go przez kraje reprezentujące 85% obrotów handlowych wszystkich jego uczestników.

 

Zasady GATT:

  • zasada niedyskryminacji i równego traktowania,
  • cła jako jedyny dozwolony środek polityki handlowej,
  • wzajemności,
  • równoważności ustępstw.

 

Funkcjonowanie GATT

Wskutek nieudanych prób stworzenia ITO (postawa USA) GATT nabrał ogromnego znaczenia. W założeniu GATT był tylko wielostronnym układem handlowym, nieprzewidującym organizacyjnych form swojego funkcjonowania. Stopniowo, na drodze pozastatutowej zamieniał się w organizację międzynarodową.

Podstawę szkieletu struktury organizacyjnej GATT stanowiły sesje wszystkich jego członków. Odpowiednikiem organu plenarnego były Układające się Strony. W 1951 r. stworzono tzw. Ad Hoc Committee on Agenda and Intersessional Business, spełniający częściowo rolę organu wykonawczego. Natomiast w 1960 r. powołano Radę Przedstawicieli – organ międzysesyjny Układających się Stron. Rolę organu administracyjnego GATT spełniał początkowo Sekretariat Tymczasowej Komisji ds. Międzynarodowej Organizacji Handlowej. W 1952 r. Tymczasowa Komisja została zlikwidowana, ale jej Sekretariat pozostał częścią Sekretariatu ONZ „wypożyczoną” dla obsługi GATT.

 

Rundy GATT:

1)    Runda Dillona (1960 – 1961),

2)    Runda Kennedy’ego (1963 – 1967) – ukoronowanie wysiłków zmierzających do obniżenia taryf celnych podejmowanych od powstania GATT,

3)    Runda Tokijska lub Nixona (1973 – 1979) – dalsze obniżanie stawek celnych oraz próby zmierzające do eliminacji barier pozataryfowych

4)    Runda Urugwajska (1986 – 1994) – ważniejsze postanowienia:

  • wypracowanie Układu Ogólnego w sprawie Handlu Usługami (GATS)
  • Porozumienie w sprawie Handlowych Aspektów Praw Własności Intelektualnej (TRIPS)
  • ustanowienie WTO.

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

WTO

Układ Ogólny w sprawie Ceł i Handlu został zastąpiony przez WTO (World Trade Organisation), powołaną w trakcie Rundy Urugwajskiej a działającą od 1 stycznia 1995 roku. Jednakże GATT nadal istnieje w ramach Światowej Organizacji Handlu.

Umową ustanawiającą WTO podpisano 15 kwietnia 1994 roku w Marrakeszu. WTO zostało zbudowane na strukturze organizacyjnej GATT i jego sekretariatu.

 

Zasady WTO:

  • brak dyskryminacji,
  • liberalizacja,
  • współpraca,
  • uczciwa konkurencja,
  • zwiększenie przywilejów dla państw rozwijających się.

 

Struktura WTO

Na czele WTO stoi Konferencja Ministerialna wszystkich krajów członkowskich zwoływana nie rzadziej niż co dwa lata. W okresach między spotkaniami konferencji ministrów organizacją kieruje Rada Generalna na poziomie wyższych funkcjonariuszy. Rada Generalna spotyka się około 12 razy w roku. Przeciętnie około 70% wszystkich członków WTO bierze udział w posiedzeniach Rady i zazwyczaj są oni reprezentowani przez delegacje rezydujące w Genewie. Rada przekształca się w razie potrzeby w organ orzekający w sprawie sporów handlowych lub oceniający politykę handlową krajów członkowskich.

Poza tym w ramach WTO działa szereg Rad Pomocniczych działających pod auspicjami Rady Generalnej. Ponadto działają Komitety, podkomitety, organy, stałe grupy robocze oraz zadaniowe grupy robocze; a także Sekretariat z Dyrektorem Generalnym na czele.

 

Nowe wyzwania stojące przed WTO:

  • wpływ porozumień regionalnych na członkowstwo w WTO
  • handel a ochrona środowiska
  • handel, a inwestycje
  • handel zasobami elektronicznymi
  • warunki pracy na świecie
  • dalsza liberalizacja handlu

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

  1. 1.   EBI

Europejski Bank Inwestycyjny (EBI) powstał w 1958 roku na mocy Traktatu Rzymskiego jako bank Unii Europejskiej udzielający długoterminowych pożyczek. Bank zajmuje się udzielaniem pożyczek dla sektora publicznego i prywatnego na projekty europejskie w dziedzinach takich jak:

Bank działa na terenie UE oraz w około 140 krajach na całym świecie, z którymi UE zawarła umowy o współpracy. Od 1 stycznia 2000 r. prezesem EBI jest Belg – Philippe Maystadt.

 

Zadania banku

EBI jest instytucją o charakterze niezarobkowym, której działalność jest oparta na przesłankach politycznych. W odróżnieniu od banków komercyjnych EBI nie zajmuje się prowadzeniem kont osobistych, transakcji bezpośrednich czy udzielaniem rad z zakresu prywatnych inwestycji. EBI udziela długoterminowych pożyczek na finansowanie projektów inwestycji kapitałowych (głównie środki trwałe), ale nie udziela dotacji.

Bank jest własnością państw członkowskich Unii Europejskiej. Wspólnie obejmują one udziały w kapitale banku – każde według udziału swojej gospodarki w gospodarce Unii. EBI nie wykorzystuje funduszy z budżetu UE. Działalność EBI jest finansowana za pomocą pożyczek na rynkach finansowych.

Ze względu na fakt, że udziałowcami EBI są państwa członkowskie UE, EBI ma najwyższy możliwy rating kredytowy (AAA) na rynkach pieniężnych. Dzięki temu EBI może zgromadzić bardzo wysokie kwoty kapitału na bardzo korzystnych warunkach. Jako że EBI jest bankiem o charakterze niezarobkowym, warunki udzielania pożyczek są równie korzystne. EBI nie udziela jednak pożyczek przekraczających 50 proc. całkowitego kosztu danego projektu.

Projekty, w które inwestuje bank, są starannie wybierane na podstawie następujących kryteriów:

  • muszą przyczyniać się do realizacji celów UE,
  • muszą być rozsądne z punktu widzenia ekonomicznego, finansowego i technicznego oraz bezpieczne dla środowiska,
  • powinny przyciągać fundusze z innych źródeł.

EBI wspiera także zrównoważony rozwój w krajach kandydujących i potencjalnie kandydujących, krajach sąsiadujących z Unią od wschodu i południa oraz w pozostałych krajach partnerskich. EBI jest większościowym udziałowcem w Europejskim Funduszu Inwestycyjnym.

 

Reklama w internecie

Lokalizacja i struktura

Europejski Bank Inwestycyjny ma swoją siedzibę w Luksemburgu. Rada Gubernatorów Banku składa się z ministrów finansów państw członkowskich. Spotykają się oni raz w roku. Przy banku funkcjonuje także pracująca na pół etatu Rada Dyrektorów(złożona z 24 członków nominowanych przez państwa Wspólnoty i jednego członka wybieranego przez Komisję Europejską) oraz pełnoetatowy Zarząd Banku, w skład którego wchodzą prezes banku i siedmiu wiceprezesów. Prezes jest powoływany przez Radę Gubernatorów na wniosek Rady Dyrektorów na odnawialną sześcioletnią kadencję.

 

Działalność Banku

Działalność banku nadzoruje Rada Ministrów Wspólnot Europejskich. Bank posiada następujące organy:

  • Radę Zarządzających, składającą się z ministrów wyznaczonych przez rządy państw członkowskich. Rada ustala dyrektywy polityki kredytowej banku, kontroluje ich wykonanie;
  • Radę dyrektorów, składającą się z 22 dyrektorów i 12 zastępców, mających status funkcjonariuszy międzynarodowych. Rada decyduje w sprawie udzielania kredytów i ich oprocentowania, udzielania gwarancji na pożyczki innych banków oraz zaciągania pożyczek;
  • Komitet kierowniczy, składający się z prezesa i 7 wiceprezesów, mających status funkcjonariuszy międzynarodowych. Komitet zarządza bieżącymi sprawami Banku. Prezesowi podlega personel Banku, który w 1990 roku liczył 718 osób;
  • Komitet kontrolerów, składający się z 29 kontrolerów 17 zastępców.

 

Członkostwo Banku i jego źródła finansowe( stan na 2003 rok)

Członkami Europejskiego Banku Inwestycyjnego jest 15 państw Wspólnot Europejskich, które wspólnie zgromadziły kapitał Banku w wysokości 100 miliardów ECU ( z tego 6 miliardów zostało spłacone). Do końca 2001 Bank udzielił kredytów na sumę 340 miliarda euro. W roku 2001 pożyczył od innych instytucji 32,3 miliarda euro i udzielił kredytów na sumę 36,8 miliarda euro. Dzięki szerokiemu zakresowi działań Europejski Bank Inwestycyjny jest obecnie największym pożyczkobiorcą i pożyczkodawcą na międzynarodowych rynkach finansowych.

Kredyty/pożyczki mogą otrzymać przedsiębiorstwa państwowe i prywatne ze wszystkich państw członkowskich. Spłata kredytu trwa od 7 do 12 lat w przypadku inwestycji przemysłowych, a w przypadku inwestycji w dziedzinie infrastruktury udzielane są na okres do 20 lat a niekiedy i na dłuższe terminy. Oprocentowanie pożyczek/kredytów ma odpowiadać normalnym warunkom rynkowym. W 1963 r. w ramach Banku ustanowiono tzw. Sekcję specjalną, która przyznaje kredyty/pożyczki na warunkach ulgowych; Bank nie ponosi żadnej odpowiedzialności finansowej przy tych operacjach.

Przez pewien czas głównymi pożyczkobiorcami były Włochy i Wielka Brytania. Hiszpania i Portugalia (państwa te otrzymały pożyczki z EBI, zanim zostały przyjęte do Wspólnoty) szybko jednak zaciągnęły więcej pożyczek niż Włochy i Wielka Brytania. Niemcy również stały się dużym kredytobiorcą szczególnie od czasu zjednoczenia, przeznaczając kredyty na finansowanie inwestycji we wschodniej części kraju. Od 1998 roku Są największym pożyczkobiorcą.

Pożyczki Europejskiego Banku Inwestycyjnego dla państw członkowskich Wspólnoty w roku 1998 były przeznaczone głównie na rozwój regionalny, energetykę, przemysł, zaawansowane technologie, modernizację, restrukturyzacje przedsiębiorstw, transport, telekomunikację, rozwój infrastruktury oraz ochronę środowiska.

W Polsce EIB wspierał między innymi modernizację linii kolejowej Warszawa – Berlin, kopalni gazu ziemnego, rozbudowę autostrady E-40 i wiele mniejszych projektów.

Państwa członkowskie wpłacają tylko 20% swych udziałów w kapitale zakładowym, pozostała część stanowi rezerwę Banku. Rada Zarządzających Banku może na podstawie jednomyślnej decyzji zwiększyć kapitał zakładowy Banku; w czasie dotychczasowej działalności był on kilkakrotnie zwiększany.

 

Czym zajmuje się Bank?

Misją EBI jest inwestowanie w projekty, które przyczyniają się do osiągania celów Unii Europejskiej. Będąc instytucją o charakterze niezarobkowym, nie pozyskuje on żadnych środków z rachunków oszczędnościowych lub bieżących. Nie korzysta on również z żadnych funduszy pochodzących z budżetu UE. Zamiast tego, EBI jest finansowany z pożyczek zaciąganych na rynkach finansowych oraz przez akcjonariuszy Banku – państwa członkowskie Unii Europejskiej. Kapitał EBI pochodzi z subskrypcji w państwach członkowskich, przy czym wkład każdego państwa odzwierciedla jego znaczenie gospodarcze w obrębie Unii.

Takie poparcie państw członkowskich pozwala EBI uzyskać najwyższą ocenę wiarygodności kredytowej funkcjonującą na rynkach pieniężnych. Dzięki temu może on zebrać bardzo duży kapitał na bardzo konkurencyjnych warunkach. To z kolei pozwala Bankowi inwestować w projekty realizowane w interesie publicznym, na które w przeciwnym razie nie znalazłyby się pieniądze – albo inwestorzy byliby zmuszeni do zaciągnięcia droższych pożyczek.

Projekty, w które inwestuje Bank, są poddawane szczegółowej selekcji, zgodnie z następującymi kryteriami:

  • muszą się one przyczyniać do osiągania celów UE, np. zwiększać konkurencyjność europejskiego przemysłu i małych przedsiębiorstw; tworzyć sieci transeuropejskie (transport, telekomunikacja, energetyka); doskonalić sektor technologii informatycznych; ochraniać środowisko naturalne i miejskie; podwyższać jakość usług w dziedzinie edukacji i ochrony zdrowia;
  • muszą przynosić korzyści przede wszystkim najsłabiej rozwiniętym regionom;
  • muszą pomagać w przyciąganiu innych źródeł finansowania.

Powyższe kryteria stosowane są zarówno w przypadku działań podejmowanych w obrębie Unii Europejskiej, jak i poza jej granicami. Prawie 90 % działań podejmowanych przez EBI ma miejsce w Unii Europejskiej, ale znaczna część funduszy kierowana jest do przyszłych państw członkowskich. Wreszcie, EBI jest większościowym udziałowcem Europejskiego Funduszu Inwestycyjnego. Fundusz ten został utworzony w 1994 roku w celu finansowania inwestycji w małych i średnich przedsiębiorstwach (MŚP).

 

Jak zorganizowana jest praca Banku?

Bank kontaktuje się bezpośrednio z promotorami projektów na dużą skalę (co najmniej 25 milionów euro), natomiast w przypadku mniejszych projektów (MŚP lub władze lokalne) współpracuje on z około 180 bankami i wyspecjalizowanymi pośrednikami finansowymi w Europie. EBI jest instytucją autonomiczną. Sam podejmuje decyzje w sprawie zaciągania i udzielania pożyczek, kierując się wyłącznie zaletami każdego projektu i możliwościami oferowanymi przez rynki finansowe. Każdego roku przedstawia on sprawozdanie z całej swojej działalności. Bank współpracuje z instytucjami UE. Na przykład, jego przedstawiciele mogą uczestniczyć w posiedzeniach komisji Parlamentu Europejskiego, a Prezes EBI może brać udział w posiedzeniach Rady.

 

  1. 2.     EBOR

 

Międzynarodowa organizacja finansowa, działająca w rejonie Europy Wschodniej, promująca rozwój przedsiębiorczości w państwach młodej demokracji.

Historia
Idea powołania Europejskiego Banku Odbudowy i Rozwoju sięga 1989 roku, kiedy na posiedzeniu Parlamentu Europejskiego Francois Mitterand przedstawił potrzebę powołania i funkcjonowania europejskiej instytucji finansowej, która miałaby promować rozwój sektora prywatnego i popierać rozwój przedsiębiorczości w państwach postkomunistycznych, urzeczywistniających standardy demokratyczne. Jeszcze tego samego roku utworzono bank, podczas obrad Rady Europejskiej w Strasburgu. Właściwe porozumienie w sprawie powstania EBOR podpisano uroczyście w Paryżu 29 maja 1990 roku. Bank zaczął swą działalność rok później. Obecnie przewodniczącym EBOR jest Jean Lemierre (Francuz). Siedziba banku mieści się w Londynie.

Członkowie

Członkowie EBOR to 51 państw (w tym wszystkie państwa członkowskie Unii Europejskiej), Europejski Bank Inwestycyjny i Wspólnoty Europejskie. Każdy z członków jest zarówno kredytodawcą, jak i kredytobiorcą. Zasięg finansowania banku obejmuje około 30 państw, od Europy Środkowej po Azję Centralną (stąd wielu ekonomistów uważa EBOR za odpowiednik Europejskiego Banku Inwestycyjnego dla Wschodniej Europy). EBOR jest największym inwestorem w tym regionie, przez co także zachęca inne podmioty do bezpośrednich inwestycji na tym terenie.

Zadaniem EBOR jest promowanie rozwoju sektora prywatnego w państwach urzeczywistniających zasady demokratycznego państwa prawa, pluralizmu, gospodarki wolnorynkowej, a także wspieranie transformacji gospodarczej oraz nadawanie tempa niezbędnym zmianom strukturalnym. Bank inwestuje głównie w przedsiębiorstwa prywatne, zazwyczaj z innymi partnerami handlowymi. Pomoc finansowa może objąć zarówno nowe inicjatywy, jak i działalność już istniejącą.

EBOR, jako własność 51 państw i dwóch międzyrządowych inwestycji, jest instytucją utrzymującą bliskie stosunki polityczne z władzami państw, rządami oraz innymi przedstawicielami społeczności międzynarodowej, stąd też zobowiązany jest do tzw. polityki publicznej informacji. Standard ten określa sposób ujawniania informacji, ściśle rozgraniczając je na jawne (publicznie dostępne) i poufne, co ma być gwarancją wzajemnego zaufania między bankiem oraz jego biznesowymi partnerami.

Struktura organizacyjna:

  • Rada nadzorcza – zwykle składająca się z ministrów finansów państw – członków EBOR;
  • Rada zarządzająca – ciało operacyjne;
  • Prezes – odpowiada za bieżące kierowanie bankiem.

Działalność

Obecnie główne państwa będące przedmiotem pomocy to Albania, Armenia, Białoruś, Bułgaria, Chorwacja, Macedonia, Gruzja, Kazachstan i Kirgistan, a także Polska, Tadżykistan, Turcja, Rosja i Ukraina. Finansowane projekty można pogrupować w sektory. I tak finansowanie obejmuje: agrobiznes, energetykę, instytucje finansowe, małe i średnie przedsiębiorstwa, ochronę środowiska, zasobów naturalnych, turystykę, telekomunikację, informatykę i media oraz transport. Główne cele finansowania to, jak wymieniają władze EBOR, zwalczanie korupcji, inwestycje w obligacje i rynki kapitałowe, wspieranie transformacji, reform prawnych, wspieranie dialogu organizacji pozarządowych czy kwestie bezpieczeństwa j

Reklama w internecie

Geneza powstania MFW:

Pod koniec II wojny światowej w krajach wysoko uprzemysłowionych zastanawiano się nad kształtem powojennego systemu walutowego. Z inspiracji Narodów Zjednoczonych zwołano konferencję w Bretton Woods ( New Hampshire – USA), która odbyła się w dniach 1 – 22 lipca 1944 r. Wzięły w niej udział 44 kraje, w tym równie Polska orazobserwator z Danii.

Na tej konferencji przedstawiono dwa plany ustalenia nowego porządku walutowego oraz międzynarodowej instytucji finansowej. Plan Keynesa i White’a.

  • Plan Keynesa – został najpierw przedstawiony w parlamencie brytyjskim w kwietniu 1943 r., a następnie na konferencji w Bretton Woods. Plan dotyczył mechanizmu kreacji pieniądza i wymiany w handlu międzynarodowym. Keynes chciał stworzyć wspólny pieniądz o nazwie „bankor” oraz porządek ponadnarodowy akceptowany przez wszystkie kraje. Ze względu na jego nowatorstwo nie został wówczas zaakceptowany, aczkolwiek pewne idee w nim zawarte zostały później częściowo wprowadzone do statutu MFW.
  • Plan White’a – był podstawą do opracowania nowego porządku walutowego. Sam White reprezentował stanowisko USA , które chciały utrzymać swą potęgę gospodarczą oraz dynamikę eksportu do Europy. Plan ten wyznaczał dolarowi funkcję najważniejszej waluty międzynarodowej. Pieniądz schodził w nim na drugi plan . Najważniejszy był handel, wymiana, inwestycje, powrót do stabilnego pieniądza oraz jego wymienialności.

 

Datę powstania MFW określa się na 27 grudnia 1945 r., kiedy to statut o powstaniu MFW podpisało 29 krajów członkowskich mających 80% udziałów. Siedzibą MFW jest Waszyngton.

 

Cele MFW:

Międzynarodowy Fundusz Walutowy czuwa nad stabilnością kursów walutowych, ułatwia międzynarodową współpracę finansową, a także rozwój handlu międzynarodowego. Międzynarodowy Fundusz Walutowy jest organizacją, która niesie pomoc państwom członkowskim w sytuacji zachwiania równowagi finansowej.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Członkostwo w MFW:

Członkiem MFW może zostać każde państwo posiadające autonomię w dziedzinie stosunków zagranicznych oraz będące w stanie spełnić warunki stawiane przez statut. W 1945 MFW liczył 29 członków; w tej grupie znajdowała się Polska. ZSRR podpisał umowę z Bretton Woods, jednak jej nie ratyfikował i nie został członkiem MFW. Pod wpływem ZSRR z MFW wystąpiła Polska (14.03.1950r.) w 1986 r. przyjęta ponownie, Czechosłowacja (1954 r.) oraz Kuba (1964 r.). Liczba krajów członkowskich MFW wynosi obecnie 184. Warunkiem członkostwa w Banku Światowym i w organizacjach afiliowanych jest przynależność do MFW i wpłata udziału członkowskiego. Bank ma formę spółki akcyjnej.

W momencie powstania Bank liczył 45 członków. Do BŚ należą 184 kraje. Polska jest członkiem Banku od 27 czerwca 1986r. W zależności od wysokości udziału kraje dysponują odpowiednią ilością głosów

 

Funkcje MFW:

  • regulacyjną – polegającą na ustanawianiu norm i wzorców działania
  • kredytową – przez dostarczenie krajom członkowskim dodatkowych źródeł finansowania
  • konsultacyjną – przez usługi konsultacyjne i współpracę krajów członkowskich oraz jako forum wymiany doświadczeń
  • kontrolną – polegającą na nadzorowaniu przez MFW uzgodnionych programów dostosowawczych i weryfikacji celów, na jakie przeznaczane są środki kredytowe

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Liga Arabska (Liga Państw Arabskich) została utworzona w 1945 r. w Kairze przez następujące państwa: Egipt, Irak, Liban, Arabia Saudyjska, Transjordania (Jordania od 1949 ) i Jemen. Później dołączyły: Algieria (1962), Bahrajn (1971), Komory (1993), Dżibuti (1977), Kuwejt (1961), Libia (1953), Mauretania (1973), Maroko (1958), Oman (1971), Katar (1971), Somalia (1974), Południowy Jemen (1967), Sudan (1956), Tunezja (1958) i Zjednoczone Emiraty Arabskie. Organizacja Wyzwolenia Palestyny, pomimo że nie podpisała statutu, została przyjęta do Ligi w 1976 r i uzyskała te same prawa co pozostałe państwa członkowskie.

Jej priorytetowymi celami są: zacieśnienie więzi krajów członkowskich, koordynacja ich polityk i promowanie wspólnych interesów. Liga Arabska stosunkowo różni się od takich organizacji jak Unia Europejska ponieważ nie osiągnęła takiego stopnia regionalnej integracji i nie posiada uregulowanych  kwestii np. dotyczących bezpośrednich relacji z obywatelami państw członkowskich. Statut Ligi zakłada koordynację działań związanych z gospodarką, włączając w to wymianę handlową, komunikację, a także sprawy kulturalne, narodowość, paszporty, wizy, kwestie związane z polityką społeczną i zdrowotną. Statut Ligi Państw Arabskich zabrania także uciekania się do użycia siły między państwami członkowskimi w razie zaistnienia jakichkolwiek konfliktów. Pod wpływem porozumień traktatowych regulujących i koordynujących część ww. kwestii powstały: Arabska Unia Telekomunikacyjna (1953), Arabska Unia Pocztowa (1954), Arabski Bank Rozwoju (później znany jako Arabska Organizacja Finansowa). Arabski Wspólny Rynek został ustanowiony w 1965 r. i jest otwarty dla wszystkich krajów członkowskich. Porozumienie to zakłada zniesienie stawek celnych na artykuły rolnicze i  surowce naturalne, wolny przepływ siły roboczej i kapitału w ramach Ligi, a także koordynację rozwoju ekonomicznego.

Organy LPA:

  • Rada Ligi (organ plenarny; pewną słabością tego organu jest fakt, że przyjęte uchwały obowiązują tylko te kraje, które głosowały za daną uchwałą),
  • Rada Wspólnej Obrony (założona w 1950r., po zawarciu umowy o Wspólnej Obronie i Współpracy Gospodarczej),
  • Rada Gospodarcza (założona w 1950 r., po zawarciu umowy o Wspólnej Obronie i Współpracy Gospodarczej)
  • Sekretariat Główny (z sekretarzem generalnym na czele, wybieranym na 5-letnią kadencję z możliwością reelekcji; obecnie od 2001 r. jest nim Egipcjanin Amr Moussa).

W 1945 r. Liga była po stronie Libanu i Syrii w ich sporze z Francją, a także domagała się niezależnej Libii. Z kolei w 1961 r. poparła Tunezję w konflikcie z Francją. Od samego początku Liga sprzeciwiała się powstaniu państwa żydowskiego na terenie Palestyny, która miała być w całości niezależna i zamieszkana w zdecydowanej większości przez Arabów. Po powstaniu państwa Izrael w 1948 r. państwa członkowskie wspólnie zaatakowały państwo żydowskie, jednakże Izrael odparł atak. W kolejnych latach Liga bojkotowała Izrael i przedsiębiorstwa prowadzące z nim wymianę handlową. Konferencje na szczycie w l. 1964-65 utworzyły wspólne arabskie siły zbrojne, które jednak okazały się nieskuteczne we wspólnym planie obalenia Izraela i wyzwolenia Palestyny.
Egipt był zawieszony w prawach członkowskich Ligi w l. 1979-1989 ponieważ podpisał traktat pokojowy z Izraelem. Tym samym siedziba organizacji została przeniesiona z Kairu do Tunisu. W 1998 liga zaakceptowała plan wynegocjowania ugody z Izraelem wysunięty przez OWP. Kair stał się ponownie siedzibą organizacji w 1991 r. W trakcie wojny między Irakiem a Iranem (1980-88) Liga popierała Irak, natomiast była podzielona jeśli chodzi o zaatakowanie Kuwejtu przez Irak w 1991 r. W 1993 r. organizacja ta wydała oświadczenie potępiające wszelkie formy terroryzmu. W 2002 r. Liga po raz pierwszy zaproponowała Izraelowi normalizację stosunków z państwami arabskimi pod warunkiem wypełnienia określonych warunków, jednakże wiele z nich było nie do zaakceptowania dla Izraela. Przez wiele lat sama organizacja nie stanowiła monolitu. W trakcie zimnej wojny część państw członkowskich Ligi optowała za Związkiem Radzieckim, a część była po stronie Stanów Zjednoczonych. Ostatnio podziały przebiegały na linii między bojowymi i fundamentalistycznymi państwami muzułmańskimi i tymi z bardziej umiarkowanym podejściem do islamu.

Reklama w internecie

Decyzje podjęte przez Ligę wiążą tylko te kraje, które za nimi głosowały, tym  samym powoduje to wysoką nieskuteczność organizacji. W niektórych kwestiach decyzje są jednomyślne, np. pełne poparcie dla Palestyńczyków pod okupacją izraelską, chociaż często nie wynika z tego nic poza deklaracjami. Jednym z nielicznych wyjątków był ekonomiczny bojkot Izraela w l. 1944-1993. Jednakże Liga była o wiele bardziej skuteczna w innych obszarach działalności, jak np. ustalenia dotyczące programu nauczania w arabskich szkołach, zachowanie cennych manuskryptów czy tłumaczenie nowoczesnych terminów technologicznych na użytek krajów członkowskich. Liga była również skuteczna w decyzjach dotyczących telekomunikacji i bezprzewodowej komunikacji.