//
//

(Millennium Development Goals, MDG) – przyjęte w Deklaracji Milenijnej przez przywódców 189 państw na szczycie ONZ w 2000r.
8 Milenijnych Celów to zobowiązanie społeczności międzynarodowej do:
• redukcji o połowę ubóstwa i głodu
• zapewnienia równego statusu kobiet i mężczyzn
• poprawy stanu zdrowia, poprawy stanu edukacji, walki z AIDS
• ochrony środowiska naturalnego
• zbudowania globalnego partnerstwa między narodami na rzecz rozwoju

Zobowiązania dotyczą spełnienia wyznaczonych celów do 2015 roku zarówno przez kraje rozwijające się, kraje w okresie transformacji, jak i państwa wysoko rozwinięte.
Deklaracja dzieli się na 8 rozdziałów:
Pokój, bezpieczeństwo, rozbrojenie; Rozwój gospodarczo – społeczny i eliminacja ubóstwa; Ochrona środowiska naturalnego; Prawa człowieka i demokracja; Ochrona słabszych; Zaspokojenie szczególnych potrzeb Afryki; Wzmocnienie NZ

Reklama w interneciePowodem zainteresowania ONZ rozwojem odległych regionów świata jest wielopłaszczyznowy charakter problemów rozwojowych: etyczny, gospodarczy, społeczny i ich powiązanie z kwestią bezpieczeństwa.
Rola ONZ – jest to organizacja łączącą uniwersalne członkostwo z kompleksowym mandatem do działania, forum przedstawiania inicjatyw, dyskutowania nad zagrożeniami, przyjmowania zobowiązań politycznych i prawnych, programów działania na rzecz rozwiązywania problemów o charakterze globalnym, rozliczania państw z realizacji przyjętych zobowiązań.
Powodem z którego deklaracja milenijna potrafiła skupić na sobie znaczące zainteresowanie wszystkich aktorów zaangażowanych we współpracę rozwojową jest sformułowanie jasno określonych celów z równoczesnym wskazaniem roku 2015 jako planowanego terminu ich realizacji. Cele te zostały następnie potwierdzone i rozwinięte podczas konferencji nt. finansowania rozwoju w Monterrey w marcu 2002 r. oraz Światowego Szczytu Trwałego Rozwoju w Johannesburgu jesienią tego samego roku. W tzw. konsensusie z Monterrey uzgodniono, iż każdy kraj rozwijający się ponosi główną odpowiedzialność za własny rozwój i przeznaczenie na ten cel odpowiednich środków. W szczególności kraje rozwijające się zobowiązały się do umacniania dobrego rządzenia, zwalczania korupcji oraz tworzenia warunków dla prywatnych inwestycji. Kraje rozwinięte zobowiązały się natomiast do wspierania tych krajów, które przyjmą wiarygodne strategie rozwojowe poprzez zwiększoną pomoc rozwojową, sprzyjający rozwojowi system handlu światowego oraz redukcję zadłużenia.
Dokumentami, które stanowiły podstawę dyskusji szczytu był raport Sekretarza Generalnego oraz raporty powołanego przez niego specjalnego Panelu oraz Projektu Milenijnego zwanego też Raportem Sachsa. Ten ostatni zawiera kompleksową analizę stanu realizacji celów milenijnych oraz propozycję działań w celu ich terminowej realizacji. Punktem wyjściowym raportu jest stwierdzenie, że przy utrzymaniu obecnych trendów cele milenijne nie zostaną w większości osiągnięte do 2015 r. Choć w niektórych dziedzinach, jak redukcja liczby ludności żyjącej w skrajnym ubóstwie widać realny postęp, dzieje się tak w głównej mierze wskutek rozwoju gospodarek Chin, Indii oraz kilku innych państw Azji południowo-wschodniej. Najpoważniejsza sytuacja pod tym względem panuje w Afryce, jedynym kontynencie, gdzie w ciągu ostatnich 5 lat nie odnotowano zauważalnego postępu w odniesieniu do jakiegokolwiek celu milenijnego. W odniesieniu do szeregu celów odnotowano natomiast w Afryce wyraźny regres (liczba zachorowań na gruźlicę, dewastacja lasów oraz rosnącej liczby mieszkańców slumsów). Stąd też temu kontynentowi poświęcona jest znaczna część uwagi społeczności międzynarodowej i tam też kierowana będzie znaczna część środków pomocowych.
Milenijne cele rozwoju nie wyczerpują problematyki rozwoju – stanowią jedynie wskazanie najbardziej palących problemów, jakie stoją przed współczesnym światem w tej dziedzinie.
Zagrożenia, wynikające z niezrealizowania celów milenijnych czy zaniedbania problematyki rozwoju:
• Raport Sachsa powołuje się na stwierdzoną korelację między brakiem rozwoju gospodarczego a ryzykiem wybuchu konfliktów, nawet te o charakterze wewnętrznym mają destabilizujący wpływ na bezpieczeństwo całych regionów (np. Rwanda)
• Związek nędzy z terroryzmem – ubóstwo sprzyja rozwojowi nastrojów radykalnych i rekrutację członków organizacji terrorystycznych
• Degradacja środowiska naturalnego – postępujący proces pociąga za sobą skutki ekonomiczne i społeczne (zmiany klimatyczne, kataklizmy)
Wartość działań ONZ i samego szczytu wykracza poza dokument przyjęty przez przywódców. W wyniku przygotowań do szczytu podjętych zostało szereg bardzo konkretnych zobowiązań do zwiększenia w najbliższych latach pomocy rozwojowej. Liderem była Unia Europejska, która zobowiązała się do przeznaczania co najmniej 0,7% PKB na pomoc rozwojową w 2015 r. Podjęto szereg inicjatyw na rzecz poszukiwania dodatkowych źródeł finansowania rozwoju ponad zobowiązania w zakresie oficjalnej pomocy rozwojowej – np. emisja obligacji przez państwa uprzemysłowione, opodatkowanie solidarnościowe biletów lotniczych.

Advertisements