//
//
Podstawowym wydaje się określenie relacji państwo- organizacja pod względem prawnym.
Organizacja ma podmiotowość prawno międzynarodową pochodną i ograniczoną w stosunku do państwa.
Na skutek procesów globalizacyjnych zwiększa się jednak znaczenie aktorów pozapaństwowych w systemie międzynarodowym, w tym organizacji międzynarodowych, które zmieniają charakter, przeradzając się w transnarodowe czy ponad narodowe. Sytuacja ta sprawia, że państwa zdają sie tracić na znaczeniu.
Jednym ze sposobów, w jaki przedstawiciele podejścia państwocentrycznego radzą sobie z tłumaczeniem działań na poziomie transnarodowym , jest rozróżnienie polityki „wysokiej” dotyczącej spraw pokoju i bezpieczeństwa, przejawiającej się w sojuszach wojskowych ii dyplomacji ONZ, oraz „polityki niskiej” dotyczącej kwestii omawianych przez wyspecjalizowane instytucje ONZ oraz pozostałe organizacje międzyrządowe i NGOs. Wydaje się jednak, że prosty podział na politykę „wysoką”i „niską” nie może spełniać już dłużej swojego zadania.
Przejście od modelu państwo centrycznego do pluralistycznego, a więc do modelu, w którym rządy wchodzą w interakcję z aktorami transnarodowymi w ramach stosunków bilateralnych i multilateralnych , opiera się na odrzuceniu statycznego i jednowymiarowego pojęcia siły.
Rządy charakteryzuje się zazwyczaj przez ich władzę prawną oraz kontrolę nad zasobami wojskowymi i gospodarczymi. Mogą cieszyć się wysokim uznaniem , posiadać specjalistyczne informacje, mieć dostęp do środków komunikacji oraz głosić cieszące się szeroką akceptacją wartości, by uzasadnić swoje cele. Zauważyć należy jednak, iż ostatnie cztery cechy przypisać można również organizacjom międzynarodowym. W procesach politycznej debaty istotna staje się inna kwestia- jest nią umiejętność prezentowania własnego stanowiska w taki sposób, który zwraca uwagę oraz zapewnia szacunek innych aktorów.
Gdy siła będzie pojmowana w kategoriach militarnych, wtedy dominującą rolę odgrywają rządy. Kiedy natomiast do definicji siły zostania dodany aspekt statusu , informacji, zdolności komunikacyjnych, wtedy organizacja międzynarodowe mają szanse mobilizować poparcie dla własnych celów oraz wywierać wpływ na rządy.
Inna kwestią jest to, że organizacje międzynarodowe posiadają z zasady bardziej specjalistyczną podmiotowość i angażują się w ograniczoną ilość zagadnień politycznych. Wyspecjalizowania aktora staja się jego słabością w sytuacjach , w których istotna jest zdolność łączenia różnych kwestii, ale z drugiej strony wzmacnia najczęściej znaczenie om. Wąska specjalizacja przyczynia się bowiem do uzyskania wysokiego statusu zdobycia kontroli nad informacjami oraz wzmacnia zdolności komunikacyjne. Zdolności te umożliwiają rzucenia wyzwania rządom , które z kolei kontrolują zasoby militarne i ekonomiczne.

 

Reklama w internecie

Advertisements