Zasada immunitetu suwerennego państwa została wykształcona w prawie międzynarodowym na podstawie orzecznictwa sądów w Europie oraz w Ameryce pod koniec XIX i oparta była na koncepcji nieinterwencji oraz poszanowania suwerenności państw, z którą ściśle wiąże się zasada suwerennej równości państw.

Pojecie immunitetu suwerennego państwa oznacza, że państwo i jego organy nie mogą być pozywane przez organy sądowe innego państwa, a także, że własność danego państwa nie może podlegać zajęciu.

Na pojęcie immunitetu państwa składa się dwa rodzaje immunitetów:

– immunitet jurysdykcyjny

– immunitet egzekucyjny

Istota immunitetu jurysdykcyjnego państwa sprowadza się do tego, że zgodnie z koncepcją suwerennej równości państw, żadne państwo nie może sądzić innego państwa ani rozciągać swego władztwa na drugie państwo w jakiejkolwiek dziedzinie wbrew jego woli. Innymi słowy, immunitet jurysdykcyjny państwa oznacza, że samo państwo i jego organy nie mogą być pozywane przez sądy innego państwa.

Zgodnie z teorią immunitetu egzekucyjnego egzekucja wyroku nie może być wykonana na własności innego państwa. Czyli własność państwa nie może podlegać zajęciu przez inne państwo.

Zgodnie z immunitetem państwa, państwu przysługuje immunitet w odniesieniu do aktów typu

iure imperii, czyli aktów władczych, autorytarnych, wynikających z suwerennych uprawnień państwa, ale już nie przysługuje w odniesieniu do aktów typu

iure gestionis, czyli takich, jakie dokonują wszystkie osoby prywatne (ludzie, przedsiębiorstwa) w stosunkach prawnych regulowanych przez prawo cywilne.

Reklama w internecie

Reklamy