var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy to jedna z najstarszych organizacji europejskich. Została ona powołana ponieważ po II wojnie istniały bardzo silne tendencje do zjednoczenia państw zachodnioeuropejskich. Zastanawiano się nad kształtem nowej Europy oraz ewentualnym federalizmem lub konfederalizmem. W latach powojennych powstało wiele ruchów i organizacji mających na celu jedność Europy.

W sierpniu 47 pojawiła się idea, aby powstał tzw. „Kongres Europy”. Kongres odbył się w maju w Hadze pod przewodnictwem Winstona Churchilla. Spotkała się tam liczna reprezentacja szefów i członków rządów Europejskich. Po negocjacjach dotyczących kształtu organizacji  międzyrządowej 5 maja 1949 roku w Londynie podpisano statut Rady Europy. Celem organizacji było przede wszystkim osiągnięcie większej jedności między jej członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i zasady, stanowiące ich wspólne dziedzictwo, oraz aby ułatwić ich postęp ekonomiczny i społeczny. Ze statutu wyłączono kwestie dotyczące obrony narodowej. RE zajmowała się koordynowaniem działań państw członkowskich w dziedzinach. Na przestrzeni lat oczywiście podstawowe cele ulegały zmianie. NA  czasie szczytu Wiedeńskiego w 93 roku państwa zobowiązały się do:

  • Rozwijania współpracy w ochronie praw człowieka, demokracji
  • Współpracę z innymi organizacjami
  • Wspieranie transformacji politycznych i ekonomicznych w państwach Europy Środkowo – Wschodniej.
  • Poszanowanie praw mniejszości narodowych
  • Rozwijanie współpracy trans granicznej pomiędzy władzami lokalnymi i regionalnymi
  • Rozwój współpracy w dziedzinie integracji socjalnej migrantów.

 

W czasie drugiego szczytu Rady Europy, który miał miejsce w Strasburgu w październiku 1997 roku państwa uznały, swoją gotowość do popierania praw człowieka umacniania demokracji. Dodatkowo państwa będą dążyć do spójności społecznej, walkę z terroryzmem, ochronę praw dzieci, zwalczanie przemocy wobec kobiet i poprawę jakości życia.

Członkami pierwotnymi RE były Belgia, Dania, Francja, WB, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Norwegia i Szwecja. Obecnie RE ma już 47 członków. Członkiem RE może zostać każde państwo europejskie, które tylko chce zobowiązać się do przestrzegania zasady praworządności oraz poszanowania dla podstawowych praw i wolności. Państwo mu si spełniać też warunek demokracji.

Jednym z największych osiągnięć RE jest wynegocjowanie ok. 190 konwencji  Jedną z ważniejszych kwestii jaką regulują są prawa człowieka. Najważniejszym dokumentem  tej kwestii jest Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. (Rzym 4 listopad 1950).

Obecnie najważniejsze cele Rady Europy zajmują kwestie związane z przestrzeganiem praw człowieka oraz ochroną i promocją praworządności i demokracji. Zostały one wyraźnie potwierdzone w czasie drugiego szczytu Rady Europy w Strasburgu 10-11 października 1997 roku. Za podstawowe cele do których państwa członkowskie powinny dążyć uznano: gotowość do popierania praw człowieka i umacniania pluralistycznej demokracji – wszystko to ma prowadzić do zachowania i wzmacniania stabilności w Europie. Dodatkowo: spójność społeczna, wzmocnienie bezpieczeństwa poprzez walkę z korupcją, terroryzmem i zorganizowaną przestępczością. W Deklaracji podkreślono także rolę kultury i edukacji w zwiększaniu wzajemnego zrozumienia i zaufania.

 

Głównymi organami Rady Europy są:

  • Komitet Ministrów – jest to organ zarządzający. Składa się z MSZ państw członkowskich lub ich przedstawicieli.
  • Zgromadzenie Parlamentarne – organ doradczy składający się z parlamentarzystów delegowanych przez parlamenty narodowe;
  • Sekretarz Generalny Rady Europy – wybierany przez Zgromadzenie Parlamentarne (aktualnie jest nim Thorbjørn Jagland).
  •  Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Europy – zajmuje się przede wszystkim doradzaniem.
  • Komisarz Praw Człowieka Rady Europy – niesądowa instytucja, która ma wspierać promocję praw człowieka w edukacji, ustalać braki w prawodawstwie, dostarczać informacji w zakresie praw człowieka.

 

Ponadto w ramach Rady Europy funkcjonuje szereg instytucji formalnie nie będących jej organami:

  • Europejski Trybunał Praw Człowieka – organ Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
  • Europejski Komitet Zapobiegania Torturom – organ Europejskiej Konwencji do spraw zapobiegania torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu
  • Europejski Komitet Praw Społecznych;
  • Europejska Komisja Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI);
  • Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo (tzw. Komisja Wenecka);
  • Bank Rozwoju Rady Europy – udziela pomocy finansowej;
  • Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych – jest wspierane przez Radę. Ma na celu wspieranie i promowanie rzadziej używanych w Europie języków.

Członkiem Rady Europy może zostać każde zaproszone przez tę organizację państwo europejskie akceptujące zasady rządów prawa i ochrony praw człowieka. Kryteria te odzwierciedlają podstawowe wartości, na których ma opierać się ta organizacja. Kryteria ochrony praw człowieka, demokracji parlamentarnej oraz rządów prawa mają być strażnikami bram Rady Europy. Wyrażane są jednak wątpliwości, czy wszyscy członkowie Rady spełniają dzisiaj te kryteria. Przykładem może być to, że spośród wszystkich czterdziestu siedmiu Państw Członkowskich RE, Federacja Rosyjska, jako jej członek, ma obecnie moratorium zawieszające wykonywanie kary śmierci, mimo, że eliminacja możliwości wykonywania takiej kary jest jedną z ważniejszych przesłanek do wstąpienia do tej organizacji. Dodatkowo Państwami Członkowskimi RE wyjątkowo nie będącymi w geograficznych granicach Europy są: Armenia, Azerbejdżan, Cypr, Gruzja, Rosja oraz Turcja.

Na początku swego istnienia Rada Europy grupowała dziesięć państw zachodnioeuropejskich. Pozostałe państwa Zachodniej Europy stopniowo przystąpiły do organizacji zanim jesienią 1989 roku rozpoczął się upadek systemu komunistycznego w Europie Środkowej i Wschodniej. Nowe demokracje z tego regionu pukające do drzwi Rady Europy były przyjmowane od początku lat dziewięćdziesiątych (Węgry w 1990, Polska w 1991). Aktualnie liczba państw członkowskich wzrosła do 47.

Nowym wymogiem jest obowiązek ratyfikacji Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz uznanie jurysdykcji Trybunału Praw Człowieka.

W statucie RE wymieniono 7 dziedzin współpracy państw członkowskich a mianowicie: współpraca gospodarcza, społeczna, kulturalna, naukowa, prawna ,administracyjna, ochrona praw człowieka i podstawowych wolności. Rada omawia wszystkie problemy , zawiera porozumienia, oraz podejmuje wspólne działania. Zgromadzenie- omawia, Komitet- podejmuje działania. Dodatkowo są organizowane Konferencje Ministrów od 1957 roku.

Największe osiągnięcia RE to wynegocjowanie ponad 190 konwencji oraz ponad 1000 rekomendacji skierowanych do rządów.

Reklama w internecie

Ochrona praw człowieka: Europejska Konwencja Praw Człowieka z 1950 roku. Katalog praw i wolności:

  •  prawo do życia
  • zakaz tortur
  • zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej
  • prawo do wolności i bezpieczeństwa
  • prawo do rzetelnego procesu
  • zakaz karania bez ustawy
  • poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego
  • wolność myśli, sumienia i wyznania
  • wolność słowa
  • wolność zrzeszania się i stowarzyszania
  • prawo do zawarcia związku małżeńskiego
  • prawo do skutecznego środka odwoławczego
  • zakaz dyskryminacji przy korzystaniu z praw i wolności EKPC
  • protokół nr 1(1952 r.)
    • ochrona własności prywatnej
    • prawo do nauki
    • prawo do wolnych wyborów
  • protokół nr 4(1963 r.)
    • zakaz pozbawiania wolności za długi
    • prawo swobodnego poruszania się
    • zakaz wydalania własnych obywateli
    • zakaz zbiorowego wydalania cudzoziemców
  • protokół nr 6(1983 r.)
    • zakaz kary śmierci w czasie pokoju
  • protokół nr 7(1984 r.)
    • gwarancje proceduralne przy wydalaniu cudzoziemców
    • prawo do odwołania w sprawach karnych
    • odszkodowanie za niesłuszne skazanie
    • zakaz ponownego sądzenia lub karania
    • równość małżonków w sferze cywilno-prawnej
  • protokół nr 12(2000 r.)
    • ogólny zakaz dyskryminacji
  • protokół nr 13(2002 r.)
    • całkowity zakaz kary śmierci (także w czasie wojny)

Organem kontrolnym Konwencji jest Europejski Trybunał Praw Człowieka. Kolejna ważna Konwencja to Europejska Konwencja O Zapobieganiu Torturom oraz Nieludzkiemu, Poniżającemu Traktowani lub Karaniu (1987).

W 94 roku na Szczycie Wiedeńskim doszło do utworzenia Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji, której celem jest przeciwdziałania tym zjawiskom, podejmowanie działań na szczeblu lokalny, narodowym i krajowym.

Sfera socjalna- Europejska Karta Socjalna (1961). ESC zabezpiecza 19 podstawowych praw, m.in. prawa do: pracy (art. 1), godnych warunków pracy (art. 2), bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 3), godnego wynagrodzenia (art. 4), organizowania się (art. 5), ochrony dzieci i młodzieży (art. 7), ochrony zatrudnionych kobiet (art. 8), poradnictwa zawodowego (art. 9), szkolenia zawodowego (art. 10), bezpieczeństwa socjalnego (art. 12), pomocy socjalnej i medycznej (art. 13), korzystania z pomocy opieki społecznej (art. 14), a także Prawo osób niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo do szkolenia zawodowego, rehabilitacji i zabezpieczenia społecznego (Art. 15).

Ochrona Zdrowia – Europejska Komisja Farmakopei. – ustalanie norm roślin leczniczych.

Europejska Konwencja Kulturalna z 1954 roku

 

Główne cele Rady Europy:

  • ochrona praw człowieka i demokracji pluralistycznej; – uświadamianie i podnoszenie wartości europejskiej tożsamości kulturowej;
  • – rozwiązywanie problemów stojących przed europejskim społeczeństwem (mniejszości, ksenofobia,  nietolerancja, ochrona środowiska, bioetyka, AIDS, narkotyki, itd.);
  • – rozwój politycznego partnerstwa z nowymi europejskimi demokracjami;
  • – pomoc państwom Europy Centralnej i Wschodniej w zakresie reform politycznych, ustawodawczych i konstytucyjnych.
Reklamy