var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Idea zwołania Konferencji i Współpracy w Europie (KBWE) pojawiła się w latach 60., a więc w okresie kiedy w stosunkach międzynarodowych dominował mechanizm  polityki blokowej. Konferencja, jako nowe forum współpracy między Wschodem a Zachodem, miała być próbą budowy ogólnoeuropejskiego systemu bezpieczeństwa. Proponowano wzajemne zobowiązania stron do nieagresji, nie używania siły i uregulowania kwestii spornych za pomocą pokojowych środków rozstrzygania tych sporów.

Pierwsze propozycje budowy takiego systemu pojawiły się już w latach 1954 i 1964. Wyszły one ze strony bloku wschodniego i nie spotkały się z pozytywnym odzewem Zachodu.

Klimat polityczny sprzyjający zwołaniu konferencji powstał po podpisaniu w latach 1970-74 serii dwustronnych układów o normalizacji stosunków pomiędzy krajami socjalistycznymi a RFN oraz czterostronnego porozumienia regulującego status Berlina Zachodniego. Duże znaczenie miały również rozpoczęte latem 1969r przygotowania do rokowań ZSRR-USA w sprawie zbrojeń strategicznych oraz seria umów podpisanych pomiędzy tymi mocarstwami w latach 1972-74.

W rezultacie na spotkaniu Rady NATO (30-31 maja 1972) ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich uznali za celowe rozpoczęcie wielostronnych rozmów na temat przygotowania Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Jednocześnie państwa doszły do przekonania, że problem redukcji zbrojeń i sił zbrojnych powinien być rozpatrywany w ramach odrębnego forum negocjacyjnego. W konsekwencji prawie jednocześnie rozpoczęły się więc dwie konferencje dyplomatyczne KBWE w Helsinkach oraz rokowania na temat Wzajemnej Redukcji Sił Zbrojnych, Uzbrojenia i Środków Towarzyszących w Europie Środkowej w Wiedniu.

KBWE przebiegała w trzech fazach:

I faza: spotkanie ministrów spraw zagranicznych (Helsinki, 3-7 1973)

II faza: negocjacje na szczeblu ekspertów (Genewa, 18 września 1973-21 lipca 1975)

III faza: spotkanie szefów państw i rządów (Helsinki, 30 lipca- 1 sierpnia 1975)

1 sierpnia 1975 roku 35 szefów państw i rządów podpisało Akt Końcowy KBWE.

Dokument ten regulował praktycznie wszystkie dziedziny współżycia międzynarodowego. Ujęto je w koszyki:

  1. 1.     Koszyk – zagadnienia bezpieczeństwa w Europie
  2. 2.     Koszyk – Współpraca w dziedzinie gospodarczej, naukowej i technicznej oraz środowiska naturalnego
  3. 3.     Koszyk – Współpraca w dziedzinie humanitarnej i dziedzinach pokrewnych
  4. 4.     Koszyk – Kontynuowanie procesu konferencji.

Postanowienia zawarte w koszyku 4. Wskazują, że państwa uczestniczące w Konferencji zobowiązały się do kontynuowania współpracy poprzez organizowanie konferencji przeglądowych.

Reklama w internecie

Akt Końcowy, zwany również Wielką Kartą Pokoju, był deklaracją dziesięciu zasad rządzących wzajemnymi stosunkami między uczestnikami konferencji. Zasady te, to:

  • suwerenna równość
  • powstrzymanie się od groźby użycia siły lub użycia siły
  • nienaruszalność granic
  • integralność terytorialna państw
  • pokojowe załatwianie sporów
  • nieingerencja w sprawy wewnętrzne
  • poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności łącznie z wolnością myśli, sumienia, religii i przekonań
  • równouprawnienie i prawo narodów do samostanowienia
  • współpraca między państwami
  • wykonywanie w dobrej wierze zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

Do 1989 roku odbyły się trzy konferencje przeglądowe:

  • W Belgradzie (4 X 1977 – 9 III 1978)
  • W Madrycie ( 11 XI 1980 – 9 X 1983)
  • W Wiedniu (4 XI 1986 – 19 I 1989)

W 1994 roku na konferencji w Budapeszcie zadecydowano o zmianie nazwy na OBWE i jako taka Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie posiada podmiotowość prawno międzynarodową i polityczno międzynarodową.

Obszary aktywności OBWE:

  • Problemy bezpieczeństwa europejskiego – kolejne porozumienia dotyczące środków budowy zaufania i rozbrojenia, konwencjonalnych sił zbrojnych i  instrumentarium antykryzysowego oraz aktywność w dziedzinie dyplomacji prewencyjnej i rozwiązywaniu konfliktów.
  • Pokojowe rozstrzyganie sporów – spotkania ekspertów dotyczące procedur pokojowego rozstrzygania sporów w Montreux (1978), Atenach (1984), w La Valletcie (1991) i w Genewie (1992). Na ostatnim spotkaniu utworzono Sąd Koncyliacyjno-Arbitrażowy.
  • Ludzki wymiar KBWE/OBWE – działalność na rzecz ochrony praw człowieka
  • Współpraca  w dziedzinie gospodarczej, naukowej i ochrony środowiska .
  • Region Śródziemnomorski.
Reklamy