var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

NATO, czyli Organizacja Traktatu Północnoatlantyckiego (North Atlantic Treaty Organization) to organizacja polityczno-wojskowa, powstała 4 kwietnia 1949r., kiedy to przedstawiciele 10 państw zachodnioeuropejskich oraz USA i Kanady podpisali w Waszyngtonie Układ Północnoatlantycki.

Geneza:
W 1949r., cztery lata po utworzeniu Organizacji Narodów Zjednoczonych, Europa stanęła w obliczu nowych zagrożeń, w stosunku do których sama Karta Narodów Zjednoczonych nie stanowiła wystarczającej ochrony. Spowodowało to, że w myśl artykułu 51 KNZ, który upoważnia członków ONZ do samodzielnego lub kolektywnego przygotowania się w celu odparcia ewentualnej agresji militarnej, 10 państw europejskich zwróciło się do USA i Kanady z propozycją zawarcia umowy dotyczącej wzajemnej pomocy.

Główne powody powstania NATO:
1.    upadek dwóch wielkich potęg militarnych i przemysłowych – Niemiec i Japonii, w skutek czego na zachodniej i wschodniej granicy Związku Radzieckiego powstała szczególnego rodzaju próżnia. Dawało to ZSRR możliwość politycznej ekspansji, co w konsekwencji mogło zagrozić pokojowi i bezpieczeństwu gwarantowanemu przez ONZ.
2.    Konferencja w Jałcie – podział Europy na Wschodnią i Zachodnią.
3.    niepowodzenie konferencji moskiewskiej z 1947r. w sprawie opracowania porozumienia dotyczącego kwestii niemieckich – potwierdzenie, że rozwijająca się w czasie wojny współpraca ZSRR z zachodnimi demokracjami faktycznie się skończyła.
4.    hegemonistyczna polityka ZSRR w stosunku do państw Europy Środkowej i Wschodniej, rozszerzanie radzieckich wpływów w Azji, radziecki napór na Grecję i Turcję.
5.    Doktryna Trumana i plan Marshalla.

Etapy powstania NATO:
a) styczeń 1948. – plan brytyjskiego ministra spraw zagranicznych, Ernesta Bevina, który zakłada powołanie organizacji zorganizowanej, poprzez sieć bilateralnych umów, na wzór układu z Dunkierki (4 marca 1947r. pomiędzy Francją i Wielką Brytanią, wzajemna pomoc na wypadek nowej próby agresji niemieckiej).
b) lepszym wzorcem okazuje się układ z Rio de Janeiro, który 1 września 1947r. został podpisany przez ONZ i 20 państw południowoamerykańskich – kolektywny pakt obronny przeciwko każdej agresji.
c) 17 marca 1948 – powołanie Unii Zachodniej przez kraje Beneluxu, Francję i Wielką Brytanię (rozszerzenie układu z Dunkierki). Państwa te, w ramach Układów Brukselskich, zobowiązały się do stworzenia wspólnego systemu obronnego i dalszego umacniania związków gospodarczych i kulturalnych.
d) czerwiec 1948 – w obradach Unii Zachodniej uczestniczą eksperci ze Stanów Zjednoczonych i z Kanady.
e) wrzesień 1948 – powołanie Komitetu Obrony pod przewodnictwem marszałka B. L. Montgomery’ego.
f) 9 września 1948 – zakończenie rozmów między amerykańskim ministrem spraw zagranicznych (G. C. Marshall), ambasadorem Kanady i państwami Unii Zachodniej; opracowanie sprawozdań dla rządów.
g) październik 1948 – Rada Konsultacyjna Układów Brukselskich określa zasady powołania sojuszu obronnego obejmującego rejon północnoatlantycki.
h) 15 marca 1949 – oficjalne zaproszenie Danii, Islandii, Włoch, Norwegii i Portugalii do przystąpienia do sojuszu.
i) 4 kwietnia 1949 – podpisanie Układu Północnoatlantyckiego.

Funkcjonowanie:

1. Zobowiązanie do załatwiania wszelkich sporów międzynarodowych, w które mogłyby zostać zaangażowane państwa członkowskie, za pomocą środków pokojowych w taki sposób, aby pokój i bezpieczeństwo międzynarodowe oraz sprawiedliwość nie zostały narażone na niebezpieczeństwo, jak również powstrzymywanie się w swych stosunkach międzynarodowych od użycia lub groźby użycia siły w jakikolwiek sposób niezgodny z celami Narodów Zjednoczonych.

2. Przyczynianie się do dalszego rozwoju pokojowych i przyjaznych stosunków międzynarodowych, usuwanie konfliktów w prowadzonej międzynarodowej polityce gospodarczej, popieranie współpracy gospodarczej między członkami.

3. Utrzymywanie i rozwijanie swojej indywidualnej i zbiorowej zdolności do odparcia zbrojnej napaści.

4. Udzielanie pomocy stronie lub stronom napadniętym, podejmując niezwłocznie, samodzielnie, jak i w porozumieniu z innymi stronami, działania, jakie każde państwo uzna za konieczne, łącznie z użyciem siły zbrojnej, w celu przywrócenia i utrzymania bezpieczeństwa obszaru północnoatlantyckiego.

5. Ustanowienie Rady, w której każdy z członków będzie reprezentowany w celu rozpatrywania spraw dotyczących realizacji traktatu. Rada ma być zorganizowana w taki sposób, żeby mogła zbierać się szybko w każdym czasie.

Reklama w internecie

Obecni członkowie (28):
Albania, Belgia, Bułgaria, Chorwacja, Czechy, Dania, Estonia, Francja, Grecja, Hiszpania, Holandia, Islandia, Kanada, Litwa, Luksemburg, Łotwa, Niemcy, Norwegia, Polska, Portugalia, Rumunia, Słowacja, Słowenia, Stany Zjednoczone, Turcja, Węgry, Wielka Brytania, Włochy.

Siedziba: Bruksela

Oficjalne języki: angielski i francuski

Advertisements