var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

WSTĘP:

Integracja gospodarcza to proces tworzenia więzi ekonomicznych scalających gospodarkę. W gospodarce światowej integracja polega na powstawaniu powiązań między państwami w określonych dziedzinach (jednej lub wielu) działalności gospodarczej.

Za początek integracji gospodarczej w ramach WE możemy uznać powołanie na mocy traktatu paryskiego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. (18 IV 1951)

Kolejnym ważnym wydarzeniem w historii wspólnot było utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (traktaty rzymskie, 25 III 1957)

Wreszcie najważniejszy chyba moment to powstanie Unii Europejskiej, do którego doszło na mocy traktatu z Maastricht 1 listopada 1993.

 

OSIĄGNIĘCIA:

Niewątpliwymi sukcesami było osiąganie kolejnych stopni integracji:

  • strefa wolnego handlu oraz unia celna – lata 1951-1968 (rozwój procesów integracyjnych na płaszczyźnie instytucjonalnej EWG)
  • 1 I 1993 zakończono proces tworzenia jednolitego rynku wewnętrznego, osiągnięto więc kolejny stopień integracji- wspólny rynek, gwarantujący swobodny przepływ towarów, usług, osób i kapitału.
  • Unia Gospodarcza i Walutowa jest kolejnym etapem integracji ekonomicznej Wspólnot Europejskich. Oznacza prowadzenie wspólnej polityki monetarnej w państwach członkowskich oraz ścisłą koordynację polityk gospodarczych. Droga do UGW przebiegała w trzech etapach i zakończyła się 1 stycznia 2002 r. wprowadzeniem w 12 krajach członkowskich wspólnej waluty (EURO)

 

Dzięki coraz ściślejszej integracji Unii Europejskiej udało się w ciągu zaledwie 50 lat awansować do rangi jednej ze światowych potęg gospodarczych- myślę, że można to uznać za kolejne osiągnięcie.

Niezaprzeczalnym sukcesem jest także poprawa jakości życia ludności związana ze wzrosem gospodarczym.

W 1958 r. na terytorium wszystkich państw należących obecnie do Unii Europejskiej istniało zaledwie

3000 km autostrad. Dziś jest ich 52 000 km. W krajach należących na początku do

EWG jedynie 6,6% ludności posiadało samochód. Dziś prawie co drugi mieszkaniec Unii jeździ własnym samochodem, zaś liczba osób korzystających z podróży lotniczych w Europie wzrosła trzydziestokrotnie.

Myślę, że do osiągnięć UE można też zaliczyć związaną z kolejnymi rozszerzeniami pomoc nowym państwom członkowskim, mająca uczynić z nich konkurencyjne gospodarki wolnorynkowe. Promowana przez UE konkurencja oraz zwiększona mobilność ludzi przyczynia się do wzrostu gospodarczego w tych krajach, prowadzi do kolejnych inwestycji, ułatwia wprowadzanie reform i ułatwia zmniejszenie różnic w poziomie rozwoju między państwami.

NIEPOWODZENIA:

Strategia Lizbońska- przyjęta w II 2000 r. – zakładała uczynienie z UE w ciągu 10 lat najbardziej dynamicznej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy gospodarki na świecie. (wyprzedzenie USA)

Niestety nie udało się.

Jako przyczyny niezadowalającego stopnia realizacji strategii wskazano zbyt obszerną listę priorytetów, niski poziom koordynacji między państwami członkowskimi i niezaangażowanie odpowiednich nakładów finansowych na wdrażanie działań lizbońskich.

Kolejnym niedociągnięciem jest niepełne wykorzystanie potencjału, naukowego, technologicznego i informatycznego UE. Rozwinięcie współpracy naukowej oraz umiejętne wykorzystanie technologii niewątpliwie może przyczynić się do dalszego wzrostu gospodarczego.

Reklama w internecie

Myślę, że za niepowodzenie można tez uznać wciąż istniejące w UE rozbieżności gospodarcze. Pomimo wielu starań, inicjatyw i realnej pomocy dla nowych państwa Unii Europejskiej, polityka spójności wciąż pozostawia wiele do życzenia i na pewno wiele czasu minie zanim w Rumunii, Bułgarii czy chociażby w Polsce doczekamy się takich samych realiów gospodarczych jakie istnieją w Niemczech czy Francji.

 

ZAKOŃCZENIE:

Podsumowując, myślę że nie należy zapominać, że proces integracji w ramach WE i UE trwa dopiero 50 lat i dotyczy 27 państw, które jeszcze niedawno nie tylko stanowiły zupełnie odrębne podmioty gospodarki światowej, ale tez znajdowały się po dwóch stronach żelaznej kurtyny.

Biorąc to pod uwagę powinniśmy docenić osiągnięcia WE i UE w dziedzinie gospodarki, a niepowodzenia potraktować raczej jako wyzwania na przyszłość.

 

Reklamy