Reklama w internecie

W deklaracji nr 23 w sprawie przyszłości UE, załączonej do Aktu Końcowego  konferencji międzyrządowej 2000r, wezwano kraje członkowskie Unii do podjęcia bardziej wnikliwej i szerzej zakrojonej debaty nad przyszłością UE. Przedmiotem debaty miały być zagadnienia nierozstrzygnięte przez dotychczasowe konferencje międzyrządowe (podział kompetencji UE a państwa członkowskie, status KPP, uproszczenie traktatów, rola parlamentów narodowych, zbliżenie instytucji i organów wspólnotowych do obywateli.
Rada europejska w grudniu 2001 Laeken przyjęła deklarację przewidującą powołanie Konwentu w sprawie przyszłości Europy, który miał utorować drogę wspomnianej konferencji międzyrządowej, W deklaracji wymieniono zasadnicze cele reformy
– obok spraw wymienionych w deklaracji nicejskiej, uproszczenie instrumentów prawnych i procedur stanowienia prawa, podział uprawnień między instytucjami wspólnotowymi, także legitymacja demokratyczna Unii.

Na mocy deklaracji z Laeken Rada Europejska wyznaczyła:
Valerego Giscarda d’Estainga na przewodniczącego, Giulian Amato i Jean Luc Dehaene – wiceprzewodniczący Konwentu
Prezydium- przewodniczący, wice, 9 członków, reprezentujących rządy sprawujące prezydencję podczas obrad Konwentu, parlamenty narodowe, PE i KE. Zadaniem głownie mobilizacja uczestników konwentu do aktywności i koordynacja prac zgromadzenia.
Prace Prezydium miał wspomagać Sekretariat Konwentu.
Członkowie Konwentu- przedstawiciele rządów i parlamentów państw członkowskich i kandydujących (bez prawa blokowania decyzji), deputowani do parlamentu i reprezentanci KE,
Obserwatorzy ( przedstawiciele Komitetu  Ekonomiczno-społecznego, regionów, europejskich partnerów społ, i europ. rzecznik praw obywatelskich.

Rezultatem miał być dokument końcowy zawierający zalecenia, warianty rozwiązań, będące punktem wyjścia do dyskusji na konferencji międzyrządowej.
28 lutego 2002 w Brukseli inauguracyjne posiedzenie konwentu, prezydium powołało 10 grup roboczych (grupa XI Europa socjalna powstała podczas posiedzenia późniejszego)
Trzy koła robocze mające wspierać grupy robocze.
Harmonogram prac na III fazy: I- słuchania; II- badawcza (analiza porównawcza); III- faza projektowania (uzgodnienie ostatecznej wersji)
Wstępny projekt traktatu konstytucyjnego opracowany przez Prezydium został odczytany przez Giscarde d’Estainga 28 X 2002 na forum plenarnym Konwentu, wzbudzając zastrzeżenia zwolenników rozwiązań ponadnarodowych. W styczniu 2003 rozpoczęła się końcowa faza prac, której efektem był projekt traktatu ustanawiającego konstytucję europejską, przyjęty w drodze konsensusu 13 czerwca 2003.

OBRADY KONWENTU

Definicja Unii
Ani w Maastricht ani w Nicei nie udało się osiągnąć  racjonalnego kompromisu.
W trakcie Konwentu dominowało przekonanie iż nie da się  nakreślić wizji przyszłego ustroju wg z góry określonego modelu, jak Stany zjednoczone Europy, federacja europejska czy federacja państw narodowych. Wielu członów sprzeciwiało się dalszemu rozwojowi federalnemu (chcieli zastąpienia modelu federalnego słowami federacja państw narodowych, tryb wspólnotowy.
Kompromis: ” niniejsza konstytucja ustanawia Unię Europejską, której państwa Członkowskie przyznają kompetencje dla osiągnięcia ich wspólnych celów. Unia koordynuje polityki Państw Członkowskich zmierzające do osiągnięcia tych celów oraz wykonuje w trybie wspólnotowym kompetencje przyznane jej przez Państwa Członkowskie”.  Tryb wspólnotowy należy tłumaczyć jako chęć uniknięcia wrażenia iż traktat konstytucyjny miałby nadawać Unii nowe państwowotwórcze kompetencje.

Aksjologia Unii
Jak najlepiej umocnić aksjologie przyszłej Unii.
a.) włączenie KPP do traktatu konst.
b.) przystąpienie Unii do Europ Konwencji o Ochronie Praw człowieka i podstawowych wolności Rady Europy z 1950
c.) wariant pośredni: inkorporacja KPP do traktatu konst. i stworzeniu przesłanek do późniejszego przystąpienia do konwencji.
Plenum postanowiło włączyć KPP do II części projektu traktatu + stworzenie prawnych podstaw do przystąpienia do konwencji
– utrzymanie w projekcie odrębnego artykułu dot obywatelstwa i przepisów KPP (artykuł określał prawa obywateli UE, a KPP nie tylko obywateli UNII ale tez osób fizycznych i prawnym zamieszkujących w danym państwie członkowskim)
-do katalogu wartości wprowadzono zasadę równości, pluralizmu i niedyskryminacji.
– odniesienie w preambule do „kulturowego, religijnego i humanistycznego dziedzictwa Europy”, brak invocatio Dei.

Osobowość prawna UNII
Przepisy o wyraźnym uznaniu osobowości prawnej Unii, uchylenie tylko traktatu ustanawiającego WE i traktatu o Unii Europejskiej oraz aktów i umów międzynarodowych które je zmieniały lub uzupełniały, uniwersalną sukcesje przyszłej UE wobec WE i obecnej UE, przekształcenie przyszłej UE w organizację międzynarodową w rozumieniu prawa międzynarodowego, utrzymanie odrębnej organizacji międzynarodowej Euratomu i modyfikację traktatu ustanawiającego Euratom.

Podział kompetencji między Unią a państwami członkowskimi
Zagadnienie najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne. Ostatecznie Plenum przyjęło większość postulatów Prezydium:
Regułami rządzącymi stosunkami między Unią a państwami członkowskimi miały być nadal:  ZASADA LOJALNEJ WSPÓŁPRACY (SOLIDARNOŚCI), ZASADA POSZANOWANIA TOŻSAMOŚCI NARODOWEJ, ZASADA PIERWSZEŃSTWA PRAWA UNII PRZED PRAWEM KRAJOWYM)
Stosowanie zasady lojalnej współpracy także w we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa UE.
Projekt ustanawiał klauzulę solidarności zobowiązująca państwa czł do wspólnych działań, jeżeli jedno państwo stałoby się ofiara ataku terrorystycznego, klęski żywiołowej czy katastrofy spowodowanej przez człowieka.
Podział kompetencji: zasada kompetencji powierzonych, pomocniczości i proporcjonalności, obowiązywanie tej pierwszej jako reguły podziału komp. między UE a państwami członk.
Trzy kategorie podziału kompetencji: wyłączne komp UE, kompetencje dzielone oraz kompetencje wspierające, koordynujące i uzupełniające Unii.
Odrębne regulacje dla polityk gospodarczych państw czł. i wspólnej polit zagr i bezp..
Rozszerzenie zakresu obowiązywania kompetencji koordynacyjnych Unii na polit. społ, i zatrudnienia państw czł.
Brak ustanowienia odrębnej kategorii kompetencji dla „przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”, włączając ja do kompetencji dzielonych.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Wzmocniona współpraca
Obrady dot, kwestii: liczba państw niezbędnych do zawiązania wzmocnionej współpracy, procedura podejmowania decyzji, umocnienie roli parlamentu europejskiego, warunki udzielania upoważnienia przez Radę UE do podjęcia WW na wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony.
Postanowienia: zgoda na ustanowienie przez 1/3 państw.
Podejmowanie decyzji w ramach wzmocnionej współpracy (traktat nicejski/jednomyślność/większość kwalifikowana): Konwent postanowił, że podejmowanie decyzji w ramach WW uzależnione będzie od procedury podejmowania decyzji obowiązującej w danym obszarze integracyjnym. Tam gdzie większość kwalifikowana to większością kwalifikowaną itd.
Zrezygnowano z możliwości odwoływania się w spornych sprawach do Rady Europ.
Wprowadzono do WW klauzulę passerelle (klauzulę pomostową).
Rozszerzono kompetencje PE, prawo do wyrażania zgody na WW we wszystkich obszarach integracyjnych oprócz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Przesłanki nawiązywania WW złagodzone: Rada UE nie musi sprawdzać czy  założone cele nie dają się zrealizować za pomocą przewidzianych w traktatach procedur, odtąd miała jedynie sprawdzać  czy wspomniane cele nie mogą być osiągnięte przez Unie jako całość.
Anulowano zastrzeżenie o konieczności poszanowania przepisów protokołu włączającego acuis Schengen do UE (współpracę w ramach Schengen należy interpretować jako jeden z wariantów ogólnie rozumianego mechanizmu WW)
Wzmocniona współpraca miała dotyczyć wszystkich polityk unijnych nienależących do wyłącznych kompetencji Unii, a zatem także polityki bezpieczeństwa i obrony.
Utworzenie dwóch nowych form współpracy we wspólnej polit bezp i obrony: współpraca strukturalna i ściślejsza współpraca w dziedzinie obrony. Miały się opierać na koncepcji Europy a la carte a nie na konstrukcji prawnej WW. Strukturalna miała być zawiązywana między państwami które spełniały wyższe kryteria wydolności wojskowej, oraz zamierzały przyjąć większe zobowiązania w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony.
Podjęto pierwszy raz próbę wyraźnego określenia zakresu i realizacji zakresu i sposobu realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.,
Do czasu podjęcia przez RE decyzji o utworzeniu wspólnej obrony, ustanawia się ściślejszą współpracę w ramach Unii w dziedzinie wzajemnej obrony. (art 51KNZ), państwa czł. miały także ściśle współpracować z NATO. Miała być realizowana w oparciu o porozumienie państw członkowskich.

Instrumenty prawne i procedury stanowienia prawa.
Plenum zaakceptowało wszystkie propozycje Grupy roboczej IX:
I i III filar typologia -> ustawy UE (rozporządzenia); ustawy ramowe UE (dyrektywy); decyzje (rozszerzona definicja, mogłyby wskazywać określonych adresatów lub ich nie określać, dla adresatów byłyby wiążące); zalecenia i opinie (zalecenia i opinie);
Decyzje ramowe i decyzje przyjmowane w III filarze miałyby się stać odpowiednio ustawami ramowymi UE i ustawami UE; konwencje zniesione i zastąpione przez ustawy UE.
Utrzymanie specyfiki instrumentów w II filarze. Wspólne strategie działania i stanowiska musiałyby mieć dokładnie sprecyzowana treść.
Hierarchizacja instr prawnych: akty ustawodawcze (ustawy UE, ustawy ramowe UE), akty delegowane(rozporządzenia delegowane), akty wykonawcze w stosunku do aktów ustawodawczych, delegowanych, czy przewidzianych w traktacie.
Ograniczenie liczby i uproszczenie procedur legislacyjnych. Najważniejszą miała być procedura współdecydowania. Procedurę współpracy miano zastąpić współdecydowania i konsultacji, procedurę zgody miano zatrzymać jedynie w przypadku ratyfikacji umów międzynar.
Uproszczenie procedury budżetowej, oparcie jej na procedurze współdecydowania.

Legitymacja demokratyczna Unii
Uczestnicy obrad Konwentu uporządkowali i rozszerzyli obowiązujące dotąd zasady życia demokratycznego Unii: zasadę demokratycznej równości, zasadę demokracji przedstawicielskiej, zasadę demokracji uczestniczącej. (obywatelska inicjatywa ustawodawcza). Przepis zobowiązujący PE i parl narodowe do określania i ustalania rozwoju skutecznej i systematycznej współpracy międzyparlamentarnej w UE. Postulat wyraźnego powiązania zasady pomocniczości z uprawnieniami władz regionalnych i lokalnych w krajach członkowskich. KE powinna co roku przedkładać parlamentom narodowym sprawozdanie ze stosowania w swojej działalności zasad pomocniczości i proporcjonalności.

System instytucjonalny

– projekty rządów państw członkowskich
-projekty instytucji wspólnotowych
– Raporty Prezydium
Za główne instytucje UE Plenum uznało RE, RUE, KE, PE,  i TS; Trybunał Obrachunkowy i Europejski Bank Centralny zaliczono do grup innych instyt i org. razem z Komitetem Regionów i Komitetem Ekonomiczno-Społ.
Rezygnacja z pomysłu ustanowienia Kongresu Narodów Europy
Rezygnacja z ustanowienia prezydium Rady Europejskiej

Rada Ministrów
Rada Ministrów z PE pełni funkcję budżetową, połączenie Rady ds Ogólnych i Legislacji, ograniczenie do dwóch liczby formacji Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ze RE podejmie decyzję w sprawie utworzenia innych formacji. Nowa formacja Rady Ministrów odpowiedzialna za działania zewnętrzne powinna nosić nazwę Rada Spraw Zagranicznych.
Podstawową formacją RM będzie Rada ds Ogólnych i Legislacji, drugą Rada Spraw Zagranicznych, na czele z ministrem spr zagr Unii
Decyzje podejmowane większością kwalifikowana, z wyjątkiem przypadków, w których Konstytucja stanowi inaczej.

Minister Spraw Zagranicznych UE – kieruje wspólna polityka zagr Unii i bezpieczeństwa odpowiada za całokształt stosunków zewnętrznych, wspomagany przez Europejską służbę działań zewnętrznych. Mianowany przez RE większ kwalif., za zgodą przewodni KE. RE miała decydować o zakończeniu pełnienia przez niego funkcji.

KE
Rozróżnienie między komisarzami europejskimi a komisarzami bez prawa do glosowania (członkowie delegowani). Komisarze wybierani na zasadzie rotacji równościowej pomiędzy państwami czł.. Przewodniczący i członkowie kolegium KE podlegali kolektywnemu zatwierdzaniu przez PE. Przewodniczący ma prawo dymisjonowania komisarzy europ. i komisarzy. Minister spr zagr. także po uchwaleniu prze PE wotum nieufności wobec Komisji, może dalej pełnić swoją funkcję.
Skrócenie procedury powoływania kolegium KE z pięciu do czterech faz.. Przewodniczący KE ma ponosi odpowiedzialność polityczną przed PE za działania komisarzy.

PE
sporną kwestią uprawnienia legislacyjne. w rezultacie zwiększenie uprawnień legislacyjnych PE, przy czym w procedurze uchwalania rocznego budżetu uzyskiwał on silniejsza pozycje aniżeli Rada Ministrów.
Podniesienie całkowitej liczby deputowanych do 736

TS
Miał się składać z Europejskiego TS, Sądu i sądów wyspecjalizowanych. Przyznanie mu prawa do kontroli legalności aktów organów agencji Unii, zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich, prawa do rozpatrywania skarg innych instytucji i pańtw czł. na zaniechanie działania przez organy i agencje Unii, wzmocnienie efektywności stosowania sankcji w  przypadku nierespektowania przez kraje czł. orzeczeń trybunału.

TO/EBC/KRiGS
Niewielkie zmiany.

Kongres Narodow Europy
Miało być gremium dyskusyjne zajmujące się refleksjami na temat życia politycznego w Europie, 1/3 PE, 2/3 delegaci parlamentów narodowych, raz w roku, obrady jawne.
Nie zgodzono sie na ustanowienie kongresu

Passerelle
Plenum rozszerzyło na nowe obszary działalności stosowanie passerelle i klauzul pomostowych

PODSUMOWANIE
Rozwinięcie i potwierdzenie ukształtowanego juz modelu opartego na przenikaniu się pierwiastków ponadnarodowych z współpracą międzyrządową. Przekształcenie UE w organizacje międzynarodową, likwidacja struktury filarowej, umocnienie wspólnej aksjologii i legitymacji demokratycznej, zmiany wprowadzone w procedurach decyzyjnych – wzmocnieni infrastruktury instytucjonalnej i legislacyjnej współpracy ponadnarodowej. Dalsze umocnieni współpracy międzyrządowej – wzrost znaczenia Rady Europejskiej, klauzula o możliwości dobrowolnego wystąpienia państwa z Unii, protokołu roli parlamentów narodowych i protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, utrzymanie podstawowych osobliwości i specyfiki wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz współpracy policyjnej i sądowej. Nie rozwiązywał problemu deficytu demokracji w odniesieniu do Parlamentu, choć potwierdzał trwałe dążenie w tym kierunku.

Reklamy