var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy (ang. Council of Europe, fr. Conseil de l’Europe) – międzyrządowa organizacja skupiająca prawie wszystkie państwa Europy, zajmująca się przede wszystkim ochroną praw człowieka, ochroną demokracji i współpracą państw członkowskich w dziedzinie kultury.

Powstała 5 maja 1949 roku w wyniku podpisania przez 10 państw (Belgię, Danię, Francję, Holandię, Irlandię, Luksemburg, Norwegię, Szwecję, Wielką Brytanię i Włochy) Traktatu Londyńskiego. Obecnie liczy 47 członków. Jej siedzibą jest Strasburg.

 

Rada Europy posiada dwa organy statutowe: Komitet Ministrów i Zgromadzenie Parlamentarne. Rozszerzenie RE oraz ewolucja funkcji wymusiły także zmiany instytucjonalne, czego przejawem jest chociażby powołanie Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych czy Komisarza Praw Człowieka.

 

Komitet Ministrów. Składa się z ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich (niekiedy ich zastępców) lub z przedstawicieli w randze szefów misji akredytowanych przy Radzie Europy (Komitet Delegatów Ministrów). Spotkania ministrów odbywają się co najmniej dwa razy w roku (w kwietniu lub maju i listopadzie), natomiast spotkania szefów misji co najmniej dwa razy w miesiącu. Przewodnictwo w Komitecie Ministrów obejmują co pół roku, zgodnie z porządkiem alfabetycznym, przedstawiciele poszczególnych państw członkowskich. Kompetencje:

Ÿ  „na zlecenie Zgromadzenia Parlamentarnego lub z własnej inicjatywy rozpatruje środki właściwe do realizacji celu Rady Europy, w tym zawieranie konwencji i układów oraz przyjmowanie przez rządy wspólnej polityki odnośnie do określonych spraw.” Podjęte decyzje przedstawia rządom państw członkowskich w formie rekomendacji (akty prawnie niewiążące), bądź są też one przedmiotem umów międzynarodowych (które mają charakter wiążący w stosunków do państw, które je ratyfikują), a także deklaracji i rezolucji;

Ÿ  jest odpowiedzialny za wprowadzanie w życie postanowień porozumień i konwencji oraz kontrolę ich przestrzegania;

Ÿ  czuwa nad wykonywaniem przez państwa członkowskie wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

Ÿ  zaprasza państw kandydujących do przystąpienia do Rady, jednak musi zasięgnąć opinii Zgromadzenia Parlamentarnego, która – choć niewiążąca – zazwyczaj jest przez Komitet przestrzegana;

Ÿ  jest zobowiązany do podejmowania decyzji w sprawach wewnętrznych Rady; odpowiada za regulacje dotyczące finansów i administracji: uchwala budżet oraz swój regulamin wewnętrzny.

Zgodnie ze Statusem decyzje Komitetu w większości przypadków powinny zapadać większością 2/3 głosów. Jednomyślność wymagana jest m.in. Przy przyjmowaniu zaleceń dla państw członkowskich, decyzji dotyczących odtajnienia obrad, wnoszenia poprawek do Statutu, decyzji dotyczących zmiany miejsca posiedzeń Komitetu i in. W sprawach proceduralnych wystarczy zwykła większość głosów. W praktyce jednak najczęściej decyzje podejmowane są na podstawie konsensusu. Obrady komitetu są tajne. Zgodnie ze Statutem Komitet może obradować jawnie, ale do tej pory nigdy się to nie zdarzyło. Komitet posiada różnego rodzaju ciała pomocnicze (konferencje ministrów wyspecjalizowanych, komitety międzyrządowe stałe i ad hoc, komitety ekspertów).

 

Zgromadzenie Parlamentarne. Organ ten początkowo nosił nazwę Zgromadzenia Doradczego. Od 1973 roku przyjęto nazwę Zgromadzenie Parlamentarne. Jest organem opiniodawczym. Składa się z parlamentarzystów państw członkowskich i takiej samej liczby ich zastępców. Liczba mandatów w Zgromadzeniu uzależniona jest od liczby mieszkańców danego państwa członkowskiego. Największe państwa mają po 18 mandatów, najmniejsze- 2. Łącznie w Zgromadzeniu zasiada 313 parlamentarzystów i tyluż ich zastępców. Dodatkowe miejsca przewidziane są dla parlamentarzystów państw posiadających status gościa specjalnego.

Początkowo członkowie Zgromadzenia byli desygnowani przez rządy państw. Od 1951 roku są wybierani lub delegowani przez parlamenty narodowe. W praktyce oznacza to, że parlamentarzyści obligatoryjnie łączą mandaty: w parlamencie narodowym i w Zgromadzeniu. Skutkuje to brakiem kadencyjności Zgromadzenia, które rytm prac wyznaczają kolejne sesje. Parlamentarzyści nie mogą piastować żadnej funkcji w Komitecie Ministrów. Zgromadzenie spotyka się corocznie na sesji zwyczajnej. Jest ona podzielona na cztery części, z których każda trwa jeden tydzień. W strukturze wewnętrznej Zgromadzenia istnieje instytucja Przewodniczącego i Prezydium (przewodniczący i 15 wiceprzewodniczących). Bardzo ważną rolę w pracach tego organu odgrywają komisje, które zajmują się m.in. Sprawami politycznymi, prawnymi i ochrony praw człowieka, socjalnymi, zdrowia i rodziny, kulturą i oświatą, ochroną środowiska, władzami lokalnymi, rolnictwem, stosunkami z państwami członkowskimi, migracjami i budżetem. Parlamentarzyści nie zasiadają w Zgromadzeniu zgodnie z przynależnością państwową, lecz tworzą grupy polityczne.

Reklama w internecie

W odróżnieniu od Komitetu Zgromadzenie obraduje jawnie, chyba że samo postanowi o utajnieniu swoich obrad. Jest organem opiniodawczym, który ma prawo do zajmowania się wszelkimi kwestiami wchodzącymi w zakres kompetencji Rady europy. Zgromadzenie wybiera Sekretarza Generalnego oraz sędziów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. We wszystkich kwestiach należących do kompetencji organizacji ma prawo do przyjmowania zaleceń zawierających propozycje skierowane do Komitetu Ministrów. Na wniosek Komitetu Zgromadzenie wyraża opinie. Ma także prawo do przyjmowania rezolucji, które są kierowane do państw członkowskich lub innych organizacji międzynarodowych. W sprawach proceduralnych, informacyjnych lub wykonawczych wydaje wytyczne zwane zarządzeniami. Zgromadzenie stanowi jedno z największych w Europie forum dyskusji i współpracy. Skład tego organu sprawia, że Rada Europy ma możliwość oddziaływania także na parlamenty narodowe oraz rządy państw.

Organami pomocniczymi Zgromadzenia są: Stała Komisja- zapewniająca ciągłość prac i obradująca pomiędzy sesjami oraz Komitet Mieszany- koordynujący działania pomiędzy organami.

 

Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych. Kongres jest organem stosunkowo młodym w strukturze Rady Europy. Podstawy prawne do jego utworzenia dała Deklaracja Wiedeńska z 1993 roku oraz uchwała Komitetu Ministrów z 14 stycznia 1994roku. Instytucja ta powstała w wyniku przekształcenia funkcjonującej w strukturze organizacji od 1957 roku Stałej Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych. Skupia przedstawicieli samorządów terytorialnych lub części składowych federacji w liczbie odpowiadającej liczbie parlamentarzystów i ich zastępców w Zgromadzeniu.

Kongres składa się z dwóch izb: Izby Władz Lokalnych i Izby Regionów. Każda z izb wybiera przewodniczącego prezydium. Kongres spotyka się co dwa lata. Pomiędzy spotkaniami, podobnie jak w Zgromadzeniu, jego funkcje przejmuje Stała Komisja. Głównym zadaniem  Kongresu jest promocja i rozwój współpracy transgranicznej i międzyregionalnej. Pozatym Kongres jest organem odpowiedzialnym za monitorowanie przestrzegania:

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Współpracy Transgranicznej (1982)

Ÿ  Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (1985)

Ÿ  Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych (1992)

Ÿ  Europejskiej Konwencji w Sprawie Udziału Cudzoziemców w życiu publicznym na Szczeblu Lokalnym (1992, nie weszła w życie)

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Ochronie Mniejszości Narodowych (1995)

 

Sekretarz Generalny. To organ administracyjny Rady Europy. Sekretarz zgodnie z postanowieniami Statutu, nie jest organem Rady Europy. Został powołany w 1949 roku. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za codzienne funkcjonowanie organizacji. Jego zadaniem jest wspomaganie pracy Komitetu Ministrów i Zgromadzenia Parlamentarnego. Sekretarz Generalny i jego zastępca są wybierani na 5 lat przez Zgromadzenie Parlamentarne na zalecenie Komitetu Ministrów. Sekretarz ma prawo do uczestniczenia w pracach wszystkich organów Rady, z głosem doradczym w organach głównych i stanowiącym w Komitecie Mieszanym. Jest odpowiedzialny za utrzymywanie stosunków z innymi organizacjami międzynarodowymi. Corocznie składa Zgromadzeniu Parlamentarnemu raport dotyczący problemów współpracy europejskiej. Obecnie Sekretarzem Generalnym Rady Europy jest Austriak Walter Schwimmer. Sekretarz wypełnia swe funkcje mając do dyspozycji sekretariat, w którym zatrudnionych jest ok. 1300 osób.

 

Komisarz Praw Człowieka. Jest to najmłodsza instytucja w strukturze Rady Europy. Ma ona charakter autonomiczny. Jej powołanie związane jest z trudnościami w wypełnianiu standardów praw człowieka przez kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Organ ten utworzony został w 50 rocznicę powołania do życia Rady Europy na jubileuszowym posiedzeniu Komitetu Ministrów w Budapeszcie, 7 maja 1999 r Głównym zadaniem Komisarza jest promowanie i edukowanie w dziedzinie praw człowieka. Pełni przede wszystkim funkcje o charakterze prewencyjnym. Jest uprawniony do składania wizyt w krajach członkowskich, w których dochodzi do naruszeń praw i wolności zagwarantowanych w dokumentach przyjętych pod auspicjami Rady Europy. Informacje o naruszeniach Komisarz może otrzymywać od osób fizycznych, organizacji pozarządowych i rządów państw. Na podstawie przeprowadzonych wizyt Komisarz sporządza raporty, które mogą być podstawą do podjęcia określonych działań przez Komitet Ministrów lub Zgromadzenie Parlamentarne. Ma uprawnienia do kierowania zaleceń i rekomendacji do państw członkowskich. Od 1999 roku funkcję Komisarza pełni Alvaro Gil-Robles, były hiszpański rzecznik praw obywatelskich. Działa on niezwykle aktywnie na rzecz przestrzegania praw człowieka, czego dowodem może być kilkanaście raportów i odbyte wizyty (m.in. W Hiszpanii, Rosji, Gruzji, Andorze, Norwegii, Finlandii, Słowacji, Mołdawii). Był inicjatorem kilku konferencji tematycznych i spotkań z przedstawicielami NGOs działającymi na rzecz przestrzegania praw człowieka.

Advertisements