Archives for category: Stosunki międzynarodowe

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy (ang. Council of Europe, fr. Conseil de l’Europe) – międzyrządowa organizacja skupiająca prawie wszystkie państwa Europy, zajmująca się przede wszystkim ochroną praw człowieka, ochroną demokracji i współpracą państw członkowskich w dziedzinie kultury.

Powstała 5 maja 1949 roku w wyniku podpisania przez 10 państw (Belgię, Danię, Francję, Holandię, Irlandię, Luksemburg, Norwegię, Szwecję, Wielką Brytanię i Włochy) Traktatu Londyńskiego. Obecnie liczy 47 członków. Jej siedzibą jest Strasburg.

 

Rada Europy posiada dwa organy statutowe: Komitet Ministrów i Zgromadzenie Parlamentarne. Rozszerzenie RE oraz ewolucja funkcji wymusiły także zmiany instytucjonalne, czego przejawem jest chociażby powołanie Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych czy Komisarza Praw Człowieka.

 

Komitet Ministrów. Składa się z ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich (niekiedy ich zastępców) lub z przedstawicieli w randze szefów misji akredytowanych przy Radzie Europy (Komitet Delegatów Ministrów). Spotkania ministrów odbywają się co najmniej dwa razy w roku (w kwietniu lub maju i listopadzie), natomiast spotkania szefów misji co najmniej dwa razy w miesiącu. Przewodnictwo w Komitecie Ministrów obejmują co pół roku, zgodnie z porządkiem alfabetycznym, przedstawiciele poszczególnych państw członkowskich. Kompetencje:

Ÿ  „na zlecenie Zgromadzenia Parlamentarnego lub z własnej inicjatywy rozpatruje środki właściwe do realizacji celu Rady Europy, w tym zawieranie konwencji i układów oraz przyjmowanie przez rządy wspólnej polityki odnośnie do określonych spraw.” Podjęte decyzje przedstawia rządom państw członkowskich w formie rekomendacji (akty prawnie niewiążące), bądź są też one przedmiotem umów międzynarodowych (które mają charakter wiążący w stosunków do państw, które je ratyfikują), a także deklaracji i rezolucji;

Ÿ  jest odpowiedzialny za wprowadzanie w życie postanowień porozumień i konwencji oraz kontrolę ich przestrzegania;

Ÿ  czuwa nad wykonywaniem przez państwa członkowskie wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

Ÿ  zaprasza państw kandydujących do przystąpienia do Rady, jednak musi zasięgnąć opinii Zgromadzenia Parlamentarnego, która – choć niewiążąca – zazwyczaj jest przez Komitet przestrzegana;

Ÿ  jest zobowiązany do podejmowania decyzji w sprawach wewnętrznych Rady; odpowiada za regulacje dotyczące finansów i administracji: uchwala budżet oraz swój regulamin wewnętrzny.

Zgodnie ze Statusem decyzje Komitetu w większości przypadków powinny zapadać większością 2/3 głosów. Jednomyślność wymagana jest m.in. Przy przyjmowaniu zaleceń dla państw członkowskich, decyzji dotyczących odtajnienia obrad, wnoszenia poprawek do Statutu, decyzji dotyczących zmiany miejsca posiedzeń Komitetu i in. W sprawach proceduralnych wystarczy zwykła większość głosów. W praktyce jednak najczęściej decyzje podejmowane są na podstawie konsensusu. Obrady komitetu są tajne. Zgodnie ze Statutem Komitet może obradować jawnie, ale do tej pory nigdy się to nie zdarzyło. Komitet posiada różnego rodzaju ciała pomocnicze (konferencje ministrów wyspecjalizowanych, komitety międzyrządowe stałe i ad hoc, komitety ekspertów).

 

Zgromadzenie Parlamentarne. Organ ten początkowo nosił nazwę Zgromadzenia Doradczego. Od 1973 roku przyjęto nazwę Zgromadzenie Parlamentarne. Jest organem opiniodawczym. Składa się z parlamentarzystów państw członkowskich i takiej samej liczby ich zastępców. Liczba mandatów w Zgromadzeniu uzależniona jest od liczby mieszkańców danego państwa członkowskiego. Największe państwa mają po 18 mandatów, najmniejsze- 2. Łącznie w Zgromadzeniu zasiada 313 parlamentarzystów i tyluż ich zastępców. Dodatkowe miejsca przewidziane są dla parlamentarzystów państw posiadających status gościa specjalnego.

Początkowo członkowie Zgromadzenia byli desygnowani przez rządy państw. Od 1951 roku są wybierani lub delegowani przez parlamenty narodowe. W praktyce oznacza to, że parlamentarzyści obligatoryjnie łączą mandaty: w parlamencie narodowym i w Zgromadzeniu. Skutkuje to brakiem kadencyjności Zgromadzenia, które rytm prac wyznaczają kolejne sesje. Parlamentarzyści nie mogą piastować żadnej funkcji w Komitecie Ministrów. Zgromadzenie spotyka się corocznie na sesji zwyczajnej. Jest ona podzielona na cztery części, z których każda trwa jeden tydzień. W strukturze wewnętrznej Zgromadzenia istnieje instytucja Przewodniczącego i Prezydium (przewodniczący i 15 wiceprzewodniczących). Bardzo ważną rolę w pracach tego organu odgrywają komisje, które zajmują się m.in. Sprawami politycznymi, prawnymi i ochrony praw człowieka, socjalnymi, zdrowia i rodziny, kulturą i oświatą, ochroną środowiska, władzami lokalnymi, rolnictwem, stosunkami z państwami członkowskimi, migracjami i budżetem. Parlamentarzyści nie zasiadają w Zgromadzeniu zgodnie z przynależnością państwową, lecz tworzą grupy polityczne.

Reklama w internecie

W odróżnieniu od Komitetu Zgromadzenie obraduje jawnie, chyba że samo postanowi o utajnieniu swoich obrad. Jest organem opiniodawczym, który ma prawo do zajmowania się wszelkimi kwestiami wchodzącymi w zakres kompetencji Rady europy. Zgromadzenie wybiera Sekretarza Generalnego oraz sędziów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. We wszystkich kwestiach należących do kompetencji organizacji ma prawo do przyjmowania zaleceń zawierających propozycje skierowane do Komitetu Ministrów. Na wniosek Komitetu Zgromadzenie wyraża opinie. Ma także prawo do przyjmowania rezolucji, które są kierowane do państw członkowskich lub innych organizacji międzynarodowych. W sprawach proceduralnych, informacyjnych lub wykonawczych wydaje wytyczne zwane zarządzeniami. Zgromadzenie stanowi jedno z największych w Europie forum dyskusji i współpracy. Skład tego organu sprawia, że Rada Europy ma możliwość oddziaływania także na parlamenty narodowe oraz rządy państw.

Organami pomocniczymi Zgromadzenia są: Stała Komisja- zapewniająca ciągłość prac i obradująca pomiędzy sesjami oraz Komitet Mieszany- koordynujący działania pomiędzy organami.

 

Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych. Kongres jest organem stosunkowo młodym w strukturze Rady Europy. Podstawy prawne do jego utworzenia dała Deklaracja Wiedeńska z 1993 roku oraz uchwała Komitetu Ministrów z 14 stycznia 1994roku. Instytucja ta powstała w wyniku przekształcenia funkcjonującej w strukturze organizacji od 1957 roku Stałej Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych. Skupia przedstawicieli samorządów terytorialnych lub części składowych federacji w liczbie odpowiadającej liczbie parlamentarzystów i ich zastępców w Zgromadzeniu.

Kongres składa się z dwóch izb: Izby Władz Lokalnych i Izby Regionów. Każda z izb wybiera przewodniczącego prezydium. Kongres spotyka się co dwa lata. Pomiędzy spotkaniami, podobnie jak w Zgromadzeniu, jego funkcje przejmuje Stała Komisja. Głównym zadaniem  Kongresu jest promocja i rozwój współpracy transgranicznej i międzyregionalnej. Pozatym Kongres jest organem odpowiedzialnym za monitorowanie przestrzegania:

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Współpracy Transgranicznej (1982)

Ÿ  Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (1985)

Ÿ  Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych (1992)

Ÿ  Europejskiej Konwencji w Sprawie Udziału Cudzoziemców w życiu publicznym na Szczeblu Lokalnym (1992, nie weszła w życie)

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Ochronie Mniejszości Narodowych (1995)

 

Sekretarz Generalny. To organ administracyjny Rady Europy. Sekretarz zgodnie z postanowieniami Statutu, nie jest organem Rady Europy. Został powołany w 1949 roku. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za codzienne funkcjonowanie organizacji. Jego zadaniem jest wspomaganie pracy Komitetu Ministrów i Zgromadzenia Parlamentarnego. Sekretarz Generalny i jego zastępca są wybierani na 5 lat przez Zgromadzenie Parlamentarne na zalecenie Komitetu Ministrów. Sekretarz ma prawo do uczestniczenia w pracach wszystkich organów Rady, z głosem doradczym w organach głównych i stanowiącym w Komitecie Mieszanym. Jest odpowiedzialny za utrzymywanie stosunków z innymi organizacjami międzynarodowymi. Corocznie składa Zgromadzeniu Parlamentarnemu raport dotyczący problemów współpracy europejskiej. Obecnie Sekretarzem Generalnym Rady Europy jest Austriak Walter Schwimmer. Sekretarz wypełnia swe funkcje mając do dyspozycji sekretariat, w którym zatrudnionych jest ok. 1300 osób.

 

Komisarz Praw Człowieka. Jest to najmłodsza instytucja w strukturze Rady Europy. Ma ona charakter autonomiczny. Jej powołanie związane jest z trudnościami w wypełnianiu standardów praw człowieka przez kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Organ ten utworzony został w 50 rocznicę powołania do życia Rady Europy na jubileuszowym posiedzeniu Komitetu Ministrów w Budapeszcie, 7 maja 1999 r Głównym zadaniem Komisarza jest promowanie i edukowanie w dziedzinie praw człowieka. Pełni przede wszystkim funkcje o charakterze prewencyjnym. Jest uprawniony do składania wizyt w krajach członkowskich, w których dochodzi do naruszeń praw i wolności zagwarantowanych w dokumentach przyjętych pod auspicjami Rady Europy. Informacje o naruszeniach Komisarz może otrzymywać od osób fizycznych, organizacji pozarządowych i rządów państw. Na podstawie przeprowadzonych wizyt Komisarz sporządza raporty, które mogą być podstawą do podjęcia określonych działań przez Komitet Ministrów lub Zgromadzenie Parlamentarne. Ma uprawnienia do kierowania zaleceń i rekomendacji do państw członkowskich. Od 1999 roku funkcję Komisarza pełni Alvaro Gil-Robles, były hiszpański rzecznik praw obywatelskich. Działa on niezwykle aktywnie na rzecz przestrzegania praw człowieka, czego dowodem może być kilkanaście raportów i odbyte wizyty (m.in. W Hiszpanii, Rosji, Gruzji, Andorze, Norwegii, Finlandii, Słowacji, Mołdawii). Był inicjatorem kilku konferencji tematycznych i spotkań z przedstawicielami NGOs działającymi na rzecz przestrzegania praw człowieka.

Reklama w internecie

Rada Europy powstała 5 maja 1949 roku w wyniku podpisania przez 10 państw (Belgię, Danię, Francję, Holandię, Irlandię, Luksemburg, Norwegię, Szwecję, Wielką Brytanię i Włochy) Traktatu Londyńskiego. Jej siedzibą został Strasburg. To najstarsza polityczna organizacja na kontynencie, która skupia prawie wszystkie państwa Europy.

Jedynie Białoruś nie została przyjęte w szeregi członków. Od września 1992 do stycznia 1997 miała status specjalnego gościa Rady Europy. Utraciła go z powodu nie spełniającego norm demokratycznych referendum konstytucyjnego z września 1996 roku oraz ograniczania przez organy władzy państwowej swobód obywatelskich (zwłaszcza wolności słowa). Za to Stolica Apostolska ma od 1970 roku status obserwatora przy Komitecie Ministrów Rady Europy.

Status obserwatora przy instytucjach Rady Europy ma także kilka krajów spoza Europy: Japonia, Stany Zjednoczone, Izrael,  Kanada, Meksyk.

Rada Europy zajmuje się przede wszystkim ochroną praw człowieka, ochroną demokracji, promocja świadomości europejskiej i rozwijaniem współpracy między państw członkowskimi.

Za najważniejsze osiągnięcie tej organizacji można uznać Europejską Konwencję Praw Człowieka z 1950.

 

CELE po 1989 r.

W roku 1989 następuje ogromny przełom polityczny spowodowany Jesienią Ludów i obalenie ustrojów komunistycznych w krajach europy środkowej i wschodniej. Dawne satelickiej państwa ZSRR zyskały suwerenność i zaczęły przestawiać swoją politykę na tory Europy zachodniej.

Nowe demokracje z tego regionu już na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęły starać się o członkostwo w Radzie Europy. Węgry otrzymały je w 1990 r. , a Polska w 1991 r.

Możemy wyznaczyć 3 główne cele, które wyznaczyła sobie Rada Europy po 1989 r.:

  • działanie jako ostoja demokracji i strażnik praw człowieka w postkomunistycznych, demokratycznych państwach Europy,
  • pomoc krajom Europy Środkowej i Wschodniej w przeprowadzaniu i umacnianiu reform politycznych, prawnych i konstytucyjnych, wprowadzanych równolegle do reform gospodarczych,
  • przekazywanie wiedzy w dziedzinach takich jak prawa człowieka, demokracja lokalna, edukacja, kultura i środowisko.

 

Szczyty RE

Od tego przełomu na początku lat 90. Miały miejsce trzy Szczyty Rady Europy.

Pierwszy odbył się w październiku 1993 roku w Wiedniu. Wyznaczył on nowe cele polityczne. Głowy państw i szefowie rządów powierzyli Radzie Europy rolę strażnika bezpieczeństwa demokratycznego opartego na prawach człowieka, demokracji i rządach prawa. Bezpieczeństwo demokratyczne jest istotnym uzupełnieniem bezpieczeństwa militarnego i warunkiem koniecznym stabilizacji i pokoju na Kontynencie.

W czasie Drugiego Szczytu w Strasburgu w październiku 1997 roku, głowy państw i szefowie rządów przyjęli plan działania, którego celem było wzmocnienie aktywności Rady Europy w czterech obszarach: demokracja i prawa człowieka, spójność społeczna, bezpieczeństwo obywateli oraz wartości demokratyczne i zróżnicowanie kulturowe.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Trzeci Szczyt Rady Europy miał miejsce w Warszawie 16 i 17 maja 2005 roku i zakończył się przyjęciem deklaracji politycznej oraz planu działania wytyczającego główne zadania dla Rady Europy na najbliższe lata:

  • promowanie wspólnych podstawowych wartości praw człowieka, rządów prawa i demokracji;
  • wzmacnianie bezpieczeństwa obywateli Europy, w szczególności poprzez walkę z terroryzmem, przestępczością zorganizowaną i handlem ludźmi;
  • popieranie współpracy z innymi międzynarodowymi i europejskimi organizacjami.

 

Co można dodać:

(Polska pierwsza złożyła, ale nie przyjęto -> Sejm Kontraktowy) 

Ostatnie panstwo przyjęte – jakie i któro

Podsumowanie Geograficzne aspekty -> poszło za bardzo na wschód

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy to jedna z najstarszych organizacji europejskich. Została ona powołana ponieważ po II wojnie istniały bardzo silne tendencje do zjednoczenia państw zachodnioeuropejskich. Zastanawiano się nad kształtem nowej Europy oraz ewentualnym federalizmem lub konfederalizmem. W latach powojennych powstało wiele ruchów i organizacji mających na celu jedność Europy.

W sierpniu 47 pojawiła się idea, aby powstał tzw. „Kongres Europy”. Kongres odbył się w maju w Hadze pod przewodnictwem Winstona Churchilla. Spotkała się tam liczna reprezentacja szefów i członków rządów Europejskich. Po negocjacjach dotyczących kształtu organizacji  międzyrządowej 5 maja 1949 roku w Londynie podpisano statut Rady Europy. Celem organizacji było przede wszystkim osiągnięcie większej jedności między jej członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i zasady, stanowiące ich wspólne dziedzictwo, oraz aby ułatwić ich postęp ekonomiczny i społeczny. Ze statutu wyłączono kwestie dotyczące obrony narodowej. RE zajmowała się koordynowaniem działań państw członkowskich w dziedzinach. Na przestrzeni lat oczywiście podstawowe cele ulegały zmianie. NA  czasie szczytu Wiedeńskiego w 93 roku państwa zobowiązały się do:

  • Rozwijania współpracy w ochronie praw człowieka, demokracji
  • Współpracę z innymi organizacjami
  • Wspieranie transformacji politycznych i ekonomicznych w państwach Europy Środkowo – Wschodniej.
  • Poszanowanie praw mniejszości narodowych
  • Rozwijanie współpracy trans granicznej pomiędzy władzami lokalnymi i regionalnymi
  • Rozwój współpracy w dziedzinie integracji socjalnej migrantów.

 

W czasie drugiego szczytu Rady Europy, który miał miejsce w Strasburgu w październiku 1997 roku państwa uznały, swoją gotowość do popierania praw człowieka umacniania demokracji. Dodatkowo państwa będą dążyć do spójności społecznej, walkę z terroryzmem, ochronę praw dzieci, zwalczanie przemocy wobec kobiet i poprawę jakości życia.

Członkami pierwotnymi RE były Belgia, Dania, Francja, WB, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Norwegia i Szwecja. Obecnie RE ma już 47 członków. Członkiem RE może zostać każde państwo europejskie, które tylko chce zobowiązać się do przestrzegania zasady praworządności oraz poszanowania dla podstawowych praw i wolności. Państwo mu si spełniać też warunek demokracji.

Jednym z największych osiągnięć RE jest wynegocjowanie ok. 190 konwencji  Jedną z ważniejszych kwestii jaką regulują są prawa człowieka. Najważniejszym dokumentem  tej kwestii jest Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. (Rzym 4 listopad 1950).

Obecnie najważniejsze cele Rady Europy zajmują kwestie związane z przestrzeganiem praw człowieka oraz ochroną i promocją praworządności i demokracji. Zostały one wyraźnie potwierdzone w czasie drugiego szczytu Rady Europy w Strasburgu 10-11 października 1997 roku. Za podstawowe cele do których państwa członkowskie powinny dążyć uznano: gotowość do popierania praw człowieka i umacniania pluralistycznej demokracji – wszystko to ma prowadzić do zachowania i wzmacniania stabilności w Europie. Dodatkowo: spójność społeczna, wzmocnienie bezpieczeństwa poprzez walkę z korupcją, terroryzmem i zorganizowaną przestępczością. W Deklaracji podkreślono także rolę kultury i edukacji w zwiększaniu wzajemnego zrozumienia i zaufania.

 

Głównymi organami Rady Europy są:

  • Komitet Ministrów – jest to organ zarządzający. Składa się z MSZ państw członkowskich lub ich przedstawicieli.
  • Zgromadzenie Parlamentarne – organ doradczy składający się z parlamentarzystów delegowanych przez parlamenty narodowe;
  • Sekretarz Generalny Rady Europy – wybierany przez Zgromadzenie Parlamentarne (aktualnie jest nim Thorbjørn Jagland).
  •  Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Europy – zajmuje się przede wszystkim doradzaniem.
  • Komisarz Praw Człowieka Rady Europy – niesądowa instytucja, która ma wspierać promocję praw człowieka w edukacji, ustalać braki w prawodawstwie, dostarczać informacji w zakresie praw człowieka.

 

Ponadto w ramach Rady Europy funkcjonuje szereg instytucji formalnie nie będących jej organami:

  • Europejski Trybunał Praw Człowieka – organ Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
  • Europejski Komitet Zapobiegania Torturom – organ Europejskiej Konwencji do spraw zapobiegania torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu
  • Europejski Komitet Praw Społecznych;
  • Europejska Komisja Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI);
  • Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo (tzw. Komisja Wenecka);
  • Bank Rozwoju Rady Europy – udziela pomocy finansowej;
  • Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych – jest wspierane przez Radę. Ma na celu wspieranie i promowanie rzadziej używanych w Europie języków.

Członkiem Rady Europy może zostać każde zaproszone przez tę organizację państwo europejskie akceptujące zasady rządów prawa i ochrony praw człowieka. Kryteria te odzwierciedlają podstawowe wartości, na których ma opierać się ta organizacja. Kryteria ochrony praw człowieka, demokracji parlamentarnej oraz rządów prawa mają być strażnikami bram Rady Europy. Wyrażane są jednak wątpliwości, czy wszyscy członkowie Rady spełniają dzisiaj te kryteria. Przykładem może być to, że spośród wszystkich czterdziestu siedmiu Państw Członkowskich RE, Federacja Rosyjska, jako jej członek, ma obecnie moratorium zawieszające wykonywanie kary śmierci, mimo, że eliminacja możliwości wykonywania takiej kary jest jedną z ważniejszych przesłanek do wstąpienia do tej organizacji. Dodatkowo Państwami Członkowskimi RE wyjątkowo nie będącymi w geograficznych granicach Europy są: Armenia, Azerbejdżan, Cypr, Gruzja, Rosja oraz Turcja.

Na początku swego istnienia Rada Europy grupowała dziesięć państw zachodnioeuropejskich. Pozostałe państwa Zachodniej Europy stopniowo przystąpiły do organizacji zanim jesienią 1989 roku rozpoczął się upadek systemu komunistycznego w Europie Środkowej i Wschodniej. Nowe demokracje z tego regionu pukające do drzwi Rady Europy były przyjmowane od początku lat dziewięćdziesiątych (Węgry w 1990, Polska w 1991). Aktualnie liczba państw członkowskich wzrosła do 47.

Nowym wymogiem jest obowiązek ratyfikacji Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz uznanie jurysdykcji Trybunału Praw Człowieka.

W statucie RE wymieniono 7 dziedzin współpracy państw członkowskich a mianowicie: współpraca gospodarcza, społeczna, kulturalna, naukowa, prawna ,administracyjna, ochrona praw człowieka i podstawowych wolności. Rada omawia wszystkie problemy , zawiera porozumienia, oraz podejmuje wspólne działania. Zgromadzenie- omawia, Komitet- podejmuje działania. Dodatkowo są organizowane Konferencje Ministrów od 1957 roku.

Największe osiągnięcia RE to wynegocjowanie ponad 190 konwencji oraz ponad 1000 rekomendacji skierowanych do rządów.

Reklama w internecie

Ochrona praw człowieka: Europejska Konwencja Praw Człowieka z 1950 roku. Katalog praw i wolności:

  •  prawo do życia
  • zakaz tortur
  • zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej
  • prawo do wolności i bezpieczeństwa
  • prawo do rzetelnego procesu
  • zakaz karania bez ustawy
  • poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego
  • wolność myśli, sumienia i wyznania
  • wolność słowa
  • wolność zrzeszania się i stowarzyszania
  • prawo do zawarcia związku małżeńskiego
  • prawo do skutecznego środka odwoławczego
  • zakaz dyskryminacji przy korzystaniu z praw i wolności EKPC
  • protokół nr 1(1952 r.)
    • ochrona własności prywatnej
    • prawo do nauki
    • prawo do wolnych wyborów
  • protokół nr 4(1963 r.)
    • zakaz pozbawiania wolności za długi
    • prawo swobodnego poruszania się
    • zakaz wydalania własnych obywateli
    • zakaz zbiorowego wydalania cudzoziemców
  • protokół nr 6(1983 r.)
    • zakaz kary śmierci w czasie pokoju
  • protokół nr 7(1984 r.)
    • gwarancje proceduralne przy wydalaniu cudzoziemców
    • prawo do odwołania w sprawach karnych
    • odszkodowanie za niesłuszne skazanie
    • zakaz ponownego sądzenia lub karania
    • równość małżonków w sferze cywilno-prawnej
  • protokół nr 12(2000 r.)
    • ogólny zakaz dyskryminacji
  • protokół nr 13(2002 r.)
    • całkowity zakaz kary śmierci (także w czasie wojny)

Organem kontrolnym Konwencji jest Europejski Trybunał Praw Człowieka. Kolejna ważna Konwencja to Europejska Konwencja O Zapobieganiu Torturom oraz Nieludzkiemu, Poniżającemu Traktowani lub Karaniu (1987).

W 94 roku na Szczycie Wiedeńskim doszło do utworzenia Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji, której celem jest przeciwdziałania tym zjawiskom, podejmowanie działań na szczeblu lokalny, narodowym i krajowym.

Sfera socjalna- Europejska Karta Socjalna (1961). ESC zabezpiecza 19 podstawowych praw, m.in. prawa do: pracy (art. 1), godnych warunków pracy (art. 2), bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 3), godnego wynagrodzenia (art. 4), organizowania się (art. 5), ochrony dzieci i młodzieży (art. 7), ochrony zatrudnionych kobiet (art. 8), poradnictwa zawodowego (art. 9), szkolenia zawodowego (art. 10), bezpieczeństwa socjalnego (art. 12), pomocy socjalnej i medycznej (art. 13), korzystania z pomocy opieki społecznej (art. 14), a także Prawo osób niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo do szkolenia zawodowego, rehabilitacji i zabezpieczenia społecznego (Art. 15).

Ochrona Zdrowia – Europejska Komisja Farmakopei. – ustalanie norm roślin leczniczych.

Europejska Konwencja Kulturalna z 1954 roku

 

Główne cele Rady Europy:

  • ochrona praw człowieka i demokracji pluralistycznej; – uświadamianie i podnoszenie wartości europejskiej tożsamości kulturowej;
  • – rozwiązywanie problemów stojących przed europejskim społeczeństwem (mniejszości, ksenofobia,  nietolerancja, ochrona środowiska, bioetyka, AIDS, narkotyki, itd.);
  • – rozwój politycznego partnerstwa z nowymi europejskimi demokracjami;
  • – pomoc państwom Europy Centralnej i Wschodniej w zakresie reform politycznych, ustawodawczych i konstytucyjnych.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Powstanie Karty Praw Podstawowych wiązało się z brakiem jednolitego dokumentu zapewniającego ochronę praw i wolności obywatelskich w ramach UE. Jako, że Wspólnoty Europejskie miały w zamierzeniu zajmować się głównie integracją gospodarczą kwestie te zostały powierzone Radzie Europy. Wraz z dynamicznym rozwojem zakresu kompetencji Wspólnot pojawiła się potrzeba stworzenia dokumentu poświęconego zagadnieniom ochrony praw i wolności obywatelskich, czego wyrazem stała się właśnie KPP.

 

Charakter prawny KPP

Karta Praw Podstawowych została podpisana na szczycie w Nicei w 2000 roku. W tym okresie nie miała ona charakteru prawnie wiążącego, gdyż była jedynie porozumieniem międzyinstytucjonalnym. Sytuacja uległa zmianie, gdy KPP została dołączona do Traktatu Lizbońskiego i wraz z  jego przyjęciem weszła w życie w grudniu 2009 roku. Od tego momentu KPP nabyła charakter prawnie wiążący i jest określana jako prawo pierwotne specyficznego rodzaju (czyżby znowu sui generis?).

 

KPP wiąże mocą obowiązywania następujące podmioty (art. 51 Zakres zastosowania):

  • instytucje, organy i jednostki organizacyjne UE przy poszanowaniu zasady pomocniczości,
  • państwa członkowskie wyłącznie w zakresie, w jakim stosują one prawo UE.

 

Art. 51 ustęp 2: Niniejsza Karta nie rozszerza zakresu zastosowania prawa Unii poza kompetencje Unii, nie ustanawia nowych kompetencji ani zadań Unii, ani też nie zmienia kompetencji i zadań określonych w Traktatach.

 

Założenia KPP

Karta Praw Podstawowych obejmuje prawa i wolności obywatelskie, których zakres przedmiotowy nie różni się zbytnio od wcześniejszych dokumentów prawa międzynarodowego poruszających tą tematykę (w szczególności chodzi o Europejską Konwencję o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności z 1950 roku przyjętą w ramach Rady Europy oraz Europejską Kartę Socjalną tejże organizacji z 1961 roku, a także jej wersje po upgradzie – Zrewidowana EKS z 1996).

KPP została podzielona na preambułę, 6 głównych rozdziałów oraz rozdział siódmy, który obejmuje postanowienia ogólne.

 

6 głównych rozdziałów nosi następujące tytuły:

  1. Godność,
  2. Wolność,
  3. Równość,
  4. Solidarność,
  5. Prawa obywateli,
  6. Wymiar sprawiedliwości.

Reklama w internecie

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Chcąc ogólnie omówić Traktat i jego założenia przede wszystkim trzeba podkreślić, że jest to dokument reformujący i usprawniający funkcjonowanie Unii Europejskiej, której liczba członków w ostatnich lata drastycznie wzrosła z 15 do 27 państw. Aby Unia mogła dziś sprostać swoim nowym zadaniom jakie stawia przed nią XXI w. (globalizacja, nowa polityka energetyczna, zmiany klimatu, międzynarodowy terroryzm) musi zreformować swoje struktury i sposób funkcjonowania. Traktat lizboński zmienia aktualne traktaty UE i WE, ale ich nie zastępuje. Ten ostatni zostanie przemianowany na „Traktat o funkcjonowaniu Unii Europejskiej”.

UE opiera się na 3 filarach. Pierwszy Filar odnosi się do Wspólnoty Europejskiej i jego pierwotną podstawą prawną są traktaty WWiS (Wspólnota Węgla i Stali – przyp. red.) (wygasł on w 2002), WE (Wspólnota Europejska) i EWEA (Europejska Wspólnota Energii Atomowej). Drugi i trzeci filar powstał w ramach UE na podstawie traktatu o UE (1992) . Traktat lizboński uporządkuje dotychczasową strukturę. Zniknie podział na Wspólnotę (prawo wspólnotowe, I filar) i Unię Europejską (prawo unijne, II i III filar), powstanie jedna nazwa i jeden twór – Unia.

Kolejną ważną rzeczą, jaką daje Unii Traktat lizboński jest osobowość prawna, dzięki której Unia stanie się równoprawnym uczestnikiem stosunków międzynarodowych. UE nabędzie zdolność m.in. zawierania umów międzynarodowych (a także możliwość przystąpienia do organizacji międzynarodowych). Pozycję Unii na arenie międzynarodowej wzmocni także powołanie urzędu stałego przewodniczącego Rady Europejskiej wybieranego na okres dwóch i pół roku oraz urzędu wysokiego przedstawiciela UE do spraw zagranicznych i polityki bezpieczeństwa, który będzie jednocześnie wiceprzewodniczącym Komisji Europejskiej. Powołano także Europejską Służbę Działań Zewnętrznych, która ma za zadanie wspierać wysokiego przedstawiciela. To wszystko sprawi, że polityka unijna w zakresie spraw zagranicznych nabierze spójności i większej skuteczności, a tym samym ranga UE w świecie wzrośnie.

Zmiany zaszły również w instytucjonalnej strukturze Unii. Zwiększono rolę Parlamentu Europejskiego, jest to ewidentna odpowiedź na dotychczasowe zarzuty o deficyt demokracji w systemie instytucjonalnym UE. Traktat lizboński daje PE większe uprawnienia prawodawcze, budżetowe oraz w dziedzinie zatwierdzania umów międzynarodowych. Zmniejsza się także liczba jego członków, w przyszłości nie może ona przekroczyć 751 deputowanych. Rozszerzono zakres stosowania procedury współdecydowania na wiele nowych obszarów, co więcej PE będzie miał od teraz wpływ na wszystkie umowy międzynarodowe zawierane przez UE. Traktat wprowadza również zasadę uzgadniania między Parlamentem Europejskim a Radą wszelkich planowanych wydatków.

W obrębie zmian zachodzących w Radzie Unii Europejskiej jedną w najważniejszych, jest zmiana dotycząca procesu decyzyjnego. Rada większość swoich decyzji będzie podejmowała większością kwalifikowaną (z wyjątkiem sytuacji, gdzie w traktacie przewidziano inny sposób – jednogłośny – podejmowania decyzji). Obszar obowiązywania większości kwalifikowanej zostanie znacznie powiększony. Obecny nicejski system głosowania zostanie zastąpiony w 2014 r. większością podwójną, która do podjęcia decyzji w obrębie Rady będzie potrzebowała zgody 55% państw reprezentujących co najmniej 65% liczby ludności. Traktat lizboński zmienia również skład Komisji Europejskiej. Od roku 2014 liczba komisarzy będzie równa liczbie 2/3 państw członkowskich (czyli 18 komisarzy), zmieniających się na zasadzie równej rotacji. Traktat lizboński ustanawia także bezpośrednie powiązanie między wynikami wyborów do Parlamentu Europejskiego a wyborem kandydata na przewodniczącego Komisji. Nastąpi również wzmocnienie zasady subsydiarności poprzez wzmocnienie roli parlamentów krajowych. Zasada subsydiarności odnosi się do podziału kompetencji między Unię a państwa członkowskie. W myśl tej zasady Unia Europejska powinna dać swobodę działania na poziomie lokalnym i krajowym państwom członkowskim i angażować się jedynie wtedy, gdy jej pomoc jest konieczna lub mogłaby przynieść większe korzyści. Dzięki Traktatowi parlamenty narodowe zyskują większą możliwość wpływania na prace w Unii. Staną się strażnikami zasady subsydiarności i swoich praw. Będą mogły już na bardzo wczesnym etapie interweniować w prace prawotwórcze, zanim jeszcze dany wniosek legislacyjny zostanie szczegółowo przeanalizowany przez Parlament Europejski i Radę.

Reklama w internecie

Obywatele Unii w liczbie nie mniejszej niż milion nabywają również prawa tzw. inicjatywę ustawodawczą, czyli możliwość zwrócenia się do Komisji Europejskiej z projektem aktu prawnego. Traktat lizboński jest również pierwszym dokumentem zawartym w obrębie Wspólnoty i Unii, który zawiera tzw. klauzurę o dobrowolnym wystąpieniu z Unii. Tym samym daje możliwość państwom członkowskim wolnego wyboru w kwestii pozostania, bądź wystąpienia z jej struktur.

Reklama w internecie

W deklaracji nr 23 w sprawie przyszłości UE, załączonej do Aktu Końcowego  konferencji międzyrządowej 2000r, wezwano kraje członkowskie Unii do podjęcia bardziej wnikliwej i szerzej zakrojonej debaty nad przyszłością UE. Przedmiotem debaty miały być zagadnienia nierozstrzygnięte przez dotychczasowe konferencje międzyrządowe (podział kompetencji UE a państwa członkowskie, status KPP, uproszczenie traktatów, rola parlamentów narodowych, zbliżenie instytucji i organów wspólnotowych do obywateli.
Rada europejska w grudniu 2001 Laeken przyjęła deklarację przewidującą powołanie Konwentu w sprawie przyszłości Europy, który miał utorować drogę wspomnianej konferencji międzyrządowej, W deklaracji wymieniono zasadnicze cele reformy
– obok spraw wymienionych w deklaracji nicejskiej, uproszczenie instrumentów prawnych i procedur stanowienia prawa, podział uprawnień między instytucjami wspólnotowymi, także legitymacja demokratyczna Unii.

Na mocy deklaracji z Laeken Rada Europejska wyznaczyła:
Valerego Giscarda d’Estainga na przewodniczącego, Giulian Amato i Jean Luc Dehaene – wiceprzewodniczący Konwentu
Prezydium- przewodniczący, wice, 9 członków, reprezentujących rządy sprawujące prezydencję podczas obrad Konwentu, parlamenty narodowe, PE i KE. Zadaniem głownie mobilizacja uczestników konwentu do aktywności i koordynacja prac zgromadzenia.
Prace Prezydium miał wspomagać Sekretariat Konwentu.
Członkowie Konwentu- przedstawiciele rządów i parlamentów państw członkowskich i kandydujących (bez prawa blokowania decyzji), deputowani do parlamentu i reprezentanci KE,
Obserwatorzy ( przedstawiciele Komitetu  Ekonomiczno-społecznego, regionów, europejskich partnerów społ, i europ. rzecznik praw obywatelskich.

Rezultatem miał być dokument końcowy zawierający zalecenia, warianty rozwiązań, będące punktem wyjścia do dyskusji na konferencji międzyrządowej.
28 lutego 2002 w Brukseli inauguracyjne posiedzenie konwentu, prezydium powołało 10 grup roboczych (grupa XI Europa socjalna powstała podczas posiedzenia późniejszego)
Trzy koła robocze mające wspierać grupy robocze.
Harmonogram prac na III fazy: I- słuchania; II- badawcza (analiza porównawcza); III- faza projektowania (uzgodnienie ostatecznej wersji)
Wstępny projekt traktatu konstytucyjnego opracowany przez Prezydium został odczytany przez Giscarde d’Estainga 28 X 2002 na forum plenarnym Konwentu, wzbudzając zastrzeżenia zwolenników rozwiązań ponadnarodowych. W styczniu 2003 rozpoczęła się końcowa faza prac, której efektem był projekt traktatu ustanawiającego konstytucję europejską, przyjęty w drodze konsensusu 13 czerwca 2003.

OBRADY KONWENTU

Definicja Unii
Ani w Maastricht ani w Nicei nie udało się osiągnąć  racjonalnego kompromisu.
W trakcie Konwentu dominowało przekonanie iż nie da się  nakreślić wizji przyszłego ustroju wg z góry określonego modelu, jak Stany zjednoczone Europy, federacja europejska czy federacja państw narodowych. Wielu członów sprzeciwiało się dalszemu rozwojowi federalnemu (chcieli zastąpienia modelu federalnego słowami federacja państw narodowych, tryb wspólnotowy.
Kompromis: ” niniejsza konstytucja ustanawia Unię Europejską, której państwa Członkowskie przyznają kompetencje dla osiągnięcia ich wspólnych celów. Unia koordynuje polityki Państw Członkowskich zmierzające do osiągnięcia tych celów oraz wykonuje w trybie wspólnotowym kompetencje przyznane jej przez Państwa Członkowskie”.  Tryb wspólnotowy należy tłumaczyć jako chęć uniknięcia wrażenia iż traktat konstytucyjny miałby nadawać Unii nowe państwowotwórcze kompetencje.

Aksjologia Unii
Jak najlepiej umocnić aksjologie przyszłej Unii.
a.) włączenie KPP do traktatu konst.
b.) przystąpienie Unii do Europ Konwencji o Ochronie Praw człowieka i podstawowych wolności Rady Europy z 1950
c.) wariant pośredni: inkorporacja KPP do traktatu konst. i stworzeniu przesłanek do późniejszego przystąpienia do konwencji.
Plenum postanowiło włączyć KPP do II części projektu traktatu + stworzenie prawnych podstaw do przystąpienia do konwencji
– utrzymanie w projekcie odrębnego artykułu dot obywatelstwa i przepisów KPP (artykuł określał prawa obywateli UE, a KPP nie tylko obywateli UNII ale tez osób fizycznych i prawnym zamieszkujących w danym państwie członkowskim)
-do katalogu wartości wprowadzono zasadę równości, pluralizmu i niedyskryminacji.
– odniesienie w preambule do „kulturowego, religijnego i humanistycznego dziedzictwa Europy”, brak invocatio Dei.

Osobowość prawna UNII
Przepisy o wyraźnym uznaniu osobowości prawnej Unii, uchylenie tylko traktatu ustanawiającego WE i traktatu o Unii Europejskiej oraz aktów i umów międzynarodowych które je zmieniały lub uzupełniały, uniwersalną sukcesje przyszłej UE wobec WE i obecnej UE, przekształcenie przyszłej UE w organizację międzynarodową w rozumieniu prawa międzynarodowego, utrzymanie odrębnej organizacji międzynarodowej Euratomu i modyfikację traktatu ustanawiającego Euratom.

Podział kompetencji między Unią a państwami członkowskimi
Zagadnienie najtrudniejsze i najbardziej kontrowersyjne. Ostatecznie Plenum przyjęło większość postulatów Prezydium:
Regułami rządzącymi stosunkami między Unią a państwami członkowskimi miały być nadal:  ZASADA LOJALNEJ WSPÓŁPRACY (SOLIDARNOŚCI), ZASADA POSZANOWANIA TOŻSAMOŚCI NARODOWEJ, ZASADA PIERWSZEŃSTWA PRAWA UNII PRZED PRAWEM KRAJOWYM)
Stosowanie zasady lojalnej współpracy także w we wspólnej polityce zagranicznej i bezpieczeństwa UE.
Projekt ustanawiał klauzulę solidarności zobowiązująca państwa czł do wspólnych działań, jeżeli jedno państwo stałoby się ofiara ataku terrorystycznego, klęski żywiołowej czy katastrofy spowodowanej przez człowieka.
Podział kompetencji: zasada kompetencji powierzonych, pomocniczości i proporcjonalności, obowiązywanie tej pierwszej jako reguły podziału komp. między UE a państwami członk.
Trzy kategorie podziału kompetencji: wyłączne komp UE, kompetencje dzielone oraz kompetencje wspierające, koordynujące i uzupełniające Unii.
Odrębne regulacje dla polityk gospodarczych państw czł. i wspólnej polit zagr i bezp..
Rozszerzenie zakresu obowiązywania kompetencji koordynacyjnych Unii na polit. społ, i zatrudnienia państw czł.
Brak ustanowienia odrębnej kategorii kompetencji dla „przestrzeni wolności, bezpieczeństwa i sprawiedliwości”, włączając ja do kompetencji dzielonych.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Wzmocniona współpraca
Obrady dot, kwestii: liczba państw niezbędnych do zawiązania wzmocnionej współpracy, procedura podejmowania decyzji, umocnienie roli parlamentu europejskiego, warunki udzielania upoważnienia przez Radę UE do podjęcia WW na wspólną politykę bezpieczeństwa i obrony.
Postanowienia: zgoda na ustanowienie przez 1/3 państw.
Podejmowanie decyzji w ramach wzmocnionej współpracy (traktat nicejski/jednomyślność/większość kwalifikowana): Konwent postanowił, że podejmowanie decyzji w ramach WW uzależnione będzie od procedury podejmowania decyzji obowiązującej w danym obszarze integracyjnym. Tam gdzie większość kwalifikowana to większością kwalifikowaną itd.
Zrezygnowano z możliwości odwoływania się w spornych sprawach do Rady Europ.
Wprowadzono do WW klauzulę passerelle (klauzulę pomostową).
Rozszerzono kompetencje PE, prawo do wyrażania zgody na WW we wszystkich obszarach integracyjnych oprócz polityki zagranicznej i bezpieczeństwa.
Przesłanki nawiązywania WW złagodzone: Rada UE nie musi sprawdzać czy  założone cele nie dają się zrealizować za pomocą przewidzianych w traktatach procedur, odtąd miała jedynie sprawdzać  czy wspomniane cele nie mogą być osiągnięte przez Unie jako całość.
Anulowano zastrzeżenie o konieczności poszanowania przepisów protokołu włączającego acuis Schengen do UE (współpracę w ramach Schengen należy interpretować jako jeden z wariantów ogólnie rozumianego mechanizmu WW)
Wzmocniona współpraca miała dotyczyć wszystkich polityk unijnych nienależących do wyłącznych kompetencji Unii, a zatem także polityki bezpieczeństwa i obrony.
Utworzenie dwóch nowych form współpracy we wspólnej polit bezp i obrony: współpraca strukturalna i ściślejsza współpraca w dziedzinie obrony. Miały się opierać na koncepcji Europy a la carte a nie na konstrukcji prawnej WW. Strukturalna miała być zawiązywana między państwami które spełniały wyższe kryteria wydolności wojskowej, oraz zamierzały przyjąć większe zobowiązania w dziedzinie polityki bezpieczeństwa i obrony.
Podjęto pierwszy raz próbę wyraźnego określenia zakresu i realizacji zakresu i sposobu realizacji wspólnej polityki bezpieczeństwa i obrony.,
Do czasu podjęcia przez RE decyzji o utworzeniu wspólnej obrony, ustanawia się ściślejszą współpracę w ramach Unii w dziedzinie wzajemnej obrony. (art 51KNZ), państwa czł. miały także ściśle współpracować z NATO. Miała być realizowana w oparciu o porozumienie państw członkowskich.

Instrumenty prawne i procedury stanowienia prawa.
Plenum zaakceptowało wszystkie propozycje Grupy roboczej IX:
I i III filar typologia -> ustawy UE (rozporządzenia); ustawy ramowe UE (dyrektywy); decyzje (rozszerzona definicja, mogłyby wskazywać określonych adresatów lub ich nie określać, dla adresatów byłyby wiążące); zalecenia i opinie (zalecenia i opinie);
Decyzje ramowe i decyzje przyjmowane w III filarze miałyby się stać odpowiednio ustawami ramowymi UE i ustawami UE; konwencje zniesione i zastąpione przez ustawy UE.
Utrzymanie specyfiki instrumentów w II filarze. Wspólne strategie działania i stanowiska musiałyby mieć dokładnie sprecyzowana treść.
Hierarchizacja instr prawnych: akty ustawodawcze (ustawy UE, ustawy ramowe UE), akty delegowane(rozporządzenia delegowane), akty wykonawcze w stosunku do aktów ustawodawczych, delegowanych, czy przewidzianych w traktacie.
Ograniczenie liczby i uproszczenie procedur legislacyjnych. Najważniejszą miała być procedura współdecydowania. Procedurę współpracy miano zastąpić współdecydowania i konsultacji, procedurę zgody miano zatrzymać jedynie w przypadku ratyfikacji umów międzynar.
Uproszczenie procedury budżetowej, oparcie jej na procedurze współdecydowania.

Legitymacja demokratyczna Unii
Uczestnicy obrad Konwentu uporządkowali i rozszerzyli obowiązujące dotąd zasady życia demokratycznego Unii: zasadę demokratycznej równości, zasadę demokracji przedstawicielskiej, zasadę demokracji uczestniczącej. (obywatelska inicjatywa ustawodawcza). Przepis zobowiązujący PE i parl narodowe do określania i ustalania rozwoju skutecznej i systematycznej współpracy międzyparlamentarnej w UE. Postulat wyraźnego powiązania zasady pomocniczości z uprawnieniami władz regionalnych i lokalnych w krajach członkowskich. KE powinna co roku przedkładać parlamentom narodowym sprawozdanie ze stosowania w swojej działalności zasad pomocniczości i proporcjonalności.

System instytucjonalny

– projekty rządów państw członkowskich
-projekty instytucji wspólnotowych
– Raporty Prezydium
Za główne instytucje UE Plenum uznało RE, RUE, KE, PE,  i TS; Trybunał Obrachunkowy i Europejski Bank Centralny zaliczono do grup innych instyt i org. razem z Komitetem Regionów i Komitetem Ekonomiczno-Społ.
Rezygnacja z pomysłu ustanowienia Kongresu Narodów Europy
Rezygnacja z ustanowienia prezydium Rady Europejskiej

Rada Ministrów
Rada Ministrów z PE pełni funkcję budżetową, połączenie Rady ds Ogólnych i Legislacji, ograniczenie do dwóch liczby formacji Rady Ministrów, z zastrzeżeniem ze RE podejmie decyzję w sprawie utworzenia innych formacji. Nowa formacja Rady Ministrów odpowiedzialna za działania zewnętrzne powinna nosić nazwę Rada Spraw Zagranicznych.
Podstawową formacją RM będzie Rada ds Ogólnych i Legislacji, drugą Rada Spraw Zagranicznych, na czele z ministrem spr zagr Unii
Decyzje podejmowane większością kwalifikowana, z wyjątkiem przypadków, w których Konstytucja stanowi inaczej.

Minister Spraw Zagranicznych UE – kieruje wspólna polityka zagr Unii i bezpieczeństwa odpowiada za całokształt stosunków zewnętrznych, wspomagany przez Europejską służbę działań zewnętrznych. Mianowany przez RE większ kwalif., za zgodą przewodni KE. RE miała decydować o zakończeniu pełnienia przez niego funkcji.

KE
Rozróżnienie między komisarzami europejskimi a komisarzami bez prawa do glosowania (członkowie delegowani). Komisarze wybierani na zasadzie rotacji równościowej pomiędzy państwami czł.. Przewodniczący i członkowie kolegium KE podlegali kolektywnemu zatwierdzaniu przez PE. Przewodniczący ma prawo dymisjonowania komisarzy europ. i komisarzy. Minister spr zagr. także po uchwaleniu prze PE wotum nieufności wobec Komisji, może dalej pełnić swoją funkcję.
Skrócenie procedury powoływania kolegium KE z pięciu do czterech faz.. Przewodniczący KE ma ponosi odpowiedzialność polityczną przed PE za działania komisarzy.

PE
sporną kwestią uprawnienia legislacyjne. w rezultacie zwiększenie uprawnień legislacyjnych PE, przy czym w procedurze uchwalania rocznego budżetu uzyskiwał on silniejsza pozycje aniżeli Rada Ministrów.
Podniesienie całkowitej liczby deputowanych do 736

TS
Miał się składać z Europejskiego TS, Sądu i sądów wyspecjalizowanych. Przyznanie mu prawa do kontroli legalności aktów organów agencji Unii, zmierzających do wywarcia skutków prawnych wobec podmiotów trzecich, prawa do rozpatrywania skarg innych instytucji i pańtw czł. na zaniechanie działania przez organy i agencje Unii, wzmocnienie efektywności stosowania sankcji w  przypadku nierespektowania przez kraje czł. orzeczeń trybunału.

TO/EBC/KRiGS
Niewielkie zmiany.

Kongres Narodow Europy
Miało być gremium dyskusyjne zajmujące się refleksjami na temat życia politycznego w Europie, 1/3 PE, 2/3 delegaci parlamentów narodowych, raz w roku, obrady jawne.
Nie zgodzono sie na ustanowienie kongresu

Passerelle
Plenum rozszerzyło na nowe obszary działalności stosowanie passerelle i klauzul pomostowych

PODSUMOWANIE
Rozwinięcie i potwierdzenie ukształtowanego juz modelu opartego na przenikaniu się pierwiastków ponadnarodowych z współpracą międzyrządową. Przekształcenie UE w organizacje międzynarodową, likwidacja struktury filarowej, umocnienie wspólnej aksjologii i legitymacji demokratycznej, zmiany wprowadzone w procedurach decyzyjnych – wzmocnieni infrastruktury instytucjonalnej i legislacyjnej współpracy ponadnarodowej. Dalsze umocnieni współpracy międzyrządowej – wzrost znaczenia Rady Europejskiej, klauzula o możliwości dobrowolnego wystąpienia państwa z Unii, protokołu roli parlamentów narodowych i protokołu w sprawie stosowania zasad pomocniczości i proporcjonalności, utrzymanie podstawowych osobliwości i specyfiki wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa oraz współpracy policyjnej i sądowej. Nie rozwiązywał problemu deficytu demokracji w odniesieniu do Parlamentu, choć potwierdzał trwałe dążenie w tym kierunku.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Unia gospodarcza i walutowa – kolejny po unii celnej i jednolitym rynku wewnętrznym etap integracji gospodarczej w ramach Unii Europejskiej. Do osiągniętych w poprzednich etapach integracji wspólnej polityki celnej i wolności przepływu czynników produkcji dodano harmonizację polityki ekonomicznej.

Geneza

Pomysł utworzenia Unii Gospodarczej i Walutowej powstał w 1969 roku. Jednak powstały rok później plan jej wprowadzenia (plan Wernera) nie został zrealizowany na skutek kryzysu finansowego, spowodowanego szokiem naftowym.

W 1988 powołano komitet ekspertów pod przewodnictwem J.Delorsa, który zaproponował rozłożoną na trzy etapy strategię dojścia do UGiW:

 

I etap (1 VII 1990 – 31 XII 1993)

  • stworzenie wspólnego obszaru finansowego, zapewniającego swobodę działania bankom, firmom ubezpieczeniowym i innym instytucjom finansowym
  • liberalizacja przepływów kapitałów
  • wzmocnienie harmonizacji polityk gospodarczych państw członkowskich
  • utworzenie rynku wewnętrznego
  • instytucjonalizacja współpracy banków centralnych państw WE

 

Reklama w internecie

II etap (1 I 1994 – 31 XII 1998)

Stworzono ramy instytucjonalne dla funkcjonowania UGW:

  • Powołano Europejski Instytut Walutowy
  • Powołano Europejski Bank Centralny

Wprowadzono swobodę wymienialności walut i płatności trans granicznych. Uniezależniono banki centralne państw członkowskich od rządów przy jednoczesnym wzmocnieniu ponadnarodowego nadzoru nad polityką budżetową (Pakt Stabilności i Wzrostu).Wprowadzono zakaz udzielania przez EBC i narodowe banki centralne pożyczek instytucjom i organom wspólnotowym, lokalnym, regionalnym i centralnym władzom państwowym oraz przedsiębiorstwom publicznym.

Zakwalifikowano państwa członkowskie do uczestnictwa w UGW na podstawie kryteriów konwergencji, innymi słowy ustanowiono kryteria zbieżności gospodarczej. W maju 1998 roku opracowano listę państw, które w pierwszej kolejności miały wprowadzić euro (11 państw, bez Danii, Wielkiej Brytanii, Szwecji i Grecji)

 

III etap (1 I 1999 – 28 II 2002)

  • rozpoczął funkcjonowanie Europejski System Banków Centralnych
  • przekazano kompetencje banków centralnych na rzecz EBC
  • wprowadzono wspólną walutę przy jednoczesnym wycofaniu walut narodowych
  • utworzono nowy mechanizm kursów walutowych ERM 2 dla krajów niezakwalifikowanych do UGW
  • 1 I 2002 wprowadzono do powszechnego obiegu monety i banknoty euro.

 

Obecnie do UGW należą wszystkie państwa Unii Europejskiej, ale wspólną walutę ma 16 z nich. Do strefy Euro nie należą: Bułgaria, Rumunia, Szwecja, Dania, Czechy, Węgry, Wielka Brytania, Litwa, Łotwa, Estonia i Polska.

 

Reklama w internecie

Bezpośrednią poprzedniczką dzisiejszej Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa była Europejska Współpraca Polityczna działająca od 1969 roku.

Wspólna polityka zagraniczna i bezpieczeństwa (WPZiB, ang. Common Foreign and Security Policy, CFSP) stanowi drugi z trzech filarów Unii Europejskiej. Została powołana na mocy traktatu z Maastricht, podpisanego 7 lutego 1992 roku, a następnie rozwinięta przez traktat z Amsterdamu (1997 r.) oraz z Nicei (2001 r.) Jej podstawowym zadaniem jest koordynowanie polityki zagranicznej oraz bezpieczeństwa zewnętrznego państw członkowskich Unii Europejskiej w celu ochrony wspólnych wartości, podstawowych interesów, niezawisłości i integralności Unii. Współpracując w jej ramach, państwa członkowskie starają się wspólnie skuteczniej wpływać na globalną politykę i umacniać pozycję Europy na arenie międzynarodowej, dbając o pokój, przestrzeganie praw człowieka i rządów prawa na całym świecie.

 

Traktat z Maastricht został podpisany 7 lutego 1992 r., a wszedł w życie 1 listopada 1993 r. Jego Tytuł V ustanowił wspólną polityką zagraniczną i bezpieczeństwa, której najważniejszymi celami są:

Ÿ  ochrona wspólnych wartości, podstawowych interesów i niezależności Unii;

Ÿ  umacnianie bezpieczeństwa Unii i jej państw członkowskich we wszelkich formach;

Ÿ  zachowanie pokoju i umacnianie bezpieczeństwa międzynarodowego zgodnie z zasadami Karty Narodów Zjednoczonych, Aktu Końcowego z Helsinek i celami Karty Paryskiej;

Ÿ  rozwijanie i konsolidacja demokracji oraz rządów prawa, poszanowania praw człowieka i podstawowych wolności.

 

WPZiB stanowi wyraz dążeń Unii do podniesienia jej pozycji na świecie, o czym mówi artykuł 2, definiujący, że jednym z celów Wspólnoty jest potwierdzanie swej tożsamości na arenie międzynarodowej, zwłaszcza poprzez realizację wspólnej polityki zagranicznej i bezpieczeństwa, w tym stopniowe określanie wspólnej polityki obronnej, która zgodnie z artykułem 17 mogłaby prowadzić do wspólnej obrony. W podobny sposób wyraża się preambuła do traktatu, która zapowiada także tworzenie wspólnej polityki obronnej, mającej prowadzić do wspólnej obrony.

 

Od wejścia w życie traktatu decyzje w sprawach polityki zagranicznej są podejmowane przez Radę, nie przez państwa członkowskie. W ten sposób ujednolicono zasady funkcjonowania polityki, które do tej pory były różniły Wspólnotę i Europejską Współpracę Polityczną. Traktat przyznał także większe uprawnienia Komisji i Parlamentowi Europejskiemu. Dostały one udział w tworzeniu i wykonywaniu WPZiB, choć ograniczony.

 

Traktat z Maastricht uznał Unię Zachodnioeuropejską za zbrojne ramię UE, co jednak nie stanowiło zmian de facto, jedynie zinstytucjonalizowało już istniejący stan.

 

Traktat amsterdamski

Traktat amsterdamski został podpisany 2 października 1997 r., a wszedł w życie 1 maja 1999 r. W znaczący sposób zmienił tekst Traktatu o Unii Europejskiej, jednak wprowadził niewiele zmian merytorycznych. Dokonał pogrupowania istniejących zapisów, dzięki czemu całość nabrała przejrzystości.

 

Najważniejsze zmiany w zakresie II filaru, jakie wprowadził to:

Ÿ  nadanie UE możliwości zlecania Unii Zachodnioeuropejskiej misji różnego typu: od zadań humanitarnych i ratowniczych po działania zbrojne

Ÿ  wprowadzenie wspólnych strategii jako instrumentu WPZiB

Ÿ  nadanie Radzie Europejskiej kompetencji decydowania o zasadach i ogólnych wytycznych w sprawach wspólnej obronności

Ÿ  zmiana systematycznej współpracy (jako instrumentu WPZiB) na umacnianie systematycznej współpracy

Ÿ  ustanowienie Wysokiego Przedstawiciela do spraw Wspólnej Polityki Zagranicznej i Bezpieczeństwa i połączenie go z funkcją Sekretarza Generalnego Rady

Ÿ  nadanie Radzie Europejskiej kompetencji ustalania wspólnych strategii

Ÿ  zmiana trójki; odtąd stanowią ją: minister spraw zagranicznych, pełniący funkcję przewodniczącego Rady, Wysoki Przedstawiciel do spraw WPZiB oraz przedstawiciel Komisji

Ÿ  zobowiązanie misji dyplomatycznych i konsularnych państw członkowskich, delegacji Komisji Europejskiej w państwach trzecich i na konferencjach międzynarodowych, a także ich przedstawicielstwa w organizacjach międzynarodowych do współpracy ze sobą, tak aby zapewnić poszanowanie i wprowadzenie w życie wspólnych stanowisk oraz wspólnych działań przyjętych przez Radę Unii Europejskiej

Ÿ  ustanowienie Komórki Planowania i Wczesnego Ostrzegania

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Traktat nicejski

Traktat nicejski został podpisany 26 lutego 2001 r., a wszedł w życie 1 lutego 2003 r. W zakresie WPZiB wprowadził niewiele zmian, m.in.:

 

Ÿ  usunięto zapis o tym, że UZE stanowi integralną część rozwojową UE i służy wykonywaniu decyzji UE dotyczących działań wojskowych

Ÿ  Wysoki Przedstawiciel uzyskał kompetencje w ramach wzmocnionej współpracy w zakresie WPZiB, które polegają zapewnianiu pełnego poinformowania Parlamentu Europejskiego i państw członkowskich o realizacji wzmocnionej współpracy

Ÿ  zmiana sposobu wyznaczania specjalnego przedstawiciela, który odtąd jest wybierany kwalifikowaną większością głosów

Ÿ  dodano możliwość podejmowania decyzji kwalifikowaną większością głosów przy zawieraniu porozumień międzynarodowych, gdy dotyczy to realizacji wspólnego działania lub stanowiska

Ÿ  nadano Radzie możliwość upoważniania Komitetu Politycznego i Polityki Bezpieczeństwa do decydowania w spraw kontroli politycznej i kierownictwa w zmierzających do zwalczania kryzysu operacjach ustalonych przez Radę

 

Traktat lizboński i przyszłość WPZiB 

Traktat lizboński został podpisany 13 grudnia 2007 r. Miał on wejść w życie 1 stycznia 2009 r., jednak z uwagi na nieprzyjęcie go przez wszystkich członków, wejdzie pierwszego dnia miesiąca następującego po ratyfikacji go przez ostatnie państwo. Znosi on system filarowy, jednak pozostawia WPZiB, wprowadzając w niej duże zmiany:

Ÿ  zobowiązanie wszystkich państw do konsultowania się z pozostałymi w ramach Rady Europejskiej lub Rady UE przed podjęciem jakichkolwiek działań na arenie międzynarodowej lub zaciągnięciem wszelkich zobowiązań, które mogłyby wpłynąć na interesy Unii

Ÿ  ustanowienie zbiorowej samoobrony: w przypadku zbrojnej napaści na którekolwiek z państw UE, pozostałe mają obowiązek udzielenia pomocy i wsparcia przy zastosowaniu wszelkich dostępnych im środków

Ÿ  Wysokiemu Przedstawicielowi ds. WPZiB traktat nadaje bardzo silną pozycję:

Þ   ma on przewodniczyć unijnej polityce zagranicznej

Þ   jego wybór ma być przeprowadzany większością kwalifikowaną przez Radę Europejską

Þ   ma on być przewodniczącym Rady do Spraw Zagranicznych i jednym z wiceprzewodniczących Komisji, gdzie jego funkcja ma być połączona z Komisarzem ds. Stosunków Zewnętrznych

Þ   ma on być włączony do obrad Rady Europejskiej

Þ   ma on być wspierany przez Europejską Służbę Działań Zewnętrznych

Þ   nadano mu możliwość zwracania się do Rady w celu przedkładania inicjatyw i wniosków

Þ   nadano mu możliwość zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Rady w razie bezwzględnej potrzeby z własnej inicjatywy albo na wniosek Państwa Członkowskiego

Þ   ma on zapewniać koordynację działań państw członkowskich w organizacjach międzynarodowych i podczas konferencji międzynarodowych

Ÿ  zmiana instrumentów prowadzenia WPZiB na:

  1.  ogólne wytyczne
  2. działania prowadzone przez Unię
  3. stanowiska podjęte przez Unię
  4. zasady wykonania decyzji odnośnie działań I stanowisk
  5. umacnianie systematycznej współpracy

Ÿ  zobowiązanie członków Rady Bezpieczeństwa ONZ do wniesienia o zaproszenie na jej obrady wysokiego przedstawiciela w przypadku, gdy Unia określiła stanowisko w kwestii wpisanej do porządku obrad Rady

Ÿ  skreślenie zapisów mówiących o tym, że prezydencja reprezentuje Unię w sprawach WPZiB

Ÿ  WPZiB ma być określana i realizowana przez Radę Europejską i Radę stanowiące jednomyślnie, chyba że Traktaty przewidują inaczej. Wykluczono możliwość przyjmowania aktów prawodawczych

Ÿ  nadanie przewodniczącemu Rady Europejskiej możliwości zwołania nadzwyczajnego posiedzenia Rady Europejskiej w celu określenia strategicznych kierunków polityki Unii

Ÿ  nadanie Radzie możliwości szybkiego dostępu do środków budżetowych Unii przeznaczonych na natychmiastowe finansowanie inicjatyw w ramach WPZiB, a zwłaszcza działań przygotowawczych do misji WPBiO

Ÿ  utworzenie Agencji do spraw Rozwoju Zdolności Obronnych, Badań, Zakupów i Uzbrojenia

 

Działanie Unii Europejskiej w II filarze sprowadza się przede wszystkim do koordynacji polityki zagranicznej państw członkowskich. Zasadnicze cele tej polityki to:

Ÿ  ochrona wspólnych wartości, interesów i niezależności Unii,

Ÿ  umacnianie bezpieczeństwa Unii i jej państw członkowskich,

Ÿ  dbanie o pokój na świecie i bezpieczeństwo międzynarodowe,

Ÿ  wspieranie współpracy międzynarodowej,

Ÿ  rozwój i umacnianie demokracji, zasad państwa prawa, przestrzeganie praw człowieka i poszanowanie podstawowych jego wartości.

 

Realizacja tych celów następuje wskutek stałej wymiany informacji, konsultacji między krajami członkowskimi, ustalania wspólnych stanowisk, podejmowania inicjatyw i akcji na forum międzynarodowym. Najważniejsze decyzje związane ze wspólną polityką zagraniczną podejmuje Rada Europejska, czyli szefowie państw i rządów poszczególnych krajów. Reprezentantem Unii w sprawach polityki międzynarodowej jest Komitet do spraw Polityki i Bezpieczeństwa (COPS), na czele którego stoi przedstawiciel, określany jako „szef polityki zagranicznej UE”. Unia Europejska uchwala sankcje gospodarcze wobec państw trzecich, prowadzi pomoc humanitarną, wspiera proces pokojowy, tworzy czasową administrację . Istotne znaczenie dla wizerunku Unii na forum międzynarodowym mają wspólne stanowiska państw członkowskich wobec ważnych wydarzeń światowych, ich reprezentacje na kongresach i w organizacjach międzynarodowych.

Mimo wysiłków integracyjnych polityka zagraniczna pozostaje nadal w gestii pojedynczych państw członkowskich i tylko one podejmują suwerenne decyzje w sprawach międzynarodowych. Kraje europejskie, zwłaszcza dawne potęgi kolonialne, mają nadal własne interesy gospodarcze i polityczne w różnych częściach świata (np. Wielka Brytania w Indiach i na Bliskim Wschodzie, Francja w Afryce Północnej, a Hiszpania w Ameryce Południowej). Stanowiska państw członkowskich w kontrowersyjnych kwestiach międzynarodowych są często rozbieżne. Przykładem jest choćby zróżnicowana polityka wobec Chin, gdzie intensywne kontakty gospodarcze wiele krajów europejskich przedkłada nad wspólne apele o ochronę praw człowieka, często łamanych w tej części A

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

WSTĘP:

Integracja gospodarcza to proces tworzenia więzi ekonomicznych scalających gospodarkę. W gospodarce światowej integracja polega na powstawaniu powiązań między państwami w określonych dziedzinach (jednej lub wielu) działalności gospodarczej.

Za początek integracji gospodarczej w ramach WE możemy uznać powołanie na mocy traktatu paryskiego Europejskiej Wspólnoty Węgla i Stali. (18 IV 1951)

Kolejnym ważnym wydarzeniem w historii wspólnot było utworzenie Europejskiej Wspólnoty Gospodarczej oraz Europejską Wspólnotę Energii Atomowej (traktaty rzymskie, 25 III 1957)

Wreszcie najważniejszy chyba moment to powstanie Unii Europejskiej, do którego doszło na mocy traktatu z Maastricht 1 listopada 1993.

 

OSIĄGNIĘCIA:

Niewątpliwymi sukcesami było osiąganie kolejnych stopni integracji:

  • strefa wolnego handlu oraz unia celna – lata 1951-1968 (rozwój procesów integracyjnych na płaszczyźnie instytucjonalnej EWG)
  • 1 I 1993 zakończono proces tworzenia jednolitego rynku wewnętrznego, osiągnięto więc kolejny stopień integracji- wspólny rynek, gwarantujący swobodny przepływ towarów, usług, osób i kapitału.
  • Unia Gospodarcza i Walutowa jest kolejnym etapem integracji ekonomicznej Wspólnot Europejskich. Oznacza prowadzenie wspólnej polityki monetarnej w państwach członkowskich oraz ścisłą koordynację polityk gospodarczych. Droga do UGW przebiegała w trzech etapach i zakończyła się 1 stycznia 2002 r. wprowadzeniem w 12 krajach członkowskich wspólnej waluty (EURO)

 

Dzięki coraz ściślejszej integracji Unii Europejskiej udało się w ciągu zaledwie 50 lat awansować do rangi jednej ze światowych potęg gospodarczych- myślę, że można to uznać za kolejne osiągnięcie.

Niezaprzeczalnym sukcesem jest także poprawa jakości życia ludności związana ze wzrosem gospodarczym.

W 1958 r. na terytorium wszystkich państw należących obecnie do Unii Europejskiej istniało zaledwie

3000 km autostrad. Dziś jest ich 52 000 km. W krajach należących na początku do

EWG jedynie 6,6% ludności posiadało samochód. Dziś prawie co drugi mieszkaniec Unii jeździ własnym samochodem, zaś liczba osób korzystających z podróży lotniczych w Europie wzrosła trzydziestokrotnie.

Myślę, że do osiągnięć UE można też zaliczyć związaną z kolejnymi rozszerzeniami pomoc nowym państwom członkowskim, mająca uczynić z nich konkurencyjne gospodarki wolnorynkowe. Promowana przez UE konkurencja oraz zwiększona mobilność ludzi przyczynia się do wzrostu gospodarczego w tych krajach, prowadzi do kolejnych inwestycji, ułatwia wprowadzanie reform i ułatwia zmniejszenie różnic w poziomie rozwoju między państwami.

NIEPOWODZENIA:

Strategia Lizbońska- przyjęta w II 2000 r. – zakładała uczynienie z UE w ciągu 10 lat najbardziej dynamicznej, konkurencyjnej i opartej na wiedzy gospodarki na świecie. (wyprzedzenie USA)

Niestety nie udało się.

Jako przyczyny niezadowalającego stopnia realizacji strategii wskazano zbyt obszerną listę priorytetów, niski poziom koordynacji między państwami członkowskimi i niezaangażowanie odpowiednich nakładów finansowych na wdrażanie działań lizbońskich.

Kolejnym niedociągnięciem jest niepełne wykorzystanie potencjału, naukowego, technologicznego i informatycznego UE. Rozwinięcie współpracy naukowej oraz umiejętne wykorzystanie technologii niewątpliwie może przyczynić się do dalszego wzrostu gospodarczego.

Reklama w internecie

Myślę, że za niepowodzenie można tez uznać wciąż istniejące w UE rozbieżności gospodarcze. Pomimo wielu starań, inicjatyw i realnej pomocy dla nowych państwa Unii Europejskiej, polityka spójności wciąż pozostawia wiele do życzenia i na pewno wiele czasu minie zanim w Rumunii, Bułgarii czy chociażby w Polsce doczekamy się takich samych realiów gospodarczych jakie istnieją w Niemczech czy Francji.

 

ZAKOŃCZENIE:

Podsumowując, myślę że nie należy zapominać, że proces integracji w ramach WE i UE trwa dopiero 50 lat i dotyczy 27 państw, które jeszcze niedawno nie tylko stanowiły zupełnie odrębne podmioty gospodarki światowej, ale tez znajdowały się po dwóch stronach żelaznej kurtyny.

Biorąc to pod uwagę powinniśmy docenić osiągnięcia WE i UE w dziedzinie gospodarki, a niepowodzenia potraktować raczej jako wyzwania na przyszłość.

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Geneza Integracji

W wyniku II wojny światowej ukształtowany został nowy układ sił. Europa Zachodnia straciła swą pozycję dotychczasowego politycznego i gospodarczego centrum świata na rzecz Stanów Zjednoczonych. Zniszczona po wojnie gospodarka europejska wymagała odbudowy oraz modernizacji. Dokonujący się rozpad systemu kolonialnego nie ułatwiał tego zadania. Problemy te przerastały możliwości pojedynczych krajów i ich podjęcie było możliwe tylko przy połączeniu wysiłków.

Również sytuacja polityczna i społeczna na kontynencie europejskim sprzyjała nasileniu integracji gospodarczej i politycznej w Europie. W obawie przed silną pozycją partii komunistycznych, odrodzeniem się tendencji nacjonalistycznych a zwłaszcza przed militarnym zagrożeniem ze strony ZSRR państwa Europy Zachodniej chciały stworzyć siłę ekonomiczną i polityczną równorzędną ZSRR i USA.

Po traumie wywołanej okropnościami II WŚ ludzie potrzebowali nadziei, toteż idea jedności europejskiej miała większe niż kiedykolwiek szanse poparcia. Wszystkie kraje Europy miały świadomość swoich kłopotów i słabości. Odpowiedzią na te problemy mogła być tylko, i to praktycznie realizowana, idea jedności politycznej i gospodarczej.

 

Podsumowując możemy wymienić 6 głównych  powodów integracji:

•          odbudowa gospodarki po zniszczeniach wojny

•          obawa przed ZSRR i wpływami partii komunistycznych

•          stworzyć nowy ład w europie

•          włączenie Niemiec w dzieło odbudowy jedności

•          komplementarny charakter gospodarek Francji i Niemiec

•          chęć stworzenia równowagi ekonomicznej miedzy Europą i USA

 

3 główne koncepcję integracji:

•          federacyjna –  Wizja państwa związkowego na wzór USA (Stany Zjednoczone Europy)

•          konfederacyjna – Wizja Związku  Niezależnych Państw

•          funkcjonalna – Integracja Gospodarcza jako priorytet, a dopiero w późniejszym czasie możliwość integracja w innych sferach.

Ojcowie Założyciele

•          Konrad Adenauer – 1876-1967 – pierwszy kanclerz demokratycznych Niemiec,

•          Winston Churchill – 1874-1965 – brytyjski polityk,

•          Alcide De Gasperi – 1881-1954 – włoski premier

•          Jean Monnet – 1888-1979 – francuski polityk, dyplomata i ekonomista,

•          Robert Schuman – 1886-1963 – francuski premier i minister spraw zagranicznych,

•          Paul-Henri Spaak – 1899-1972 – belgijski premier i minister spraw zagranicznych

Europejska Wspólnota Węgla i Stali

 

Pierwszą instytucjonalną formą integracji była Europejska Wspólnota Węgla i Stali, powołanej na podstawie traktatu  paryskiego, podpisanego w 1951 r. przez sześciu członków założycieli: Belgię, Holandię i Luksemburg (kraje Beneluksu), Niemcy Zachodnie (RFN), Francję i Włochy. Celem EWWiS było utworzenie obszaru wspólnej produkcji węgla i stali.

Organy EWWiS miały nadzorować prace przedsiębiorstw węgla i stali, zajmować się ich dofinansowaniem, rozstrzygać spory i odwołania od decyzji. Jedną z głównych zasad miało być zapewnienie wolnej konkurencji między przedsiębiorstwami całej Wspólnoty. Państwa należące do EWWiS zobowiązały się do stopniowego znoszenia wszelkich ceł i kontyngentów, ograniczających swobodny przepływ surowców i produkcji towarów przemysłów węglowego i stalowego, kapitału inwestowanego w tych przemysłach oraz siły roboczej.

W ślad za EWWiS poszły próby utworzenia, przez te same kraje, Europejskiej Wspólnoty Obronnej i Europejskiej Wspólnoty Politycznej. Celem EDC było ustanowienie wspólnej europejskiej armii pod wspólną kontrolą, aby Niemcy Zachodnie mogły się ponownie bezpiecznie uzbroić i stawić czoła radzieckiemu zagrożeniu. EPC miała być zaczątkiem federacji państw europejskich. Jednak francuskie Zgromadzenie Narodowe odmówiło ratyfikowania traktatu EDC, co doprowadziło do zaniechania pomysłu, a potem odłożenia na półkę także EPC.

Europejska Wspólnota Gospodarcza

Po niepowodzeniu inicjatyw EDC i EPC spróbowano dalszej integracji, tworząc w 1958 r. kolejną instytucję – Europejską Wspólnotę Gospodarczą funkcjonującą jako międzynarodową organizację gospodarczą. EWG przyczyniało się do rozwoju ekonomicznego państw członkowskich, zacieśniania współpracy między nimi, ustanowienia swobody przepływu towarów, osób, usług i kapitału (unia celna między krajami członkowskimi, oparta na czterech wolnościach).

Trzecią europejską wspólnota obok EWWiS i EWG była Europejska Wspólnota Energii Atomowej która została powołana do życia w 1958 r. Euratom miał z kolei połączyć narodowe zasoby nuklearne. Głównymi celami tej organizacji było wspólne pokojowe wykorzystanie energii jądrowej, rozwój badań, ustalenie jednolitych norm ochrony radiologicznej.

Powstałe trzy Wspólnoty miały wspólne organy w postaci Zgromadzenia Parlamentarnego  i Trybunał i w przyszłości miały ulec  połączeniu w jedną organizację. I tak na podstawie Traktatu Fuzyjnego podpisanego w 1956r. ustanowiono jedną Radę i jedną Komisję dla trzech Wspólnot Europejskich.

Reklama w internecie

Jednolity Akt Europejski

Istotną rolę w ewolucji trzech Wspólnot Europejskich spełnił podpisany w 1986 r. Jednolity Akt Europejski. W wyniku jego postanowień Wspólnoty otrzymały nowe kompetencje w dziedzinie gospodarczej; przewidywał on realizację do końca 1992 r. Jednolitego Rynku Wewnętrznego oraz zmodyfikował proces podejmowania decyzji we Wspólnotach.

 

Traktat o Unii Europejskiej

Kolejnym bardzo znaczącym, wyznaczającym nowy etap w historii Wspólnot Europejskich  jest traktat o Unii Europejskiej, określany jako traktat z Maastricht z 1992 r.  (zwany też Traktatem o Unii Europejskiej). Konstrukcja traktatu o Unii Europejskiej określana jest potocznie jako konstrukcja oparta na trzech filarach.

Filar I to postanowienia dotyczące trzech Wspólnot. Filar II  to postanowienia dotyczące  unii politycznej.  Filar III to postanowienia dotyczące unii policyjno-sądowniczej

Traktat Amsterdamski

Klauzula o rewizji zawarta w Traktacie z Maastricht doprowadziła do wynegocjowania przez państwa członkowskie nowego traktatu, podpisanego w Amsterdamie 2 października 1997 roku. Uchwala on i umacnia strategie polityczne i środki Unii, zwłaszcza w zakresie współpracy prawnej, swobodnego przemieszczania się osób, polityki zagranicznej i zdrowia publicznego. Parlamentowi Europejskiemu jako bezpośredniemu, demokratycznemu reprezentantowi Unii, przyznano nowe kompetencje.

 

Traktat Nicejski

Kolejny traktat reformujący UE podpisano w 26 lutego 2001 r. w Nicei. Traktat ten był pomyślany przede wszystkim jako mający przygotować Unię Europejską, do przyjęciu 10 nowych krajów z Europy Środkowej i Południowej. Z tego powodu w pracach nad TN aktywnie uczestniczyły delegacje rządowe krajów kandydackich, choć formalnie rzecz biorąc traktat podpisało tylko 15 państw członkowskich.

Droga do Lizbony

W dniu 29 października 2004 r. w Rzymie został podpisany Traktat ustanawiający Konstytucję dla Europy. Jednak ogłoszony w czerwcu 2005 „okres refleksji” nad traktatem konstytucyjnym (TKE) pokazał, że przyjęcie go w kształcie uzgodnionym w 2004 będzie praktycznie niemożliwe. W związku z tym Niemcy, od 1 stycznia 2007 sprawujące prezydencję w Unii, zaproponowały przyjęcie nowego traktatu, mającego włączyć większość postanowień traktatu konstytucyjnego do dotychczasowych traktatów unijnych.

Ostateczny kształt traktatu został uzgodniony przez szefów państw i rządów podczas szczytu UE w Lizbonie w dniach 18-19 października 2007.

Ogólnie mówiąc w traktacie nacisk położono na potrzebę modernizacji i reform. Podkreślono, że UE musi stać się bardziej demokratyczna i spełniać oczekiwania współczesnego społeczeństwa europejskiego w zakresie wysokich standardów rozliczalności, otwartości, przejrzystości i zaangażowania, powinna także funkcjonować skuteczniej i być w stanie stawić czoła globalnym wyzwaniom współczesnego świata, takim jak zmiany klimatyczne, bezpieczeństwo i zrównoważony rozwój.

Rozszerzenia Unii Europejskiej:

Pierwsze rozszerzenie- Wielka Brytania, Irlandia i Dania w 1973 r.

Wielka Brytania zdecydowała się przystąpić do wspólnoty, oczekując korzyści ekonomicznych. Irlandia i Dania, zależne w dużej mierze od handlu z Brytyjczykami, poszły w ślad za Zjednoczonym Królestwem. Pierwsza próba miała miejsce 9 sierpnia 1961. Jednak z powodu de Gaulle nic z tego nie wyszło.

 

Drugie rozszerzenie- Grecja w 1981 r

Wejście Grecji w 1981 r. zapoczątkowało tzw. rozszerzenia śródziemnomorskie lub południowe. Ze względu na swoje położenie geograficzne i burzliwą historię oraz stosunkowo niski poziom rozwoju społecznego oraz gospodarczego, kraj ten nie uczestniczył w głównym nurcie integracji europejskiej.

 

Trzecie rozszerzenie- Hiszpania i Portugalia w 1986 r.

Kolejnymi krajami z tzw. rozszerzenia śródziemnomorskiego lub południowego były Hiszpania i Portugalia. Wspólnie z Grecją miały podobne doświadczenia – m.in. niedawne rządy dyktatorskie oraz poziom rozwoju gospodarczego znacznie odbiegający od średniego krajów Wspólnot. Wejście tych krajów oznaczało nowe zadania dla EWG, podniosło znaczenie tych państw i przeniosło punkt ciężkości Wspólnoty ze stabilnych, mocno zindustrializowanych i demokratycznych krajów na południe Europy.

 

Rozszerzenie 3 i ½- Zjednoczone Niemcy  w 1990 r.

Zjednoczenie NRD i RFN w jeden organizm państwowy spowodowało powiększenie się obszaru EWG. Ekonomiczną ceną zjednoczenia było 1,5 biliona euro jakie Niemcy zachodnie przekazały do 2004 roku wschodnim krajom związkowym w celu dostosowania wschodnioniemieckiej gospodarki i infrastruktury do poziomu zachodnich krajów związkowych.

 

Czwarte rozszerzenie – Austria, Finlandia i Szwecja w 1995 r.

Austria, Finlandia i Szwecja przystąpiły już do Unii Europejskiej, powstałej na mocy Traktatu o Unii Europejskiej podpisanego 7 lutego 1992 r. w Maastricht w Holandii. Fakt dołączenia nowych członków odzwierciedlał radykalną zmianę polityki każdego z nich. W przypadku Austrii i Finlandii przyczyną były stosunki z ZSRR, natomiast Szwecji jej przywiązanie do neutralności i unikanie zaangażowania w kwestie bezpieczeństwa Europejskiego.

 

Piąte rozszerzenie (cz. I)- Cypr, Czechy, Estonia, Litwa, Łotwa, Malta, Polska, Słowacja, Słowenia, Węgry w 2004 r.

Zmiany polityczne w Europie w 1989 r. (tzw. Jesień Ludów) doprowadziły do możliwości wstąpienia w szeregi UE krajów z tzw. bloku wschodniego. Sytuacja gospodarcza byłych krajów Europy Środkowo-Wschodniej znacznie odbiegała od średniego poziomu krajów UE, co stało się dla UE wyzwaniem do wyrównania poziomu życia i przekazywania funduszy strukturalnych na ten cel.

Piąte rozszerzenie (cz. II)- Bułgaria i Rumunia – 1 stycznia 2007 r.