Reklama w internecie

Geneza powstania OJA/UA

OJA została utworzona 25 maja 1963 roku w Addis Abebie (Etiopia). Głównym celem jej działalności była dekolonizacja Afryki. Przez długi okres swojej działalności określana była mianem klubu dyktatorów. Wraz z końcem zimnej wojny pojawiła się potrzeba stworzenia nowej formuły współpracy państw afrykańskich. Przyczyniła się do tego również zapaść ekonomiczna wielu państw kontynentu, narastające konflikty oraz niewątpliwy brak skutecznego działania ze strony OJA.

W czerwcu 2000 roku przygotowano projekt traktatu ustanawiającego nową organizację, Unię Afrykańską, która miała zastąpić OJA oraz Afrykańską Wspólnotę Ekonomiczną. W lipcu 2000 roku Akt Ustanawiający UA został przyjęty na Zgromadzeniu Szefów Państw i Rządów w Lome. Ustalono, iż UA rozpocznie funkcjonowanie po ratyfikacji aktu przez 2/3 państw członkowskich OJA (36 państw). Nastąpiło to w 2002 roku.

 

Inauguracja działalności: 8 lipca 2002 (Durban)

Siedziba: Addis Abeba (Etiopia)

Członkowie: wszystkie 53 państwa Afryki z wyjątkiem Maroka (kwestia Sahary Zachodniej)

 

Najważniejsze cele/zadania UA:

  • zwiększenie solidarności i jedności państw i ludności Afryki,
  • obrona suwerenności, integralności terytorialnej i politycznej oraz niepodległości państw UA,
  • przyspieszenie politycznej i ekonomicznej integracji Afryki,
  • wspieranie pokoju, bezpieczeństwa i stabilności.

 

Najważniejsze zasady UA:

  • suwerenna równość i współzależność państw UA,
  • poszanowanie granic,
  • wspólna polityka obronna,
  • pokojowe rozwiązywanie konfliktów,
  • zakaz użycia siły lub groźby użycia siły,
  • partycypacja ludności afrykańskiej w działalności UA

 

Struktura organizacyjna UA:

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

1) Zgromadzenie Unii – najważniejszy organ; składa się z szefów państw i rządów lub ich reprezentantów; zbiera się co najmniej raz do roku; każde państwo członkowskie ma 1 głos; wybrane funkcje Zgromadzenia:

  • określanie wspólnej polityki UA,
  • przyjmowanie budżetu,
  • przyjmowanie nowych członków,
  • ustanawianie nowych organów UA,
  • mianowanie/dymisjonowanie sędziów TS.

 

2) Rada Wykonawcza – składa się z ministrów spraw zagranicznych lub innych ministrów; zbiera się co najmniej 2 razy w roku; jest odpowiedzialna za przygotowywanie sesji Zgromadzenia; koordynuje współpracę państw UA w wielu dziedzinach.

3) Parlament Panafrykański – posiada uprawnienia doradczo-dyskusyjne; jego główną funkcją jest harmonizacja systemów prawnych państw członkowskich; w skład organu wchodzi po 5 przedstawicieli parlamentów z każdego państwa (w tym co najmniej 1 kobieta).

 

4) Trybunał Sprawiedliwości – rozpatruje wszelkie kwestie sporne odnoszące się do stosowania i wykładni Aktu Ustanawiającego UA; 11 sędziów (każdy z innego państwa i co najwyżej dwoje może reprezentować 1 region Afryki) wybieranych na 6-letnią kadencję przez Zgromadzenie

 

5) Komisja – organ pełniący rolę sekretariatu UA;

 

6) Komitet Stałych Reprezentantów

 

7) Rada Pokoju i Bezpieczeństwa – główny cel to dbanie o stabilizację i utrzymywanie pokoju na kontynencie afrykańskim; Rada liczy 15 członków wybieranych przez Zgromadzenie na 2-letnią kadencję; przewidywane jest utworzenie Wojskowego Komitetu Sztabowego; Rada posiada prawo wysyłania misji obserwacyjnych.

 

Organy w fazie tworzenia:

  • Rada Ekonomiczna, Społeczna i Kulturalna,
  • Afrykański Bank Centralny
  • Afrykański Fundusz Monetarny,
  • Afrykański Bank Inwestycyjny.

 

Funkcjonowanie:

Głównym celem UA jest pobudzenie rozwoju gospodarczego Afryki. Jednakże działalności UA nie cechuje zbyt wysoka skuteczność. Problemem staje się często wypracowanie wspólnych stanowisk przez państwa członkowskie. Przeszkody wynikają z różnic ustrojowych, odmiennych koncepcji polityki zagranicznej, a także ze sprzecznych interesów gospodarczych i niezwykle różnorodnych powiązaniach z państwami spoza obszaru kontynentu afrykańskiego.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Członkowie OPA: wszystkie państwa Ameryki Łacińskiej (od 1962 bez Kuby), USA i Kanada; łącznie 35 państw

Geneza:

  • Traktat z Rio de Janeiro (1947) – filar systemu międzyamerykańskiego (pierwszy regionalny układ zbiorowej samoobrony zawarty zgodnie z KNZ)
  • IX Międzynarodowa Konferencja w Bogocie – realizacja rezolucji w sprawie wojny i pokoju (polecenie przygotowania Paktu Konstytucyjnego) – 30.03.1948

 

Karta OPA:

  • I projekt (tzw. Pakt Organiczny) pod nadzorem USA koncentrował się na sprawach zwartości politycznej i obrony zachodniej półkuli przed komunizmem – delegacja meksykańska zwróciła uwagę na lekceważenie współpracy ekonomicznej, społecznej i kulturalnej
  • nazwa OPA jako kontynuacja dotychczasowego ruchu panamerykańskiego
  • członkostwo – formalnym wymogiem jest pozostawanie państwem amerykańskim, w art.2 jest mowa o państwach amerykańskich, które ratyfikowały Kartę; art. 3 przewiduje, że jeśli kilka państw członkowskich zintegruje się i powstanie nowa jednostka polityczna, to po ratyfikacji Karty, stanie się członkiem Organizacji; art. 108 – „Karta zostaje otwarta do podpisu przez państwa amerykańskie”. Nie przyjęto wersji Brazylii o ograniczeniu członkostwa do państw posiadających demokratyczną formę rządów
  • nie uwzględnia możliwości zawieszenia lub wykluczenia z Organizacji, art. 112 – członkostwo w OPA ustaje wyłącznie na skutek decyzji państw, a nie władz organizacji
  • karta była czterokrotnie nowelizowana w latach 1967, 1985, 1992 i 1993, najdonioślejsze zmiany przyniosła pierwsza z tych reform. Zmieniono wtedy strukturę OPA, szczególnie jej organy, nadając im kształt obecny.

 

Zadania OPA:

  1. umacnianie na kontynencie pokoju i bezpieczeństwa
  2. zapobieganie powstawaniu ewentualnych trudności i zapewnienie pokojowego załatwiana sporów w regionie
  3. organizowanie wspólnej akcji tych państw w przypadku agresji
  4. dążenie do rozwiązania problemów natury politycznej, prawnej i gospodarczej między państwami Organizacji
  5. popieranie rozwoju gospodarczego, społecznego i kulturalnego państw-członków

 

Reklama w internecie

Zasady OPA:

  • suwerenność i równość państw
  • pokojowe rozwiązywanie sporów
  • nieinterwencja
  • przestrzeganie praw człowieka i promowanie demokracji przedstawicielskiej
  • nieuznawanie zdobyczy terytorialnych zdobytych siłą
  • solidarność w przeciwstawianiu się agresji
  • uznanie pluralizmu ideologicznego półkuli zachodniej
  • promowanie integralnego rozwoju

 

Struktura OPA:

  • Zgromadzenie Ogólne – jest najwyższym organem OPA, składa się z przedstawicieli wszystkich państw wchodzących w skład organizacji, zbiera się ono raz do roku, każdy kraj posiada jeden głos, decyzje w kwestiach ogólnych zapadają zwykłą większością głosów, natomiast w szczególnych – większością 2/3 głosów, zgromadzenie określa politykę i główne kierunki działania OPA, nadzoruje jej współpracę z innymi organizacjami, zatwierdza budżet oraz wybiera Sekretarza Generalnego OPA
  • Konferencje Konsultacyjne Ministrów Spraw Zagranicznych – zwołuje się je w razie doraźnej potrzeby, ich przedmiotem są kwestie z zakresu stosunków międzynarodowych, posiadają organ pomocniczy w postaci Konsultacyjnego Komitetu Obrony, w skład którego wchodzą naczelni dowódcy armii państw członkowskich
  • Stała Rada – z siedzibą w Waszyngtonie, jest organem kierującym bieżącymi sprawami organizacji, składa się z ambasadorów państw członkowskich
  • Sekretarz Generalny i Sekretariat Generalny – główne funkcje administracyjno-techniczne

 

Misje OPA:

  • Misja mediacyjna w Hondurasie, 2009
  • Obserwatorzy wyborów powszechnych w Antigui i Barbudzie, 2009
  • Projekt modernizacji spisu ludności na Haiti, 2008-2014
  • Program integracji polityk i programów dotyczących HIV i przemocy wobec kobiet pod kątem praw człowieka w Ameryce Środkowej

Reklama w internecie

1) Organy o charakterze politycznym:

  • •          Spotkania Szefów Państw i Rządów (tzw. szczyty) – spotkania odbywające się co dwa lata, których celem jest ustalenie zasadniczych kierunków działań Organizacji;
  • •          Konferencje Przeglądowe – ich zadaniem jest dokonywanie przeglądów przyjętych już aktów prawnych i ocena ich realizacji. Ponadto opracowują nowe dokumenty, które przyjmowane są na Spotkaniach Szefów Państw i Rządów. Konferencja organizowane są co dwa lata;
  • •          Rada Ministerialna (d. Rada KBWE) – główne forum konsultacji politycznych. Stanowi także naczelny organ decyzyjny i odpowiada za przygotowanie Spotkań Szefów Państw i Rządów. Zbiera się przynajmniej raz do roku na szczeblu ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich;
  • •          Wysoka Rada (d. Komitet Wysokich Przedstawicieli) – organ zarządzający. Spotyka się przynajmniej dwa razy w roku na szczeblu dyrektorów politycznych ministerstw spraw zagranicznych. Określa kierunki działań politycznych Organizacji oraz podejmuje decyzje w tym zakresie. Koordynuje także współpracę gospodarczą państw – raz w roku funkcjonuje jako Forum Gospodarcze. Znaczenie tego organu spadło wraz z utworzeniem Stałego Komitetu;
  • •          Stała Rada (d. Stały Komitet) – koordynuje prace organizacji między poszczególnymi sesjami Wysokiej Rady. Podejmuje również decyzje związane z bieżącą działalnością OBWE. Organ tworzony jest przez przedstawicieli państw przy Organizacji;
  • •          Urzędujący Przewodniczący – koordynuje działania Organizacji. Funkcję tę sprawuje rotacyjnie przez jeden rok minister spraw zagranicznych z danego kraju członkowskiego. Wraz ze swym poprzednikiem i następcą tworzy tzw. Trójkę;

 

2) Organy o charakterze administracyjnym;

  • •          Sekretariat – pełni funkcje usługowo-techniczne. Jego siedzibą jest Wiedeń. Podlega mu Centrum Zapobiegania Konfliktom (jako departament Sekretariatu). Filia Sekretariatu mieści się w Pradze – znajduje się tam archiwum OBWE;
  • •          Sekretarz Generalny – najwyższy urzędnik struktur Organizacji. Nadzoruje i organizuje ich pracę. Podlega zwierzchnictwu Urzędującego Przewodniczącego;

 

3) Inne organy;

  • •          Wysoki Komisarz OBWE ds. Mniejszości Narodowych – odpowiada za wczesne ostrzeganie i wczesne reagowanie w związku z potencjalnymi konfliktami o charakterze etnicznym na obszarze Europy. Zastrzeżenia może zgłaszać Wysokiej Radzie. Powoływany jest na trzyletnią kadencję przez Radę Ministerialną;
  • •          Przedstawiciel ds. Wolności Mediów – zajmuje się kontrolną w zakresie wolności środków masowego przekazu;
  • •          Forum ds. Współpracy w Dziedzinie Bezpieczeństwa – organ autonomiczny zajmujący się sprawami rozbrojenia i zapobiegania konfliktom oraz CSBM;
  • •          Zgromadzenie Parlamentarne OBWE – tworzone przez parlamentarzystów państw członkowskich, zbiera się raz do roku. Omawia sprawy dotyczące funkcjonowania i realizacji zasadniczych celów Organizacji;
  • •          Trybunał OBWE ds. Koncyliacji i Arbitrażu – trybunał powołany na mocy Konwencji o arbitrażu i koncyliacji z 1992, pozostający de facto instytucją martwą.
  • •          Biuro Instytucji Demokratycznych i Praw Człowieka (d. Biuro Wolnych Wyborów) – instytucja odpowiedzialna za działania w zakresie wymiaru ludzkiego OBWE. Jej siedzibą jest Warszawa. Organizuje m.in. szkolenia, konferencje, nadzoruje wybory, odpowiada za kontakt m.in. z Radą Europy i organizacjami pozarządowymi. Tworzy także bazę informacyjną o sytuacjach kryzysowych.;

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Z uwagi na fakt stopniowego rozwoju instytucjonalnego OBWE obecna struktura budzi zastrzeżenia. Przede wszystkim podział kompetencji pomiędzy poszczególne organy uważany jest za nieczytelny. Z drugiej jednak strony OBWE nie jest organizacją zbiurokratyzowaną – jej organy zatrudniają łącznie ok. 110 osób.

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Idea zwołania Konferencji i Współpracy w Europie (KBWE) pojawiła się w latach 60., a więc w okresie kiedy w stosunkach międzynarodowych dominował mechanizm  polityki blokowej. Konferencja, jako nowe forum współpracy między Wschodem a Zachodem, miała być próbą budowy ogólnoeuropejskiego systemu bezpieczeństwa. Proponowano wzajemne zobowiązania stron do nieagresji, nie używania siły i uregulowania kwestii spornych za pomocą pokojowych środków rozstrzygania tych sporów.

Pierwsze propozycje budowy takiego systemu pojawiły się już w latach 1954 i 1964. Wyszły one ze strony bloku wschodniego i nie spotkały się z pozytywnym odzewem Zachodu.

Klimat polityczny sprzyjający zwołaniu konferencji powstał po podpisaniu w latach 1970-74 serii dwustronnych układów o normalizacji stosunków pomiędzy krajami socjalistycznymi a RFN oraz czterostronnego porozumienia regulującego status Berlina Zachodniego. Duże znaczenie miały również rozpoczęte latem 1969r przygotowania do rokowań ZSRR-USA w sprawie zbrojeń strategicznych oraz seria umów podpisanych pomiędzy tymi mocarstwami w latach 1972-74.

W rezultacie na spotkaniu Rady NATO (30-31 maja 1972) ministrowie spraw zagranicznych państw członkowskich uznali za celowe rozpoczęcie wielostronnych rozmów na temat przygotowania Konferencji Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie. Jednocześnie państwa doszły do przekonania, że problem redukcji zbrojeń i sił zbrojnych powinien być rozpatrywany w ramach odrębnego forum negocjacyjnego. W konsekwencji prawie jednocześnie rozpoczęły się więc dwie konferencje dyplomatyczne KBWE w Helsinkach oraz rokowania na temat Wzajemnej Redukcji Sił Zbrojnych, Uzbrojenia i Środków Towarzyszących w Europie Środkowej w Wiedniu.

KBWE przebiegała w trzech fazach:

I faza: spotkanie ministrów spraw zagranicznych (Helsinki, 3-7 1973)

II faza: negocjacje na szczeblu ekspertów (Genewa, 18 września 1973-21 lipca 1975)

III faza: spotkanie szefów państw i rządów (Helsinki, 30 lipca- 1 sierpnia 1975)

1 sierpnia 1975 roku 35 szefów państw i rządów podpisało Akt Końcowy KBWE.

Dokument ten regulował praktycznie wszystkie dziedziny współżycia międzynarodowego. Ujęto je w koszyki:

  1. 1.     Koszyk – zagadnienia bezpieczeństwa w Europie
  2. 2.     Koszyk – Współpraca w dziedzinie gospodarczej, naukowej i technicznej oraz środowiska naturalnego
  3. 3.     Koszyk – Współpraca w dziedzinie humanitarnej i dziedzinach pokrewnych
  4. 4.     Koszyk – Kontynuowanie procesu konferencji.

Postanowienia zawarte w koszyku 4. Wskazują, że państwa uczestniczące w Konferencji zobowiązały się do kontynuowania współpracy poprzez organizowanie konferencji przeglądowych.

Reklama w internecie

Akt Końcowy, zwany również Wielką Kartą Pokoju, był deklaracją dziesięciu zasad rządzących wzajemnymi stosunkami między uczestnikami konferencji. Zasady te, to:

  • suwerenna równość
  • powstrzymanie się od groźby użycia siły lub użycia siły
  • nienaruszalność granic
  • integralność terytorialna państw
  • pokojowe załatwianie sporów
  • nieingerencja w sprawy wewnętrzne
  • poszanowanie praw człowieka i podstawowych wolności łącznie z wolnością myśli, sumienia, religii i przekonań
  • równouprawnienie i prawo narodów do samostanowienia
  • współpraca między państwami
  • wykonywanie w dobrej wierze zobowiązań wynikających z prawa międzynarodowego.

Do 1989 roku odbyły się trzy konferencje przeglądowe:

  • W Belgradzie (4 X 1977 – 9 III 1978)
  • W Madrycie ( 11 XI 1980 – 9 X 1983)
  • W Wiedniu (4 XI 1986 – 19 I 1989)

W 1994 roku na konferencji w Budapeszcie zadecydowano o zmianie nazwy na OBWE i jako taka Organizacja Bezpieczeństwa i Współpracy w Europie posiada podmiotowość prawno międzynarodową i polityczno międzynarodową.

Obszary aktywności OBWE:

  • Problemy bezpieczeństwa europejskiego – kolejne porozumienia dotyczące środków budowy zaufania i rozbrojenia, konwencjonalnych sił zbrojnych i  instrumentarium antykryzysowego oraz aktywność w dziedzinie dyplomacji prewencyjnej i rozwiązywaniu konfliktów.
  • Pokojowe rozstrzyganie sporów – spotkania ekspertów dotyczące procedur pokojowego rozstrzygania sporów w Montreux (1978), Atenach (1984), w La Valletcie (1991) i w Genewie (1992). Na ostatnim spotkaniu utworzono Sąd Koncyliacyjno-Arbitrażowy.
  • Ludzki wymiar KBWE/OBWE – działalność na rzecz ochrony praw człowieka
  • Współpraca  w dziedzinie gospodarczej, naukowej i ochrony środowiska .
  • Region Śródziemnomorski.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy (ang. Council of Europe, fr. Conseil de l’Europe) – międzyrządowa organizacja skupiająca prawie wszystkie państwa Europy, zajmująca się przede wszystkim ochroną praw człowieka, ochroną demokracji i współpracą państw członkowskich w dziedzinie kultury.

Powstała 5 maja 1949 roku w wyniku podpisania przez 10 państw (Belgię, Danię, Francję, Holandię, Irlandię, Luksemburg, Norwegię, Szwecję, Wielką Brytanię i Włochy) Traktatu Londyńskiego. Obecnie liczy 47 członków. Jej siedzibą jest Strasburg.

 

Rada Europy posiada dwa organy statutowe: Komitet Ministrów i Zgromadzenie Parlamentarne. Rozszerzenie RE oraz ewolucja funkcji wymusiły także zmiany instytucjonalne, czego przejawem jest chociażby powołanie Kongresu Władz Lokalnych i Regionalnych czy Komisarza Praw Człowieka.

 

Komitet Ministrów. Składa się z ministrów spraw zagranicznych państw członkowskich (niekiedy ich zastępców) lub z przedstawicieli w randze szefów misji akredytowanych przy Radzie Europy (Komitet Delegatów Ministrów). Spotkania ministrów odbywają się co najmniej dwa razy w roku (w kwietniu lub maju i listopadzie), natomiast spotkania szefów misji co najmniej dwa razy w miesiącu. Przewodnictwo w Komitecie Ministrów obejmują co pół roku, zgodnie z porządkiem alfabetycznym, przedstawiciele poszczególnych państw członkowskich. Kompetencje:

Ÿ  „na zlecenie Zgromadzenia Parlamentarnego lub z własnej inicjatywy rozpatruje środki właściwe do realizacji celu Rady Europy, w tym zawieranie konwencji i układów oraz przyjmowanie przez rządy wspólnej polityki odnośnie do określonych spraw.” Podjęte decyzje przedstawia rządom państw członkowskich w formie rekomendacji (akty prawnie niewiążące), bądź są też one przedmiotem umów międzynarodowych (które mają charakter wiążący w stosunków do państw, które je ratyfikują), a także deklaracji i rezolucji;

Ÿ  jest odpowiedzialny za wprowadzanie w życie postanowień porozumień i konwencji oraz kontrolę ich przestrzegania;

Ÿ  czuwa nad wykonywaniem przez państwa członkowskie wyroków Europejskiego Trybunału Praw Człowieka;

Ÿ  zaprasza państw kandydujących do przystąpienia do Rady, jednak musi zasięgnąć opinii Zgromadzenia Parlamentarnego, która – choć niewiążąca – zazwyczaj jest przez Komitet przestrzegana;

Ÿ  jest zobowiązany do podejmowania decyzji w sprawach wewnętrznych Rady; odpowiada za regulacje dotyczące finansów i administracji: uchwala budżet oraz swój regulamin wewnętrzny.

Zgodnie ze Statusem decyzje Komitetu w większości przypadków powinny zapadać większością 2/3 głosów. Jednomyślność wymagana jest m.in. Przy przyjmowaniu zaleceń dla państw członkowskich, decyzji dotyczących odtajnienia obrad, wnoszenia poprawek do Statutu, decyzji dotyczących zmiany miejsca posiedzeń Komitetu i in. W sprawach proceduralnych wystarczy zwykła większość głosów. W praktyce jednak najczęściej decyzje podejmowane są na podstawie konsensusu. Obrady komitetu są tajne. Zgodnie ze Statutem Komitet może obradować jawnie, ale do tej pory nigdy się to nie zdarzyło. Komitet posiada różnego rodzaju ciała pomocnicze (konferencje ministrów wyspecjalizowanych, komitety międzyrządowe stałe i ad hoc, komitety ekspertów).

 

Zgromadzenie Parlamentarne. Organ ten początkowo nosił nazwę Zgromadzenia Doradczego. Od 1973 roku przyjęto nazwę Zgromadzenie Parlamentarne. Jest organem opiniodawczym. Składa się z parlamentarzystów państw członkowskich i takiej samej liczby ich zastępców. Liczba mandatów w Zgromadzeniu uzależniona jest od liczby mieszkańców danego państwa członkowskiego. Największe państwa mają po 18 mandatów, najmniejsze- 2. Łącznie w Zgromadzeniu zasiada 313 parlamentarzystów i tyluż ich zastępców. Dodatkowe miejsca przewidziane są dla parlamentarzystów państw posiadających status gościa specjalnego.

Początkowo członkowie Zgromadzenia byli desygnowani przez rządy państw. Od 1951 roku są wybierani lub delegowani przez parlamenty narodowe. W praktyce oznacza to, że parlamentarzyści obligatoryjnie łączą mandaty: w parlamencie narodowym i w Zgromadzeniu. Skutkuje to brakiem kadencyjności Zgromadzenia, które rytm prac wyznaczają kolejne sesje. Parlamentarzyści nie mogą piastować żadnej funkcji w Komitecie Ministrów. Zgromadzenie spotyka się corocznie na sesji zwyczajnej. Jest ona podzielona na cztery części, z których każda trwa jeden tydzień. W strukturze wewnętrznej Zgromadzenia istnieje instytucja Przewodniczącego i Prezydium (przewodniczący i 15 wiceprzewodniczących). Bardzo ważną rolę w pracach tego organu odgrywają komisje, które zajmują się m.in. Sprawami politycznymi, prawnymi i ochrony praw człowieka, socjalnymi, zdrowia i rodziny, kulturą i oświatą, ochroną środowiska, władzami lokalnymi, rolnictwem, stosunkami z państwami członkowskimi, migracjami i budżetem. Parlamentarzyści nie zasiadają w Zgromadzeniu zgodnie z przynależnością państwową, lecz tworzą grupy polityczne.

Reklama w internecie

W odróżnieniu od Komitetu Zgromadzenie obraduje jawnie, chyba że samo postanowi o utajnieniu swoich obrad. Jest organem opiniodawczym, który ma prawo do zajmowania się wszelkimi kwestiami wchodzącymi w zakres kompetencji Rady europy. Zgromadzenie wybiera Sekretarza Generalnego oraz sędziów Europejskiego Trybunału Praw Człowieka. We wszystkich kwestiach należących do kompetencji organizacji ma prawo do przyjmowania zaleceń zawierających propozycje skierowane do Komitetu Ministrów. Na wniosek Komitetu Zgromadzenie wyraża opinie. Ma także prawo do przyjmowania rezolucji, które są kierowane do państw członkowskich lub innych organizacji międzynarodowych. W sprawach proceduralnych, informacyjnych lub wykonawczych wydaje wytyczne zwane zarządzeniami. Zgromadzenie stanowi jedno z największych w Europie forum dyskusji i współpracy. Skład tego organu sprawia, że Rada Europy ma możliwość oddziaływania także na parlamenty narodowe oraz rządy państw.

Organami pomocniczymi Zgromadzenia są: Stała Komisja- zapewniająca ciągłość prac i obradująca pomiędzy sesjami oraz Komitet Mieszany- koordynujący działania pomiędzy organami.

 

Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych. Kongres jest organem stosunkowo młodym w strukturze Rady Europy. Podstawy prawne do jego utworzenia dała Deklaracja Wiedeńska z 1993 roku oraz uchwała Komitetu Ministrów z 14 stycznia 1994roku. Instytucja ta powstała w wyniku przekształcenia funkcjonującej w strukturze organizacji od 1957 roku Stałej Konferencji Władz Lokalnych i Regionalnych. Skupia przedstawicieli samorządów terytorialnych lub części składowych federacji w liczbie odpowiadającej liczbie parlamentarzystów i ich zastępców w Zgromadzeniu.

Kongres składa się z dwóch izb: Izby Władz Lokalnych i Izby Regionów. Każda z izb wybiera przewodniczącego prezydium. Kongres spotyka się co dwa lata. Pomiędzy spotkaniami, podobnie jak w Zgromadzeniu, jego funkcje przejmuje Stała Komisja. Głównym zadaniem  Kongresu jest promocja i rozwój współpracy transgranicznej i międzyregionalnej. Pozatym Kongres jest organem odpowiedzialnym za monitorowanie przestrzegania:

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Współpracy Transgranicznej (1982)

Ÿ  Europejskiej Karty Samorządu Terytorialnego (1985)

Ÿ  Europejskiej Karty Języków Regionalnych lub Mniejszościowych (1992)

Ÿ  Europejskiej Konwencji w Sprawie Udziału Cudzoziemców w życiu publicznym na Szczeblu Lokalnym (1992, nie weszła w życie)

Ÿ  Europejskiej Konwencji Ramowej o Ochronie Mniejszości Narodowych (1995)

 

Sekretarz Generalny. To organ administracyjny Rady Europy. Sekretarz zgodnie z postanowieniami Statutu, nie jest organem Rady Europy. Został powołany w 1949 roku. Sekretarz Generalny jest odpowiedzialny za codzienne funkcjonowanie organizacji. Jego zadaniem jest wspomaganie pracy Komitetu Ministrów i Zgromadzenia Parlamentarnego. Sekretarz Generalny i jego zastępca są wybierani na 5 lat przez Zgromadzenie Parlamentarne na zalecenie Komitetu Ministrów. Sekretarz ma prawo do uczestniczenia w pracach wszystkich organów Rady, z głosem doradczym w organach głównych i stanowiącym w Komitecie Mieszanym. Jest odpowiedzialny za utrzymywanie stosunków z innymi organizacjami międzynarodowymi. Corocznie składa Zgromadzeniu Parlamentarnemu raport dotyczący problemów współpracy europejskiej. Obecnie Sekretarzem Generalnym Rady Europy jest Austriak Walter Schwimmer. Sekretarz wypełnia swe funkcje mając do dyspozycji sekretariat, w którym zatrudnionych jest ok. 1300 osób.

 

Komisarz Praw Człowieka. Jest to najmłodsza instytucja w strukturze Rady Europy. Ma ona charakter autonomiczny. Jej powołanie związane jest z trudnościami w wypełnianiu standardów praw człowieka przez kraje Europy Środkowo-Wschodniej. Organ ten utworzony został w 50 rocznicę powołania do życia Rady Europy na jubileuszowym posiedzeniu Komitetu Ministrów w Budapeszcie, 7 maja 1999 r Głównym zadaniem Komisarza jest promowanie i edukowanie w dziedzinie praw człowieka. Pełni przede wszystkim funkcje o charakterze prewencyjnym. Jest uprawniony do składania wizyt w krajach członkowskich, w których dochodzi do naruszeń praw i wolności zagwarantowanych w dokumentach przyjętych pod auspicjami Rady Europy. Informacje o naruszeniach Komisarz może otrzymywać od osób fizycznych, organizacji pozarządowych i rządów państw. Na podstawie przeprowadzonych wizyt Komisarz sporządza raporty, które mogą być podstawą do podjęcia określonych działań przez Komitet Ministrów lub Zgromadzenie Parlamentarne. Ma uprawnienia do kierowania zaleceń i rekomendacji do państw członkowskich. Od 1999 roku funkcję Komisarza pełni Alvaro Gil-Robles, były hiszpański rzecznik praw obywatelskich. Działa on niezwykle aktywnie na rzecz przestrzegania praw człowieka, czego dowodem może być kilkanaście raportów i odbyte wizyty (m.in. W Hiszpanii, Rosji, Gruzji, Andorze, Norwegii, Finlandii, Słowacji, Mołdawii). Był inicjatorem kilku konferencji tematycznych i spotkań z przedstawicielami NGOs działającymi na rzecz przestrzegania praw człowieka.

Reklama w internecie

Rada Europy powstała 5 maja 1949 roku w wyniku podpisania przez 10 państw (Belgię, Danię, Francję, Holandię, Irlandię, Luksemburg, Norwegię, Szwecję, Wielką Brytanię i Włochy) Traktatu Londyńskiego. Jej siedzibą został Strasburg. To najstarsza polityczna organizacja na kontynencie, która skupia prawie wszystkie państwa Europy.

Jedynie Białoruś nie została przyjęte w szeregi członków. Od września 1992 do stycznia 1997 miała status specjalnego gościa Rady Europy. Utraciła go z powodu nie spełniającego norm demokratycznych referendum konstytucyjnego z września 1996 roku oraz ograniczania przez organy władzy państwowej swobód obywatelskich (zwłaszcza wolności słowa). Za to Stolica Apostolska ma od 1970 roku status obserwatora przy Komitecie Ministrów Rady Europy.

Status obserwatora przy instytucjach Rady Europy ma także kilka krajów spoza Europy: Japonia, Stany Zjednoczone, Izrael,  Kanada, Meksyk.

Rada Europy zajmuje się przede wszystkim ochroną praw człowieka, ochroną demokracji, promocja świadomości europejskiej i rozwijaniem współpracy między państw członkowskimi.

Za najważniejsze osiągnięcie tej organizacji można uznać Europejską Konwencję Praw Człowieka z 1950.

 

CELE po 1989 r.

W roku 1989 następuje ogromny przełom polityczny spowodowany Jesienią Ludów i obalenie ustrojów komunistycznych w krajach europy środkowej i wschodniej. Dawne satelickiej państwa ZSRR zyskały suwerenność i zaczęły przestawiać swoją politykę na tory Europy zachodniej.

Nowe demokracje z tego regionu już na początku lat dziewięćdziesiątych zaczęły starać się o członkostwo w Radzie Europy. Węgry otrzymały je w 1990 r. , a Polska w 1991 r.

Możemy wyznaczyć 3 główne cele, które wyznaczyła sobie Rada Europy po 1989 r.:

  • działanie jako ostoja demokracji i strażnik praw człowieka w postkomunistycznych, demokratycznych państwach Europy,
  • pomoc krajom Europy Środkowej i Wschodniej w przeprowadzaniu i umacnianiu reform politycznych, prawnych i konstytucyjnych, wprowadzanych równolegle do reform gospodarczych,
  • przekazywanie wiedzy w dziedzinach takich jak prawa człowieka, demokracja lokalna, edukacja, kultura i środowisko.

 

Szczyty RE

Od tego przełomu na początku lat 90. Miały miejsce trzy Szczyty Rady Europy.

Pierwszy odbył się w październiku 1993 roku w Wiedniu. Wyznaczył on nowe cele polityczne. Głowy państw i szefowie rządów powierzyli Radzie Europy rolę strażnika bezpieczeństwa demokratycznego opartego na prawach człowieka, demokracji i rządach prawa. Bezpieczeństwo demokratyczne jest istotnym uzupełnieniem bezpieczeństwa militarnego i warunkiem koniecznym stabilizacji i pokoju na Kontynencie.

W czasie Drugiego Szczytu w Strasburgu w październiku 1997 roku, głowy państw i szefowie rządów przyjęli plan działania, którego celem było wzmocnienie aktywności Rady Europy w czterech obszarach: demokracja i prawa człowieka, spójność społeczna, bezpieczeństwo obywateli oraz wartości demokratyczne i zróżnicowanie kulturowe.

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Trzeci Szczyt Rady Europy miał miejsce w Warszawie 16 i 17 maja 2005 roku i zakończył się przyjęciem deklaracji politycznej oraz planu działania wytyczającego główne zadania dla Rady Europy na najbliższe lata:

  • promowanie wspólnych podstawowych wartości praw człowieka, rządów prawa i demokracji;
  • wzmacnianie bezpieczeństwa obywateli Europy, w szczególności poprzez walkę z terroryzmem, przestępczością zorganizowaną i handlem ludźmi;
  • popieranie współpracy z innymi międzynarodowymi i europejskimi organizacjami.

 

Co można dodać:

(Polska pierwsza złożyła, ale nie przyjęto -> Sejm Kontraktowy) 

Ostatnie panstwo przyjęte – jakie i któro

Podsumowanie Geograficzne aspekty -> poszło za bardzo na wschód

 

var pkBaseURL = ((„https:” == document.location.protocol) ? „https://winfred.pl/2/unt/” : „http://winfred.pl/2/unt/”);
document.write(unescape(„%3Cscript src='” + pkBaseURL + „piwik.js’ type=’text/javascript’%3E%3C/script%3E”));

try {
var piwikTracker = Piwik.getTracker(pkBaseURL + „piwik.php”, 2);
piwikTracker.trackPageView();
piwikTracker.enableLinkTracking();
} catch( err ) {}

Rada Europy to jedna z najstarszych organizacji europejskich. Została ona powołana ponieważ po II wojnie istniały bardzo silne tendencje do zjednoczenia państw zachodnioeuropejskich. Zastanawiano się nad kształtem nowej Europy oraz ewentualnym federalizmem lub konfederalizmem. W latach powojennych powstało wiele ruchów i organizacji mających na celu jedność Europy.

W sierpniu 47 pojawiła się idea, aby powstał tzw. „Kongres Europy”. Kongres odbył się w maju w Hadze pod przewodnictwem Winstona Churchilla. Spotkała się tam liczna reprezentacja szefów i członków rządów Europejskich. Po negocjacjach dotyczących kształtu organizacji  międzyrządowej 5 maja 1949 roku w Londynie podpisano statut Rady Europy. Celem organizacji było przede wszystkim osiągnięcie większej jedności między jej członkami, aby chronić i wcielać w życie ideały i zasady, stanowiące ich wspólne dziedzictwo, oraz aby ułatwić ich postęp ekonomiczny i społeczny. Ze statutu wyłączono kwestie dotyczące obrony narodowej. RE zajmowała się koordynowaniem działań państw członkowskich w dziedzinach. Na przestrzeni lat oczywiście podstawowe cele ulegały zmianie. NA  czasie szczytu Wiedeńskiego w 93 roku państwa zobowiązały się do:

  • Rozwijania współpracy w ochronie praw człowieka, demokracji
  • Współpracę z innymi organizacjami
  • Wspieranie transformacji politycznych i ekonomicznych w państwach Europy Środkowo – Wschodniej.
  • Poszanowanie praw mniejszości narodowych
  • Rozwijanie współpracy trans granicznej pomiędzy władzami lokalnymi i regionalnymi
  • Rozwój współpracy w dziedzinie integracji socjalnej migrantów.

 

W czasie drugiego szczytu Rady Europy, który miał miejsce w Strasburgu w październiku 1997 roku państwa uznały, swoją gotowość do popierania praw człowieka umacniania demokracji. Dodatkowo państwa będą dążyć do spójności społecznej, walkę z terroryzmem, ochronę praw dzieci, zwalczanie przemocy wobec kobiet i poprawę jakości życia.

Członkami pierwotnymi RE były Belgia, Dania, Francja, WB, Irlandia, Włochy, Luksemburg, Holandia, Norwegia i Szwecja. Obecnie RE ma już 47 członków. Członkiem RE może zostać każde państwo europejskie, które tylko chce zobowiązać się do przestrzegania zasady praworządności oraz poszanowania dla podstawowych praw i wolności. Państwo mu si spełniać też warunek demokracji.

Jednym z największych osiągnięć RE jest wynegocjowanie ok. 190 konwencji  Jedną z ważniejszych kwestii jaką regulują są prawa człowieka. Najważniejszym dokumentem  tej kwestii jest Konwencja o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności. (Rzym 4 listopad 1950).

Obecnie najważniejsze cele Rady Europy zajmują kwestie związane z przestrzeganiem praw człowieka oraz ochroną i promocją praworządności i demokracji. Zostały one wyraźnie potwierdzone w czasie drugiego szczytu Rady Europy w Strasburgu 10-11 października 1997 roku. Za podstawowe cele do których państwa członkowskie powinny dążyć uznano: gotowość do popierania praw człowieka i umacniania pluralistycznej demokracji – wszystko to ma prowadzić do zachowania i wzmacniania stabilności w Europie. Dodatkowo: spójność społeczna, wzmocnienie bezpieczeństwa poprzez walkę z korupcją, terroryzmem i zorganizowaną przestępczością. W Deklaracji podkreślono także rolę kultury i edukacji w zwiększaniu wzajemnego zrozumienia i zaufania.

 

Głównymi organami Rady Europy są:

  • Komitet Ministrów – jest to organ zarządzający. Składa się z MSZ państw członkowskich lub ich przedstawicieli.
  • Zgromadzenie Parlamentarne – organ doradczy składający się z parlamentarzystów delegowanych przez parlamenty narodowe;
  • Sekretarz Generalny Rady Europy – wybierany przez Zgromadzenie Parlamentarne (aktualnie jest nim Thorbjørn Jagland).
  •  Kongres Władz Lokalnych i Regionalnych Europy – zajmuje się przede wszystkim doradzaniem.
  • Komisarz Praw Człowieka Rady Europy – niesądowa instytucja, która ma wspierać promocję praw człowieka w edukacji, ustalać braki w prawodawstwie, dostarczać informacji w zakresie praw człowieka.

 

Ponadto w ramach Rady Europy funkcjonuje szereg instytucji formalnie nie będących jej organami:

  • Europejski Trybunał Praw Człowieka – organ Europejskiej Konwencji Praw Człowieka
  • Europejski Komitet Zapobiegania Torturom – organ Europejskiej Konwencji do spraw zapobiegania torturom oraz nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu
  • Europejski Komitet Praw Społecznych;
  • Europejska Komisja Przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji (ECRI);
  • Europejska Komisja na rzecz Demokracji przez Prawo (tzw. Komisja Wenecka);
  • Bank Rozwoju Rady Europy – udziela pomocy finansowej;
  • Europejskie biuro do spraw języków rzadziej używanych – jest wspierane przez Radę. Ma na celu wspieranie i promowanie rzadziej używanych w Europie języków.

Członkiem Rady Europy może zostać każde zaproszone przez tę organizację państwo europejskie akceptujące zasady rządów prawa i ochrony praw człowieka. Kryteria te odzwierciedlają podstawowe wartości, na których ma opierać się ta organizacja. Kryteria ochrony praw człowieka, demokracji parlamentarnej oraz rządów prawa mają być strażnikami bram Rady Europy. Wyrażane są jednak wątpliwości, czy wszyscy członkowie Rady spełniają dzisiaj te kryteria. Przykładem może być to, że spośród wszystkich czterdziestu siedmiu Państw Członkowskich RE, Federacja Rosyjska, jako jej członek, ma obecnie moratorium zawieszające wykonywanie kary śmierci, mimo, że eliminacja możliwości wykonywania takiej kary jest jedną z ważniejszych przesłanek do wstąpienia do tej organizacji. Dodatkowo Państwami Członkowskimi RE wyjątkowo nie będącymi w geograficznych granicach Europy są: Armenia, Azerbejdżan, Cypr, Gruzja, Rosja oraz Turcja.

Na początku swego istnienia Rada Europy grupowała dziesięć państw zachodnioeuropejskich. Pozostałe państwa Zachodniej Europy stopniowo przystąpiły do organizacji zanim jesienią 1989 roku rozpoczął się upadek systemu komunistycznego w Europie Środkowej i Wschodniej. Nowe demokracje z tego regionu pukające do drzwi Rady Europy były przyjmowane od początku lat dziewięćdziesiątych (Węgry w 1990, Polska w 1991). Aktualnie liczba państw członkowskich wzrosła do 47.

Nowym wymogiem jest obowiązek ratyfikacji Konwencji o Ochronie Praw Człowieka i Podstawowych Wolności, oraz uznanie jurysdykcji Trybunału Praw Człowieka.

W statucie RE wymieniono 7 dziedzin współpracy państw członkowskich a mianowicie: współpraca gospodarcza, społeczna, kulturalna, naukowa, prawna ,administracyjna, ochrona praw człowieka i podstawowych wolności. Rada omawia wszystkie problemy , zawiera porozumienia, oraz podejmuje wspólne działania. Zgromadzenie- omawia, Komitet- podejmuje działania. Dodatkowo są organizowane Konferencje Ministrów od 1957 roku.

Największe osiągnięcia RE to wynegocjowanie ponad 190 konwencji oraz ponad 1000 rekomendacji skierowanych do rządów.

Reklama w internecie

Ochrona praw człowieka: Europejska Konwencja Praw Człowieka z 1950 roku. Katalog praw i wolności:

  •  prawo do życia
  • zakaz tortur
  • zakaz niewolnictwa i pracy przymusowej
  • prawo do wolności i bezpieczeństwa
  • prawo do rzetelnego procesu
  • zakaz karania bez ustawy
  • poszanowanie życia prywatnego i rodzinnego
  • wolność myśli, sumienia i wyznania
  • wolność słowa
  • wolność zrzeszania się i stowarzyszania
  • prawo do zawarcia związku małżeńskiego
  • prawo do skutecznego środka odwoławczego
  • zakaz dyskryminacji przy korzystaniu z praw i wolności EKPC
  • protokół nr 1(1952 r.)
    • ochrona własności prywatnej
    • prawo do nauki
    • prawo do wolnych wyborów
  • protokół nr 4(1963 r.)
    • zakaz pozbawiania wolności za długi
    • prawo swobodnego poruszania się
    • zakaz wydalania własnych obywateli
    • zakaz zbiorowego wydalania cudzoziemców
  • protokół nr 6(1983 r.)
    • zakaz kary śmierci w czasie pokoju
  • protokół nr 7(1984 r.)
    • gwarancje proceduralne przy wydalaniu cudzoziemców
    • prawo do odwołania w sprawach karnych
    • odszkodowanie za niesłuszne skazanie
    • zakaz ponownego sądzenia lub karania
    • równość małżonków w sferze cywilno-prawnej
  • protokół nr 12(2000 r.)
    • ogólny zakaz dyskryminacji
  • protokół nr 13(2002 r.)
    • całkowity zakaz kary śmierci (także w czasie wojny)

Organem kontrolnym Konwencji jest Europejski Trybunał Praw Człowieka. Kolejna ważna Konwencja to Europejska Konwencja O Zapobieganiu Torturom oraz Nieludzkiemu, Poniżającemu Traktowani lub Karaniu (1987).

W 94 roku na Szczycie Wiedeńskim doszło do utworzenia Komisji przeciwko Rasizmowi i Nietolerancji, której celem jest przeciwdziałania tym zjawiskom, podejmowanie działań na szczeblu lokalny, narodowym i krajowym.

Sfera socjalna- Europejska Karta Socjalna (1961). ESC zabezpiecza 19 podstawowych praw, m.in. prawa do: pracy (art. 1), godnych warunków pracy (art. 2), bezpieczeństwa i higieny pracy (art. 3), godnego wynagrodzenia (art. 4), organizowania się (art. 5), ochrony dzieci i młodzieży (art. 7), ochrony zatrudnionych kobiet (art. 8), poradnictwa zawodowego (art. 9), szkolenia zawodowego (art. 10), bezpieczeństwa socjalnego (art. 12), pomocy socjalnej i medycznej (art. 13), korzystania z pomocy opieki społecznej (art. 14), a także Prawo osób niepełnosprawnych fizycznie i umysłowo do szkolenia zawodowego, rehabilitacji i zabezpieczenia społecznego (Art. 15).

Ochrona Zdrowia – Europejska Komisja Farmakopei. – ustalanie norm roślin leczniczych.

Europejska Konwencja Kulturalna z 1954 roku

 

Główne cele Rady Europy:

  • ochrona praw człowieka i demokracji pluralistycznej; – uświadamianie i podnoszenie wartości europejskiej tożsamości kulturowej;
  • – rozwiązywanie problemów stojących przed europejskim społeczeństwem (mniejszości, ksenofobia,  nietolerancja, ochrona środowiska, bioetyka, AIDS, narkotyki, itd.);
  • – rozwój politycznego partnerstwa z nowymi europejskimi demokracjami;
  • – pomoc państwom Europy Centralnej i Wschodniej w zakresie reform politycznych, ustawodawczych i konstytucyjnych.